Η Greta Thunberg διαγνώστηκε το 2015 με Άσπεργκερ, ένα σύνδρομο που ανήκει στο φάσμα του αυτισμού. Ωστόσο, παρά το δημόσιο βήμα της και τον ακτιβισμό της για σημαντικά περιβαλλοντικά θέματα, είχε αποφασίσει να μην μιλήσει ανοιχτά γι’ αυτό. Ο λόγος, όπως εξήγησε το 2019, δεν ήταν ότι ήθελε να κρυφτεί ή ότι ντρεπόταν. Ήξερε, όμως, ότι κάποιοι θα έτρεχαν να την αντιμετωπίσουν ως άρρωστη, ως ανίκανη και ως ακατάλληλη να αρθρώνει άποψη. Όπως και έγινε από κάποιους, που έψαχναν κάθε τρόπο να τη βάλουν στο στόχαστρο.
I’m not public about my diagnosis to “hide” behind it, but because I know many ignorant people still see it as an “illness”, or something negative. And believe me, my diagnosis has limited me before. >
— Greta Thunberg (@GretaThunberg) August 31, 2019
Τότε η Thunberg είχε απαντήσει με ένα tweet, αναφέροντας ότι το Άσπεργκερ την κάνει απλά μερικές φορές διαφορετική και ότι αυτό μπορεί να καταλήξει να αποτελεί υπερδύναμη. Τώρα, η 18χρονη εξηγεί τι ακριβώς εννοούσε στην τελευταία της συνέντευξη με τη The Guardian. “Πολλοί άνθρωποι με αυτισμό έχουν ένα ειδικό ενδιαφέρον, με το οποίο μπορούν να κάτσουν και να ασχοληθούν για μία αιωνιότητα χωρίς να βαρεθούν. Αυτό μερικές φορές είναι πολύ χρήσιμο. Ο αυτισμός μπορεί να είναι κάτι που κρατάει πίσω, αλλά αν βρεθείς στις κατάλληλες περιστάσεις, αν είσαι ανάμεσα στους κατάλληλους ανθρώπους, αν γίνουν οι προσαρμογές που χρειάζεσαι και νιώθεις ότι έχεις έναν σκοπό, τότε μπορεί να γίνει κάτι που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για καλό. Και νομίζω ότι αυτό κάνω τώρα”.
When haters go after your looks and differences, it means they have nowhere left to go. And then you know you’re winning!
I have Aspergers and that means I’m sometimes a bit different from the norm. And – given the right circumstances- being different is a superpower.#aspiepower pic.twitter.com/A71qVBhWUU— Greta Thunberg (@GretaThunberg) August 31, 2019
Πλέον, η Thunberg έχει διαγνωστεί όχι μόνο με Άσπεργκερ, αλλά και με επιλεκτική αλαλία και ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Ωστόσο, όταν η ίδια πήρε την διάγνωση της, δεν ένιωσε τόσο λύπη, όσο ανακούφιση. Για εκείνη, ήταν κάτι θετικό, μιας και επιτέλους μπορούσε να κατανοήσει τι της συνέβαινε. “Όταν ένιωθα περισσότερο λυπημένη από ποτέ, δεν ήξερα ότι είχα αυτισμό. Απλά σκεφτόμουν ότι δεν ήθελα να είμαι έτσι. Η διάγνωση ήταν σχεδόν μόνο θετική για εμένα. Με βοήθησε να βρω την υποστήριξη, που χρειαζόμουν, και με έκανε να καταλάβω γιατί ήμουν έτσι”.