Απ’ όταν μάθαμε ότι η Ariana Grande θα έβγαζε το έκτο album της μέσα στον Οκτώβριο, ψάχναμε όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσαμε γι’ αυτό. Είναι μία δουλειά που η τραγουδίστρια ξεκίνησε να δουλεύει την περίοδο του lockdown και δημιουργήθηκε μέσα στο σπίτι της, ενώ είχε δίπλα της τον νέο της σύντροφο. Τελικά στις 30 Οκτωβρίου έφτασε η μέρα που επιτέλους μπορέσαμε να ακούσουμε ολόκληρο το Positions -το ομώνυμο single κυκλοφόρησε μερικές μέρες νωρίτερα-.
Ήταν όλα όσα περιμέναμε; Και ναι και όχι. Αν μη τι άλλο, πρόκειται για ένα album που μάς δημιούργησε σκέψεις και συναισθήματα αρκετά αντιφατικά μεταξύ τους. Με κάποιον τρόπο, το Positions κατάφερε να μην μάς αρέσει και να μάς αρέσει συγχρόνως. Και αυτό είναι ένα αίσθημα που μάλλον θα αντιληφθείς 100% μόνο αν το ακούσεις ο ίδιος.
Δεν είχε τίποτα καινούργιο
Η Ariana Grande έχει αδιαμφισβήτητα μία από τις καλύτερες φωνές της γενιάς της. Οι smooth μελωδίες που μάς έχει χαρίσει, με τα εντυπωσιακά vocals της, το αποδεικνύουν. Δεν είναι κακό που αυτό το στοιχείο υπήρχε και σε αυτό το album. Το κακό είναι ότι ακουστικά αυτό ήταν το μόνο που μάς έδωσε αυτό το album. Όλα τα τραγούδια έχουν μία αίσθηση σαν να τα έχουμε ξανακούσει στο παρελθόν, σαν να αποτελούν απλά μία επανάληψη της δοκιμασμένης πετυχημένης συνταγής της μουσικής της.
Τα πράγματα ήταν αρκετά φλατ
Το album μελωδικά έμοιαζε με προηγούμενες δουλειές της και όλα τα τραγούδια του έμοιαζαν μεταξύ τους. Όσο κι αν μάς εντυπωσιάζουν οι φωνητικές ικανότητες της Grande, όταν αισθανόμαστε ότι απλά ακούμε μία παρόμοια αλληλουχία τους επί περίπου 40 λεπτά, αρχίζουν να χάνουν την αξία τους. Αν αποφασίσεις να ακούσεις το Positions, ενώ συγχρόνως κάνεις κάτι άλλο, είναι πολύ πιθανό να μην καταλάβεις ότι ένα τραγούδι τελείωσε και ένα άλλο ξεκίνησε. Αυτό συμβαίνει γιατί σε κανένα σημείο δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη κορύφωση.
Το Positions -ως κομμάτι- προσπαθεί να κάνει αυτή τη δουλειά και να γίνει το Thank U, Next αυτού του album, αλλά δεν τα καταφέρνει. Κυρίως γιατί ναι μεν είναι πιο μπιτάτο και έντονο, αλλά ακολουθώντας την ίδια βασική μελωδία με όλα τα υπόλοιπα κομμάτια. Κι αν θέλεις την άποψη μου, δεν είναι καν το ωραιότερο κομμάτι στιχουργικά.
Οι συνεργασίες μοιάζουν περιττές
Doja Cat, The Weeknd και Ty Dolla $ign. Αυτές ήταν οι τρεις συνεργασίες που έκανε γι’ αυτό το album. Για τον δεύτερο, μάλιστα, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ανυπομονούσαμε κι ένα “κλικ” παραπάνω. Η προηγούμενη συνεργασία τους μάς χάρισε το Love Me Harder, οπότε περιμέναμε κάτι εξίσου καλό. Το Off the table, όμως, δεν είχε σε καμία περίπτωση την ίδια δυναμική. Το ίδιο συνέβη και με το Motive και με το Safety Net. Βασικά και στα τρία κομμάτια θυμόμαστε μόνο τη φωνή της Grande, οπότε δεν θα άλλαζε κάτι ακόμα κι αν τα τραγούδαγε μόνη της.
Σεξ, σεξ και σεξ
Το σεξ είναι μία από τις βασικότερες θεματικές του Positions. Ο ίδιος ο τίτλος το “μαρτυράει”. Κι όχι δεν το υποθέτουμε γιατί έχουμε πονηρό μυαλό. Η ίδια η Grande στην ουσία μάς λέει ξεκάθαρα ότι οι “Στάσεις” της είναι σεξουαλικές, με το κομμάτι 34+35 (κάνε τα μαθηματικά).
Ίσως κάποιος πει την παρουσία του σεξ στο album υπερβολικά μεγάλη ή περιγραφική, αλλά εμείς θα την πούμε απελευθερωτική. Η Grande μιλάει ανοιχτά για στάσεις του σεξ, για το πόσο σεξ κάνει, για το πόσο σεξ θέλει να κάνει, για το πώς το κάνει και για το πώς θέλει να το κάνει. Σε μία κοινωνία που έχει μάθει να ακούει μόνο τι αρέσει στους straight άντρες στο κρεβάτι, εμείς θα επικροτήσουμε την Grande για κάθε ένα από τα κομμάτια της και αν την πετύχουμε στον δρόμο (πιθανό), θα κάνουμε μαζί της high five.
Μία μαντεψιά για το από πού προέκυψε όλη αυτή η σεξουαλική ενέργεια; Πάντα εκεί ήταν, αλλά μάλλον “ξεχείλισε” με τη βοήθεια της καραντίνας. Όπως είπαμε, η τραγουδίστρια κλείστηκε σπίτι με τον σύντροφό της, οπότε μάλλον το σεξ έγινε λίγο πολύ καθημερινότητα -τα περισσότερα ζευγάρια που απομονώθηκαν μαζί αυτό λένε τουλάχιστον-. Μάλλον και πάλι βέβαια δεν της έφτανε αφού τραγουδάει: Can you stay up all night? Fuck me ‘til the daylight.
Η Grande προσπαθεί να προχωρήσει
Τα τελευταία χρόνια μόνο εύκολα δεν ήταν για την Grande. Το 2017 η συναυλία της στο Manchester έγινε στόχος τρομοκρατών, με 23 ανθρώπους να χάνουν τη ζωή τους. Το 2018 ο πρώην σύντροφός της, Mac Miller, έχασε τη ζωή του από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Στο μεταξύ τα media και το κοινό την “κατακρεουργούσαν” κατηγορώντας την εμμέσως και για τα δύο γεγονότα, αλλά και σχολιάζοντας κάθε πτυχή της προσωπικής της ζωής, ειδικά τη διάλυση του αρραβώνα της με τον Pete Davidson. Κάπου εκεί άρχισαν και οι κρίσεις πανικού της.
Σε αυτό το album μάς δείχνει πώς επεξεργάζεται όλα τα παραπάνω σε αυτή την περίοδο της ζωής της. Εξάλλου, δεν είναι η πρώτη φορά που μάς συστήνει τον παροντικό εαυτό της μέσα από τη μουσική της. Η πανδημία την κλείδωσε στην ηρεμία του σπιτιού της, πράγμα για εκείνη καλό, συγκριτικά με τα χαώδη τελευταία χρόνια. Την ίδια στιγμή, κάνει δύο μεγάλες προσπάθειες· να αγαπήσει τον εαυτό της και να επιτρέψει στην καρδιά της να πιστέψει ξανά και να αφεθεί στον έρωτα.
Η προσπάθειά της αποτυπωμένη στο album
Η Grande στο Positions γράφει και τραγουδάει για τις δύο αυτές προσπάθειές της. Παραδέχεται ότι αισθάνεται πρωτόγνωρα ερωτευμένη με τον νέο της σύντροφο, αλλά την ίδια στιγμή φοβάται ότι θα ζήσει μία επανάληψη των προηγούμενων σχέσεων της (I’m just hopin’ I don’t repeat history). Τα αισθήματά της είναι τόσο έντονα, ώστε να μην ξέρει αν πρέπει να μείνει και να το παλέψει ή να τρέξει μακριά (Don’t know if I should fight or flight).
Στο τέλος της ημέρας -ή του album– έρχεται, βέβαια, να παραδεχτεί ότι το πρόβλημα δεν είναι οι άλλοι, αλλά ο εαυτός της. Όχι ότι εκείνη κάνει κάτι πρακτικά λάθος, αλλά εκείνη δεν μπορεί να αποδεχτεί τον εαυτό της όπως ακριβώς είναι. Ωστόσο, το προσπαθεί και ζητάει τη βοήθεια του συντρόφου της για να το καταφέρει. Στο POV τού ζητάει να μάθει να βλέπει τον εαυτό της μέσα από τη δική της οπτική, να τον αγαπάει με τα όμορφα και τα άσχημα του και να μπορέσει να τον εμπιστευτεί, με τον ίδιο τρόπο που το κάνει εκείνος. Είναι, αν μη τι άλλο, μία βαθιά εξομολόγηση ψυχής και μόνο για αυτήν αξίζει να ακούσεις το album.