Κακοκαιρίες χωρίς προηγούμενο όπως η Ελπίδα, δεν ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ ή Νέα Δημοκρατία. Δεν υπάρχει τρόπος δηλαδή να φτυαρίσεις το χιόνι αν είσαι υπουργός της μιας ή της άλλη κυβέρνησης όταν η χιονοκάλυψη είναι απόλυτη και δεν βλέπεις πού είναι το πεζοδρόμιο και πού ο δρόμος. Μπορείς ωστόσο να κλείνεις σχολεία, πράγμα που έγινε, και δουλειές- εδώ αστοχήσαμε, καθώς όπως όλοι είδαμε, δεν μπορείς να έχεις μια λειτουργική εργάσιμη μέρα με χιονοκαταιγίδα. Δεν είμαστε Καναδάς και Καναδάς δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει μια φτωχή μεσογειακή, κυρίως καλοκαιρινή χώρα.
Για να σας πω την αμαρτία μου και εγώ ξεκίνησα να πάω να κάνω εκπομπή στο ραδιόφωνο σφυρίζοντας και κοροϊδεύοντας από μέσα μου, το πρωί της Δευτέρας τους μετεωρολόγους και την απόφαση να μείνουν κλειστά τα σχολεία, ενώ δεν είχε ακόμα ρίξει τίποτα.
Στις 7.30 π.μ. της Δευτέρας, η Πεντέλη στην οποία ζω και είναι η γειτονιά όπου οι άλλοι έρχονται για να δουν το χιόνι, ήταν ολοκάθαρη και στεγνή. Κυριολεκτικά λίγα λεπτά της ώρας αργότερα, ο σύζυγος που είχε φύγει για να πάει στη δουλειά του, γύρισε στο σπίτι λέγοντας, όπως απεδείχθη στη συνέχεια της μέρας, αυτό το καθοριστικό: “Δεν πάμε πουθενά”, που μου φάνηκε υπερβολικό εκείνη τη στιγμή.
Το χιόνι είχε αρχίσει να στρώνεται με ρυθμούς υπερβολικούς ακόμα και για την Πεντέλη, ενώ αυτοκίνητα ήδη δυσκολεύονταν να βγουν από τα γκαράζ και ένας γείτονας, επίσης έμπειρος στις γλιστερές μας κατηφόρες έκανε κομμάτια το τεράστιο τζιπ του.
Αυτό το “δεν πάμε πουθενά”, ήταν τελείως τυχαίο. Θα είχαμε και οι δυο ξεκινήσει και συνεπώς εγκλωβιστεί για ώρες αν είχαμε κάνει κάτι ιδιαίτερα συνηθισμένο για εμάς. Να οδηγήσουμε στο χιόνι, μέσω κεντρικών δρόμων που δεν κλείνουν ποτέ (δεν έκλειναν δηλαδή) και το απόγευμα να παρκάρουμε κάπου κεντρικά και να ανέβουμε στο αποκλεισμένο σπίτι μας με τα πόδια. Αυτό κάνουμε κάθε χρόνο, ακόμη και όταν η Αθηναίοι δε βγαίνουν από το σπίτι τους με 2 εκατοστά χιόνι.
Όμως πρώτη φορά (πάντα υπάρχει πρώτη φορά), δεν προλάβαμε να ξεκινήσουμε.
Τυχαία καθίσαμε σπίτι, τυχαία επιβάλλαμε στους εαυτούς μας ένα τυχαίο lockdown. καιρικό αυτή τη φορά, που ίσως πρέπει να αρχίσει να επιβάλλεται κανονικότατα.
Εκτός από τα σχολεία, όταν είναι τόσο ακραίες οι ενδείξεις χρειάζεται να κλείνει δημόσιο και φυσικά ο ιδιωτικός τομέας που δεν μπορεί να έχει ανθρώπους στο δρόμο σε τέτοιες συνθήκες.
Δεν υπήρχε όμως οδηγία να μην πάμε στις δουλειές μας αλλά προειδοποίηση για ακραία καιρικά φαινόμενα και κατά την άποψή μου, εδώ υπάρχει ένα μεγάλο μπέρδεμα. Μια τέτοια ειδοποίηση, συνήθως αφορά το να μη μείνει κανείς εκτεθειμένος στα στοιχεία της φύσης, να μην βγει για βόλτα μέσα σε καταρρακτώδη βροχή, να μη πάει για ψάρεμα στη θύελλα, να πάρει αλυσίδες για το χιόνι. Τα πράγματα όμως έχουν γίνει απείρως πιο δύσκολα από τον έναν χειμώνα στον άλλον και εμείς έχουμε γνώσεις απολύτως άχρηστες για τον καιρό. Ποιο εύκρατο κλίμα, που μας έλεγαν στο σχολείο; Μπορεί πλέον οτ,ιδήποτε να συμβεί και θα συμβαίνει χωρίς να το έχουμε ξαναδεί.
Το καιρικό lockdown πρέπει να αρχίσει να μπαίνει στις ζωές μας, να είναι σαφές πως αφορά μια κατάσταση όπου κανείς δεν ξεκινά να πάει κάπου αν δεν εργάζεται σε συγκεκριμένο τομέα και ενδεχομένως αυτό είναι δύσκολο να το αποφασίσει μια κυβέρνηση. Όμως οι μετεωρολόγοι δεν πέφτουν πια έξω, όχι όταν πρόκειται για συνθήκες τόσο ακραίες και η ατομική ευθύνη δεν φτάνει. Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει προειδοποίηση της πολιτικής προστασίας. Ούτε οι αλυσίδες αυτή τη φορά έσωσαν τους πιο προνοητικούς.
Εκείνοι που παγιδευτήκαν στην Αττική Οδό για ατέλειωτες ώρες, ήταν εργαζόμενοι που πήγαν ζεστά ντυμένοι και με γεμάτα ντεπόζιτα βενζίνης στις δουλειές τους, γνωρίζοντας πως θα ρίξει χιόνι αλλά χωρίς προηγούμενή ανάλογη εμπειρία χιοκαταιγίδας στην Αττική, όχι στη Φλώρινα. Δεν εγκλωβίστηκαν τίποτα απρόσεκτοι και αλλά οδηγοί και επιβάτες που ρώτησαν στα διόδια και τους είπαν “περάστε, ο δρόμος είναι ανοιχτός”, όχι επειδή ήθελαν να τους ταλαιπωρήσουν αλλά γιατί, δεν ήξεραν πως οφείλεις να κλείνεις όταν δεν είσαι τόσο σίγουρος όσο πρέπει να είσαι, όταν έχεις ανθρώπους στο δρόμο.
Πρώτη φορά γίνεται λόγος για αποζημίωση 2000 ευρώ για κάθε όχημα που εγκλωβίστηκε στην Αττική Οδο. Στη χώρα που έχουμε μάθει πως όλοι φταίνε και στο τέλος δε φταίει κανείς και κανείς δεν πληρώνει, καλό θα ήταν να σημειώσουμε επιτέλους αυτή την ιστορική πρόοδο. Από εδώ και πέρα, αν αποζημιώνεται όποιος ταλαιπωρείται και αυτό γίνεται άμεσα όπως συμβαίνει στον πολιτισμένο κόσμο, μερικοί θα σκέφτονται κάπως περισσότερο τις ευθύνες.Είναι θέμα ανθρώπινης ψυχολογίας: και ανεύθυνος να είσαι, δεν θέλεις να χάνεις λεφτάκια.