Σε συνεργασία με το brand plus size ρούχων e-xclusive, γράφει η Μυρσίνη Μαμάκα
Ήμουν τυχερή και ήρθα κοντά με το ιδεώδες του body positivity και του φεμινισμού από μικρή ηλικία, χωρίς να ξέρω τι είναι, αλλά το φανέρωνα με την στάση ζωής μου. Η κοινωνία μας δυστυχώς είναι εμποτισμένη με την πατριαρχεία, η οποία είτε άμεσα είτε έμμεσα μας έχει κατακλύσει. Τα γυναικεία σώματα οφείλουν να στέκονται κάτω από τις επιθυμίες των αντρών και να τις εκπληρώνουν.
Εδώ έρχεται λοιπόν ένα μεγάλο ‘όχι’ και ένα είδος μάχης μεταξύ body positivity και κοινωνίας. Ενώ θα έπρεπε αυτά να είναι ένα και να μην θεωρούνται αντίπαλοι. Η κοινωνία νομίζει ότι έχει το δικαίωμα να ορίσει το μάκρος, το φάρδος, το χρώμα, το πατρόν των ρούχων μας σύμφωνα με τα στερεότυπα. Τα ρούχα είναι ένα είδος κοινωνικής ταυτότητας, το πρώτο πράγμα που παρατηρείς ίσως σε έναν άγνωστο και σου φανερώνει στοιχεία για την προσωπικότητα του. Για παράδειγμα, ένα πιο λουλουδάτο ρούχο εμένα μου φανερώνει ένα χαρούμενο άτομο, ένα πιο minimal ένα άτομο πιο down to earth και συγκρατημένο. ‘Ισως να είναι ‘ένα είδος στερεοτύπων αυτό που λέω αλλά το έχω παρατηρήσει και εγώ στον ίδιο μου τον εαυτό. Η διάθεση μου καθορίζει πολλές φορές το τι θέλω να φορέσω, όταν είμαι χαρούμενη προτιμάω να περικυκλώνουν το σώμα μου έντονα χρώματα με διάφορα prints ενώ όταν είμαι έντονα συναισθηματικά φορτισμένη προτιμώ το μαύρο, το γκρι ή και το καφέ.
Δυστυχώς, έχουν υπάρξει φορές που έπεσα στην παγίδα να ντυθώ όπως φαινομενικά θα έπρεπε να ντυθεί μια κοπέλα μα αρκετά παραπάνω κιλά . Έπεσα σε αυτή την παγίδα και φόρεσα την φαρδιά μου μπλούζα, την φαρδιά μου παντελόνα ενώ ήθελα να φορέσω ένα σορτσάκι τζιν και ένα υπέροχο τοπάκι. Όσο φαρδιά και να ήταν τα ρούχα εγώ δεν ένιωθα ωραία, δεν ένιωθα άνετα γιατί καταπίεζα τον ίδιο μου τον εαυτό. Χαρακτηριστικά θυμάμαι μια έξοδο μου με φίλες στην Αθήνα όπου επέλεξα μια εφαρμοστή μπλούζα με βαθύ ντεκολτέ επειδή ένιωθα όμορφη μέσα σε αυτή ωστόσο έβαλα από κάτω ένα εσώρουχο τύπου κορσέ γιατί σκεφτόμουν ότι θα φαίνεται άσχημα η κοιλιά μου. Όσο ήμασταν εκεί δεν ευχαριστιόμουν την παρέα, δεν περνούσα καλά, με πίεζε και σωματικά και ψυχολογικά ο κορσές και ζήτησα από την φίλη μου να πάμε στην τουαλέτα γιατί σχεδόν δεν ανάσαινα. Το κατέβασα, πήρα ανάσα, μεγαλύτερη ανάσα από ότι ήθελα, και τον έβγαλα. Αλήθεια χαμογέλασα. Βγήκα και κάποιος θα νόμιζε ότι κατέβασα σφηνάκια αλλά όχι, ήταν μια αυθόρμητη στιγμή του body positivity και της αυτοπεποίθησης μου που αποφάσισαν να γυρίσουν την πλάτης τους στα πιστεύω της κοινωνίας και να απολαύσουν τον χορό, τους φίλους και τα κοκτέιλ σε μια νυχτερινή έξοδο στην Αθήνα.