Σοκ και μεγάλη αγανάκτηση νοιώσαμε όλοι οι τηλεθεατές όταν παρακολουθήσαμε πλάνα από τον άγριο ξυλοδαρμό ενός συμπολίτη μας στο μετρό της Ομόνοιας εχθές. Ο άτυχος άνθρωπος κακοποιήθηκε βάναυσα από δύο νεαρούς απλά και μόνο γιατί τους ζήτησε να εφαρμόσουν τον νόμο και να φορέσουν την μάσκα τους μέσα στο τρένο. Η σκηνή καταγράφηκε από κινητό άλλου επιβάτη που βρισκόταν μέσα στο κλειστό βαγόνι. Όπως ακούστηκε από αυτόπτες μάρτυρες, ο οδηγός είχε κλείσει τις πόρτες και δεν τις άνοιξε ώστε να μπορέσουν κάποιοι γενναίοι να υπερασπιστούν το θύμα έστω και λεκτικά, διότι δεν ξέρω πόσοι θα είχαν το θάρρος να τα βάλουν με δυο μαινόμενους νεαρούς που βρίσκονταν εμφανώς σε επιθετική μανία.
Είδαμε λοιπόν τον άνθρωπο να γρονθοκοπείται και να δέχεται τόσες κλωτσιές στο κεφάλι και στο σώμα που τελικά βρέθηκε στο νοσοκομείο. Και ύστερα τον ξαναείδαμε και τον ξαναείδαμε σε μια ατελείωτη λούπα καθώς το βίντεο παιζόταν και ξαναπαιζόταν και ξαναπαιζόταν ασταμάτητα. Υπήρξε πρωινή εκπομπή του SKAI που ασχολήθηκε με το θέμα για 70 λεπτά της ώρας και καλά έκανε, δεν είναι αυτό το πρόβλημά μας. Σε όλη την διάρκεια της παρουσίασης του θέματος όμως, το βίντεο του ξυλοδαρμού έπαιζε συνέχεια, λες και είχε κολλήσει η κασέτα. Η βία του περιστατικού ξετυλιγόταν μπροστά στα μάτια μας ξανά και ξανά ώσπου κάποια στιγμή η όλη σκηνή γυμνώθηκε από την πραγματική διάστασή της και μεταμορφώθηκε σε κάποιο χορογραφημένο τηλεοπτικό περιστατικό.
Κι ενώ όλοι μαζί εμείς παρουσιαστές και τηλεθεατές χρησιμοποιούμε τις βίαιες αυτές εικόνες για να διαμορφώσουμε μια οποιαδήποτε άποψη για το κοινωνικό αυτό γεγονός της απροκάλυπτης βίας, τι σημαίνει αυτή η τρομακτικά απάνθρωπη χρήση του οπτικού υλικού για το θύμα; Τι αντίκτυπο έχει στην οικογένεια και τους αγαπημένους του; Γιατί θα πρέπει να χάσει εκατοντάδες φορές την ανθρώπινη αξιοπρέπειά του, καθώς εκατοντάδες φορές θα προβληθεί η κακοποίησή του σε όλα τα μέσα;
Η ψυχολογία του θύματος είναι φυσικά το τελευταίο που ενδιαφέρει όλους εκείνους τους υπεύθυνους των εκπομπών κι ας διατείνονται το αντίθετο. Στόχος είναι η τηλεθέαση και όχι η δικαιοσύνη για το θύμα. Στόχος είναι να κολλήσει ο τηλεθεατής στην βαρβαρότητα της σκηνής και να μείνει κολλημένος εκεί ώστε όταν έρθει το break και πάνε για διαφημίσεις, να μην αλλάξει κανάλι, αλλά να παραμείνει κολλημένος στον δέκτη του για μια ακόμα δόση της απίστευτης αυτής ιστορίας. Η βία δηλαδή που υπέστη το θύμα γίνεται δημόσιο θέαμα κι επειδή δεν κρατάει τόσο όσο μια ολόκληρη εκπομπή, θα μπαίνει σε επανάληψη όσο χρειάζεται για να παρέχει οπτικό υλικό. Έτσι το θύμα ταυτίζεται για πάντα στα μάτια μας με αυτήν ακριβώς την σκηνή.
Απαντήστε εντελώς γρήγορα και χωρίς να σκεφτείτε, τι είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε το όνομα Λιάνα Κανέλλη; Φυσικά το χαστούκι που έφαγε σε εκπομπή από τον απαίσιο Κασιδιάρη. Όλη η πορεία αυτής της γυναίκας, επισκιάζεται από τον συγκεκριμένο δημόσιο εξευτελισμό της κι όσο κι αν φρικιάσαμε, αυτό είναι που μας έρχεται πρώτο στο μυαλό και αυτό θα μας έρχεται πάντα. Ο λόγος είναι φυσικά ότι το έχουμε παρακολουθήσει τόσες πολλές φορές που έχει γίνει το κύριο στοιχείο που ανασύρει το εγκέφαλός μας όταν ακούμε το όνομα της κυρίας Κανέλλη. Φανταστείτε λοιπόν πόσο βιασμένο ξανά και ξανά νοιώθει το κάθε θύμα όταν βλέπει στα μάτια των φίλων, των συγγενών και όλων των γνωστών του αυτή την αυτόματη συνεπαγωγή.
Και είναι να απορείς γιατί δεν έχει βρεθεί ακόμα κάποιος να επισημάνει αυτήν την κακή πρακτική και να απευθυνθεί στα αρμόδια όργανα ώστε η κάθε εκπομπή να έχει το δικαίωμα συγκεκριμένου αριθμού προβολών του περιστατικού ώστε να προστατευθεί η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η ψυχική υγεία των θυμάτων. Διότι φυσικά και δεν περιμένουμε να το κάνουν από μόνοι τους οι υπεύθυνοι των εκπομπών. Οι τηλεθεατές δεν πρέπει να αλλάξουν κανάλι στην διάρκεια του διαφημιστικού διαλείμματος. Έτσι τα θύματα δεν θα γλιτώσουν από την αρένα του τηλεοπτικού Κολοσσαίου.