Μία προσωπική ‘παραξενιά’ που έχω με την pop κουλτούρα από τότε που άρχισα να ασχολούμαι σοβαρά μαζί της (κάπου γύρω στα 15) είναι πως μερικές φορές αποφεύγω να καταπιαστώ με μία δημοφιλή ταινία, σειρά ή βιβλίο που φαίνεται να λατρεύουν όλοι, όχι από κάποια αντίδραση του στιλ ‘είμαι του κουλ φορ δις’ αλλά επειδή γνωρίζω πως θα μου αρέσει και εμένα εξίσου, και δεν αισθάνομαι έτοιμη για την ψυχολογική δέσμευση. Κάπως έτσι είχα την πρώτη σεζόν του Ted Lasso αποθηκευμένη στον υπολογιστή μου ολόκληρο το καλοκαίρι, χωρίς να ανοίξω ποτέ τον φάκελο των επεισοδίων, γνωρίζοντας όμως ότι βρίσκεται εκεί. Κάπως σαν να έχεις ένα μεγάλο δώρο τυλιγμένο με φανταχτερό χαρτί κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο και να περιμένεις το πρωί της πρωτοχρονιάς για να το ανοίξεις: σε τρώει η περιέργεια, θέλεις διακαώς να δεις τι έχει μέσα, όμως η αναμονή σου δίνει από μόνη της μία περίεργη θαλπωρή, ότι υπάρχει κάτι όμορφο που δεν έχει συμβεί ακόμα.
Γυρίζοντας από τις διακοπές και γεμάτη από μελαγχολία, αποφάσισα πως είχε έρθει πια η ώρα του unboxing και πάτησα play στο πρώτο επεισόδιο.
H βασική ιστορία έχει ειπωθεί αρκετές φορές σε άλλες εκδοχές, τόσο στην τηλεόραση όσο και στο σινεμά και βασίζεται στο “fish out of water” trope, όπου ο πρωταγωνιστής ξαφνικά βρίσκεται σε ένα τελείως καινούργιο και όχι τόσο φιλόξενο περιβάλλον, καλούμενος όχι μόνο να προσαρμοστεί γρήγορα στις νέες συνθήκες αλλά και να αναλάβει κάποιο σημαντικό ρόλο που θα ωθήσει την πλοκή μπροστά. Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε τον Ted Lasso, Αμερικανό προπονητή ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου, ο οποίος ξαφνικά βρίσκεται σε μία πτήση για Λονδίνο, έτοιμος να προπονήσει την (επαγγελματική και άκρως βρετανική) ομάδα του Richmond. Μαζί με τον βοηθό του Coach Beard, πρέπει καταρχάς να ξεμάθουν ό,τι ήξεραν για το άθλημα (διότι καμία σχέση το American football με το ευρωπαϊκό), να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των παιχτών τους και να αποδείξουν στο πιστούς οπαδούς πως δεν θα αποτελέσουν μία αποτυχία επικών διαστάσεων για την ομάδα τους. Όλα αυτά ενώ η ιδιοκτήτρια του club, Rebecca, τους έχει προσλάβει ως μία κίνηση εκδίκησης προς τον πρώην σύζυγό της, με σκοπό να καταστρέψει το ένα πράγμα που εκείνος πραγματικά αγαπάει, δηλαδή το Richmond.
Έτσι ξεκινάει μία από τις πιο καλογραμμένες, αστείες, ανθρώπινες σειρές που έχω δει εδώ και χρόνια.
Ενώ μία κωμωδία τέτοιου θέματος θα μπορούσε εύκολα να “παίξει μπάλα” με λογοπαίγνια περί ποδοσφαίρου, όμορφους παίχτες να βγάζουν τις φανέλες τους και τον Ted να προσπαθεί να μάθει τα κατατόπια ενώ δεν καταλαβαίνει τι είναι το offside, το δημιούργημα του Jason Sudeikis δεν αρκείται σε αυτό το χιούμορ ούτε καν για το πιλοτικό επεισόδιο. Πίσω από κάθε απίστευτα καλογραμμένη σκηνή, η σειρά χτίζει κάθε έναν χαρακτήρα με τρομερή προσοχή, κεντάει με ευλάβεια μία περίπλοκη ιστορία και σε αφήνει πάντα με μία γλυκιά γεύση που σε κάνει να θέλεις να δεις τι γίνεται στην συνέχεια.
Αν έχεις την εντύπωση πως αφορά μόνο τους ποδοσφαιρόφιλους, κάνεις μεγάλο λάθος. Το Ted Lasso μπορεί να εξελίσσεται κυρίως σε γήπεδα, αποδυτήρια και επαγγελματικά γραφεία, όμως το νόημά του εντοπίζεται στις καρδιές του κάθε παίχτη και συντελεστή της ομάδας και μπορείς να το παρακολουθήσεις άνετα ακόμα και αν κι εσύ δεν έχεις ιδέα τι είναι το offside.
Όσο οι σεζόν προχωράνε (βρισκόμαστε πλέον στα τελευταία επεισόδια της δεύτερης), ο θεατής γνωρίζει την καλή και την κακή πλευρά του κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά, παρακολουθεί το μοναδικό ταξίδι του, χαίρεται να τους βλέπει να δένονται μεταξύ τους και σιγά-σιγά, αισθάνεται και εκείνος μέλος του Richmond club, έτοιμος να πανηγυρίσει για κάθε γκολ ή να κλάψει για κάθε ήττα. Το μυστικό που κάνει το Ted Lasso τόσο ξεχωριστό, εκτός από το πόσο πραγματικά αστείο είναι, βρίσκεται στην διάθεση των σεναριογράφων και του ίδιου του cast να σου δώσουν ό,τι μπορούν για να σε κάνουν να αισθανθείς ωραία.
Πρόκειται για μία σειρά που δεν ‘τσιγκουνεύεται’ καθόλου στα θετικά συναισθήματα, αρνείται να υποκύψει στον κυνισμό της σύγχρονης τηλεόρασης και απλώς δίνει, δίνει, δίνει θετική ενέργεια μέχρι να σε κερδίσει. Το τρομερό της υπόθεσης όμως είναι ότι το κάνει με τέτοιο τρόπο που δεν θυμίζει ούτε για μία στιγμή κάποια “αμερικανιά”, όπου όλα λύνονται ως δια μαγείας και τίποτα δεν φαίνεται αληθινό. Αντιθέτως το Ted Lasso καταπιάνεται με θέματα όπως όπως το διαζύγιο, ο αλκοολισμός, οι κρίσεις πανικού, το κακοποιητικό οικογενειακό περιβάλλον, η φτώχεια, η έλλειψη αυτοπεποίθησης και η χρόνια μοναξιά. Κάνει όμως την συνειδητή επιλογή να παραμένει αισιόδοξο, βρίσκοντας πάντα την χρυσή τομή ενώ επιμένει πως υπάρχει καλό στον κόσμο που περιμένει να το ανακαλύψεις, ακόμα και στην πιο σκοτεινή στιγμή σου.
Επίσης μόλις κέρδισε 7 βραβεία Emmy. Τι άλλο να σου πω για να το δεις;
