Ένα 19χρονο αγόρι κάνει βόλτες. Μιλάει με τους φίλους του, ονειρεύεται, κρυώνει, γελάει, απαντάει στο κινητό του, δίπλα του σταματάει ένα αυτοκίνητο, τελειώνει η ζωή του. Δεν απαντάει σωστά στην ερώτηση “τι ομάδα είσαι”, τον χτυπούν, τον μαχαιρώνουν, τον δολοφονούν.
Ο Άλκης χάθηκε πριν ακόμη ανθίσει, ένα δρεπάνι έκοψε τον μίσχο, τα χαμόγελα του πάγωσαν στις φωτογραφίες. Η αντίδραση των κανονικών ανθρώπων είναι ίδια. Σφίξιμο στο στομάχι, βούρκωμα, ερωτηματικά, κοινότοπες ευχές: “Να είναι το τελευταίο αίμα”. Μακάρι, αλλά το παρελθόν και το παρόν δείχνουν άλλα.
Ο οπαδικός φανατισμός έχει χτίσει καριέρες σε μισθοφορικό στρατό που αρθρογραφεί ή σχολιάζει υποδεικνύοντας στόχους, που θεωρεί την βία λεβεντιά, που δεν διστάζει να αφήσει ελεύθερο το θηρίο τον σοβινιστικών αντιθέσεων. Αυτοί στρώνουν εδώ και χρόνια το χαλί, κρατάνε τα κλειδιά της αποθήκης που κρύβονται τα ρόπαλα, τα γυαλίζουν και αγανακτούν μόνο όταν τα βλέπουν να χτυπούν τους δικούς τους ή τους ίδιους. Τα πολεμοφόδια χρεώνονται στο αφεντικό, τα τάγματα εφόδου τον προστατεύουν μέχρι που θα στερέψει η κάνουλα και θα συμβεί το αντίθετο. Έως τότε τον αποθεώνουν, τα συνθήματα που δονούν την ατμόσφαιρα προαναγγέλλουν βιασμούς, φωτιά και τσεκούρι για τις αντίπαλες πόλεις, προτρέπουν τον Μπιλ Λάντεν να αναλάβει δράση και να ισοπεδώσει τα γήπεδα του εχθρού. Οι νέοι οπαδοί, με αυτά τα ακούσματα και εικόνες διαμορφώνουν άποψη για τον τρόπο που πρέπει να υποστηρίζουν την ομάδα τους. Είναι θέμα χρόνου η λεκτική βία να παραδώσει την θέση της στην σωματική.
Ακόμη κι αυτές τις ώρες που τα κεριά φωτίζουν το πρόσωπο του Άλκη, ο οπαδισμός αντί να υποχωρήσει, γιγαντώνεται. Όσοι αντέχουν, ας ρίξουν μια ματιά στα οπαδικά sites. Οι πιο ήπιες αναφορές μιλούν για δικαιολογημένα αντίποινα, αποδίδουν τα κίνητρα του δολοφόνου στην ιερή αγανάκτηση γιατί τους αδικεί η διαιτησία/το κράτος/το σύστημα, όσο η συζήτηση ανάβει ακούγονται οι πρώτες προσβολές για τις γειτονιές και τους ανθρώπους της, ακολουθούν οι απειλές. Το επόμενο δραπανηφόρο αυτοκίνητο μαρσάρει, είναι θέμα χρόνου πότε θα επιβιβαστούν οι νέοι εκδικητές.
Η Πολιτεία αγανακτεί και οι εκφραστές της θρηνούν. Το ίδιο και οι εκπρόσωποι των ομάδων. Η μυρωδιά του καμένου δεν τους πιάνει. Κάποιοι την έχουν συνηθίσει, κάποιοι της ρίχνουν προσανάμματα. Το επόμενο τραγικό γεγονός θα τους συγκλονίσει όσο τον πυρομανή που κρατάει σπίρτα.