Αν έπρεπε να συνδέσω τη μητρότητα με λέξεις χωρίς να σκεφτώ, πρώτα θα έβαζα την αγάπη, την δημιουργικότητα και στο τέλος την προστασία.
Αν έπρεπε να σκεφτώ κάτι αρνητικό, θα διάλεγα τη μοναξιά, κάτι που είναι δύσκολο να εξηγήσεις σε κάποιον που δεν έχει κάνει παιδιά. Υποθέτω επίσης πως μοναξιά αισθάνονται περισσότερο οι μαμάδες από τους μπαμπάδες κι αυτό το γραφώ γιατί ποτέ δεν ρώτησα έναν μπαμπά αν νιώθει μόνος του-θα το κάνω.
Ας αρχίσουμε από το παράδοξο:
Οι άνθρωποι δημιουργούν οικογένειες για να μην είναι μονοί, πώς είναι λοιπόν δυνατόν σε ένα σπίτι γεμάτο φασαρία να νιώθεις πως δεν έχεις παρέα; Πώς δεν έχεις κάποιον να μιλήσεις, κάποιον να μοιραστείς; Κι όμως!
Θα σας πω για τη δική μου σχέση με την μαμαδίστικη μοναξιά. Πιστεύω πως αρχίζει μόλις βγεις από το μαιευτήριο, τουλάχιστον και στα δυο μου παιδιά το ίδιο ένιωσα. Όσο ήταν στην κοιλιά, ήμασταν μαζί. Περπατάγαμε, τρώγαμε, πηγαίναμε παρέα στη δουλειά και υπήρχε μεταξύ μας μια συνεχόμενη επικοινωνία με βασικούς περιεκτικούς διάλογους :
– Μην ξαναφάς σαλάτα ρόκα.
– Μου αρέσει η ζεστή από το τζάκι.
– Όταν πίνεις παγωμένο νερό, να ξέρεις πως ξυπνάω.
Δεν υπάρχει μαμά που να μην ξέρει τον χαρακτήρα του παιδιού της πριν γεννηθεί, απλώς είμαστε απασχολημένες με το να ζούμε το θαύμα της εγκυμοσύνης “καθώς πρέπει”, όπως μας υπαγορεύεται: όπως δισεκατομμύρια άλλες γυναίκες, με τα ίδια ακριβώς συμπτώματα.
Ο τοκετός είναι ένας αποχωρισμός που αντιλαμβάνεσαι καθυστερημένα. Οι ορμόνες, τα φάρμακά, η επισκληρίδιος, οι γιατροί, οι μαίες, διάφοροι άγνωστοι σε ένα άγνωστο περιβάλλον που μυρίζει μητρικό γάλα και είναι πιο ζεστό από φούρνο που ψήνει κουλουράκια και στη μέση βρίσκεσαι εσύ: πονεμένη, πρησμένη και μακάρια αλλά επιτέλους στοιχειωδώς ανεξάρτητη. Ένα σώμα για έναν άνθρωπο! Γιορτή και καταστροφή που δεν μπορείς να επεξεργαστείς γιατί ένα ανυπέρβλητο συναίσθημα λευτεριάς, ανακούφισης και στεναχώριας ανακατεμένο σε κατακλύζει.
Είσαι μόνη και δεν θα είσαι ποτέ ξανά αμέριμνη. Όλα ήταν πιο εύκολα όταν χωράγατε στο ίδιο σώμα. Τοο late!
Νομίζω πως η μοναξιά της μαμάς, με χτύπησε στη διαδρομή από το μαιευτήριο για το σπίτι. Πολλές γυναίκες την συνειδητοποιούν, πριν από αυτό, όταν ο σύζυγος πάει για τρεις ώρες σπίτι να αλλάξει ρούχα και να κάνει ντους. Τα παρακλάδια της μοναξιάς της μητρότητας από αυτό το σημείο και στη συνέχεια πολλαπλασιάζονται, σας παραθέτω τα βασικά για να μην τρομάξετε.
Η μοναξιά της εμπειρίας
Ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν παιδιά, ανακαλύπτεις με τεράστιο σοκ πως οι εμπειρίες οι δικές τους δεν έχουν σχέση με την δική σου. Για έναν λόγο που δεν κατάλαβα ποτέ, με μεγάλη άνεση, άγνωστοι θα προσπαθήσουν να σε πείσουν πως ζείτε τα ίδια πράγματα , μάλλον γιατί και εκείνοι νιώθουν μοναξιά σε βαθμό απελπισίας.
Αν το δικό τους παιδί τρώει τραχανά το ίδιο θα κάνει και το δικό σου, αυτό θα σου πουν. Τέτοια θα ακούσεις στην παιδική χαρά και θα νιώσεις πως είσαι ο τελευταίος άνθρωπος στη γη. Μόλις διαβάσεις και τις υπόλοιπες κατηγορίες θα καταλάβεις πως υπάρχουν και χειρότερα.
Η μοναξιά της απομόνωσης
Δεν έχω υπάρξει ποτέ μαμά που μένει απομονωμένη και έρημη στο σπίτι ενώ ο μπαμπάς φεύγει για δουλειά. Έχω νιώσει όμως την μοναξιά της υποχρέωσης του να μείνεις περισσότερο με το παιδί σου γιατί εσύ είσαι η μαμά του, ενώ ο υπόλοιπος ενήλικος πλανήτης συνεχίζει τη ζωή του κανονικά.
Πάει γυμναστήριο, βγαίνει έξω, πηγαίνει στο κομμωτήριο και κάθεται περισσότερο στο γραφείο όταν εσύ πρέπει να εξαφανιστείς καθώς ισχύει και το ανάποδο.
Και να μην κάθεσαι σπίτι με το παιδί όταν οι άλλοι δουλεύουν, βιώνεις την μοναξιά του να είσαι μακριά από το παιδί σου γιατί χρειάζεται να δουλέψεις μακριά του.
Η μοναξιά στο παγκάκι της παιδικής χαράς
Υπολογίζω πως έχω περάσει 467 χρόνια καθισμένη σε ένα παγκάκι παιδικής χαράς, νιώθοντας πως η ζωή μου είναι η πιο απίστευτα βαρετή ζωή στον πλανήτη και πως ο ρόλος μου και ο σκοπός της ύπαρξης μου περιορίζεται στο να έχω εύκαιρα μωρομάντιλα.
Την ίδια μοναξιά έχω ζήσει και μέσα σε αυτοκίνητο πηγαίνοντας να παραλάβω ένα παιδί από κάπου, περιμένοντας την δασκάλα να με φωνάξει για να μου κάνει ενημέρωση και την ώρα που κάνω πως έχω κοινά με είκοσι μαμάδες σε ένα πάρτι ενώ δεν θυμάμαι το όνομα καμιάς και καμιά δεν θυμάται το δικό μου.
Η μοναξιά του να θέλουν όλοι κάτι από σένα
Υπάρχει μια ξεχωριστή μοναξιά προσφοράς στην οποία ως μαμά εγκλωβίστηκα μονή μου. Προσπαθώ να θυμηθώ πότε έκανα το πρώτο λάθος και με πήρε η μπάλα, αν καταφέρω να θυμηθώ τρέφω ελπίδες πως ίσως να μπορέσω να αντιστρέψω την κατάσταση και να σκίσω τη γάτα, να μην απαντήσω ποτέ ξανά που είναι το ροζ καλσόν και πού βρίσκονται οι πολυβιταμίνες
Η μοναξιά της Βασίλισσας Ελισσάβετ
Είμαι η απολυτή μονάρχης του σπιτιού, το παραδέχομαι. Και η παντοδυναμία μου έχει πολλά καλά, όμως τα προνόμια που απολαμβάνει μια βασίλισσα-μαμά, δεν διαχωρίζονται ποτέ από τις υποχρεώσεις της. Αν έχω πονοκέφαλο και αποφασίσω να ακυρώσω τα πάντα, τότε τα πάντα ακυρώνονται, ο δικός μου πονοκέφαλος ισοδυναμεί με παγκόσμιο lockdown γιατί μπορεί να σημαίνει πως κανείς δεν πάει εκδρομή ή πως ματαιώνονται επισκέψεις αλλά ακόμη και εξωσχολικές δραστηριότητες ενώ όλοι θα ψιθυρίζουν “η μαμά έχει πονοκέφαλο” με απόλυτο τρόμο.
Το βαρύ καθήκον της βασιλείας μου, έχει και τα μειονεκτήματα του, με κάνει να σκέφτομαι διπλά και να καταπιέζω συνεπώς τα προβλήματα μου, όπως θα έκανε μια ευσυνείδητη αυτοκράτειρα. Υπάρχει πιο μεγαλειώδης μοναχικότητα;
Η μοναξιά της συζύγου
Μια οικογένεια είναι σαν μια επιχείρηση που χρειάζεται να πληρώνει λογαριασμούς και να συνεχίζει να λειτουργεί ακόμη και όταν η λειτουργία της φαίνεται από δύσκολη έως αδύνατη και έτσι όλα γίνονται εξαντλητικά. Οι γυναίκες εκφράζονται προφορικώς και εξ αίτιας μιας πανάρχαιας παρεξήγησης μεταξύ των δυο φύλλων, που κανείς ακόμη δεν έχει καταφέρει να λύσει, ο ένας φαίνεται να γκρινιάζει και ο άλλος να καταπιέζεται και αυτό συμβαίνει εναλλάξ. Ο ένας πρήζει αέναα τον άλλον κι όμως ο θεσμός του γάμου δεν έχει μέχρι σήμερα καταργηθεί.
Αν δεν βάλεις ένα καλό προηγούμενο στο μπαράζ καυγάδων και πρηξίματος, η μοναξιά μεγαλώνει, σε νικάει και αρχίζεις να ψάχνεις νοερές εξόδους από τον μαραθώνιο προσπάθειας. Πως θα έρθει να σε πάρει ο Τομ Χαρντι να φύγετε ή πως θα φύγεις μονή σου γιατί μάλλον και ο Τομ κανένας πρήχτης θα είναι που δεν βγάζει έξω τα σκουπίδια και δεν φτιάνει το ντουλάπι που χάλασε.
Τα logistics του να πας να πιεις ένα ποτό γίνονται αφόρητα περίπλοκα και έτσι καταλήγεις να αναπολείς την εποχή που είχες παρέα, σύντροφο, σχέση, φίλο, σύζυγο. Ποιος σου είπε πως η οικογένεια θα έλυνε το πρόβλημα της μοναξιάς σου, θυμάσαι;