Θα κάνω την τολμηρή υπόθεση ότι όλοι έχουμε δει τον Τιτανικό τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μας. Και θα κάνω επίσης την υπόθεση ότι οι μισοί από εμάς λατρέψαμε την ταινία και οι άλλοι μισοί δεν έχουμε σταματήσει να απορούμε γιατί τόσος ντόρος. Και όσο κι αν προσπαθούμε ποτέ δεν θα πείσουμε ο ένας τον άλλον να αλλάξει γνώμη όσα επιχειρήματα κι αν έχουμε.
Μπορούμε, όμως, να συμφωνήσουμε σε ένα πράγμα για την ταινία; Όχι, δεν μιλάω για το γεγονός ότι η Rose μπορούσε να κάνει χώρο για να σωθεί ο Jack. Ούτε για το πως η ηλικιωμένη Rose αποφάσισε να πετάξει το διαμάντι στον ωκεανό ενώ μία ολόκληρη ομάδα είχε ξοδέψει χρόνο και χρήμα για να το βρει. Θέλω να μιλήσουμε για το πόσο κακός ζωγράφος είναι ο Jack.
Ας ξεκινήσουμε με το πόσο μεγάλος καλλιτέχνης προσπαθεί η ταινία να μάς πείσει ότι είναι. Η Rose έχει ανακαλύψει τον άγνωστο ακόμα Picasso και έχει καταλάβει το ταλέντο του πριν τον υπόλοιπο κόσμο. Μιλάμε, λοιπόν, για έναν άνθρωπο που αν μη τι άλλο γνωρίζει από τέχνη κι έχει ένα πολύ δυνατό καλλιτεχνικό ραντάρ. Η ίδια Rose συγκλονίζεται όταν βλέπει τις ζωγραφιές του Jack. Μάλιστα, η κοινή τους αγάπη για την τέχνη παρουσιάζεται ως ένα από τα πρώτα στοιχεία που τους ενώνουν. Χαρακτηρίζει τη δουλειά του εξαιρετική και του ζητάει να την ζωγραφίσει like one of his French girls.
© 1997 – Paramount Pictures
Από τον Τιτανικό θυμόμαστε τρεις από τις ζωγραφιές του Jack. Και από τις τρεις μπορούμε να βγάλουμε ένα συμπέρασμα. Όχι, δεν είναι εξαιρετική δουλειά. Και σίγουρα στην πραγματικότητα δεν θα θεωρούταν εξαιρετική δουλειά από κάποιον ικανό να εντοπίσει από νωρίς ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα στην ιστορία, όπως ο Picasso. Εντάξει, πιάνει το χέρι του, μπορεί να σχεδιάσει βασικά πράγματα στο χαρτί, αλλά μέχρι εκεί. Τα έργα του δεν μάς αφήνουν με το στόμα ανοιχτό, ούτε μάς δημιουργούν κάποια συγκίνηση.
Madame Bijoux
© 1997 – Paramount Pictures
Το έργο του, Madame Bijoux, όπως φαινόταν ότι ονομάζεται στο χαρτί, δεν κρύβει ούτε ιδιαίτερη φαντασία, ούτε ιδιαίτερη δεξιοτεχνία. Μία πλούσια γυναίκα με πολλά κοσμήματα και βαριά ρούχα κάθεται σε ένα τραπέζι με ένα ποτήρι κρασί. Κι ενώ μια τέτοια εικόνα θα μπορούσε να γίνει ένα αρκετά ωραίο έργο, ο Jack απέτυχε. Βασικά είμαι σχεδόν σίγουρη ότι οι περισσότεροι πλανόδιοι ζωγράφοι σε τουριστικές περιοχές θα τα είχαν πάει καλύτερα από αυτόν. Το σκίτσο του είναι πρόχειρο, αν όχι εξαιρετικά αρχάριο, με το βασικό σχήμα σωστό, αλλά με τις σημαντικές λεπτομέρειες πολύ λάθος. Δεν μπορώ να ξεπεράσω το πόσο άστοχα είναι σχεδιασμένα τα χέρια.
“Η ιερόδουλη με το ένα πόδι”
© 1997 – Paramount Pictures
Μετά έχουμε την “ιερόδουλη με το ένα πόδι”. Εδώ η δουλειά του είναι ένα “κλικ” καλύτερη, αλλά και πάλι με το ζόρι θα λέγαμε μέτριο το τελικό αποτέλεσμα. Οι γραμμές είναι πολύ απλές και τα χαρακτηριστικά του προσώπου σχεδόν ανύπαρκτα -όχι με κάποιον υπόγειο καλλιτεχνικό τρόπο-. Συν του ότι δεν μπορώ να ξεχάσω την αντίδραση της Rose και του Jack, που φάνηκε να βρίσκουν τρομερά αστεία και διασκεδαστική την εικόνα της γυναίκας, επειδή της λείπει ένα άκρο.
Rose αλά French girl
© 1997 – Paramount Pictures
Για φινάλε έχουμε, φυσικά, την πιο γνωστή ζωγραφιά του. Αυτή της γυμνής Rose που φοράει το διαμάντι. Ο Jack δεν ζωγράφισε τη Rose, αλλά μία γυναίκα με την πόζα της Rose. Ακόμα κι αν ξεχάσουμε τις εντελώς λάθος σκιάσεις και τις τρομερά απλές γραμμές, το πρόσωπο δεν έχει καμία σχέση με της πρωταγωνίστριας. Στη θέση της, θα απορούσα ποια σκεφτόταν, ενώ είχε εμένα ολόγυμνη μπροστά του.
Ο Jack, λοιπόν, δεν ήταν καλός ζωγράφος. Γιατί μάς παρουσιάστηκε ως τέτοιος; Δύο βασικές εξηγήσεις έχω. Κατ’ αρχάς, εκείνος παρουσίαζε τον εαυτό του ως μεγάλο ταλέντο, για να ρίχνει γυναίκες. Κατά δεύτερον, η Rose τον κολάκευε και υπέρβαλε γιατί της άρεσε. Και δεν μπορούμε να την αδικήσουμε. Όλοι έχουμε κάνει το ίδιο κάποια στιγμή στη ζωή μας.