Τις προάλλες καθόμουν και κοιτούσα το ταβάνι με απόλυτη προσοχή, ρίχνοντας τον εαυτό μου σε ένα ατέλειωτο μελαγχολικό spiral. Ξαφνικά πέρασε μία σκέψη από το μυαλό μου, “Πάει καιρός από τότε που είδα μία ταινία” και έτσι η μελαγχολία μου άλλαξε ελαφρώς κατεύθυνση και στράφηκε στο γιατί ακριβώς έχω εγκαταλείψει την έβδομη τέχνη.
“Δε θέλω άλλα κλισέ!”, φώναξε κάτι μέσα μου και ένιωσα σαν να έλυσα το πιο εύκολο σταυρόλεξο του κόσμου. Παρόλο που προφανώς υπάρχουν ταινίες αριστουργήματα εκεί έξω, το eye-rolling που κάνω κάθε φορά που παρατηρώ ένα από τα μυριάδες κλισέ σε κάθε κινηματογραφικό είδος δεν περιγράφεται. Κάποια αντέχονται, αλλά κάποια άλλα είναι σαν να τα βάζουν με μοναδικό σκοπό να προκαλέσουν νεύρα στο θεατή. Ιδού τα “αγαπημένα” μου:
1.Όσοι ξυπνάνε στο νοσοκομείο, βρίσκονται απευθείας σε εγρήγορση
Κάτι συμβαίνει στον πρωταγωνιστή της ταινίας με αποτέλεσμα να καταλήξει στο νοσοκομείο και μάλιστα χωρίς τις αισθήσεις του. Όταν κάποια στιγμή ξυπνήσει, καταλαβαίνει αμέσως πού βρίσκεται, τι έχει πάθει και ότι πρέπει επειγόντως να βγάλει την πεταλούδα με τους ορούς από το χέρι για να συνεχίσει την Πολύ Σημαντική Αποστολή Του. Όχι μόνο αυτό, αλλά είναι πιθανό στα επόμενα δέκα λεπτά να έχει ξεκληρίσει το μισό νοσοκομείο με τις εξαιρετικές γνώσεις του επί των πολεμικών τεχνών. Αν υπάρχει άνθρωπος που ξυπνάει και έχει τέτοια ενέργεια, παρακαλείται να στείλει e-mail για να μας πει πώς το κάνει.
2. Πατάνε πάνω σε έπιπλα με τα παπούτσια
Για κάποιον λόγο οι χαρακτήρες αποφασίζουν πως το να φοράνε παπούτσια και να πατάνε πάνω σε καναπέδες, τραπέζια, κρεβάτια, πληντύρια είναι cool. Μάλλον δεν είχαν τις μανάδες μας που, αν το έβλεπαν αυτό, θα έπαιρναν το τσεκούρι και θα μας κυνηγούσαν να μας κόψουν τα πόδια. Πέραν αυτού μάλλον ξεχνάνε ότι έχουν περπατήσει παντού στον δρόμο, κάνοντας τους πάτους των παπουτσιών τους μία από τις μεγαλύτερες εστίες μικροβίων. Ναι καλέ μου χαρακτήρα, βάλε τα παπούτσια σου πάνω στο κρεβάτι, βρώμισε τα σεντόνια. Μην ταραχτείς όμως με τα δερματολογικά προβλήματα που θα σου προκαλέσεις.
3. Σε μία post-apocalyptic ταινία, οι γυναίκες είναι πάντα στην τρίχα (αλλά άτριχες)
Σε ένα τέτοιο σενάριο, οι άντρες εμφανίζονται με απεριποίητα μακριά μαλλιά, μούσια και σέξι ουλές. Οι γυναίκες εμφανίζονται χωρίς ψαλίδα, με βγαλμένα φρύδια και αποτριχωμένες μέχρι πίσω από τα αυτιά. Μα είναι γνωστό πως όταν σε κυνηγά μία αρμάδα από νεκροζώντανους, αυτό που σκέφτεσαι είναι το αν πήρες το κερί για να κάνεις χαλάουα. Αυτό που δεν έχουμε δει ακόμα είναι full glam μακιγιάζ, αν και με τη φόρα που έχουν πάρει μερικοί δημιουργοί, υπάρχει η πιθανότητα να το δούμε σύντομα.
4. Στην τηλεόραση πάντα θα προβάλλεται το θέμα που τους ενδιαφέρει
Όχι μόνο αυτό, αλλά εκείνη την ώρα που την ανοίξουν θα αποφασίσει ο εκάστοτε παρουσιαστής να ξεκινήσει να το αναλύει. Για να συμβεί σε εμάς αυτό θα πρέπει να γίνουν τρία πράγματα. Πρώτον, να συζητάμε για αυτό 5 λεπτά πριν τις ειδήσεις των 8. Δεύτερον, θα πρέπει είτε να τραβήξουμε το θέμα για πέντε λεπτά ή να το συντομεύσουμε σε αυτό το χρονικό διάστημα. Τρίτον, να κάνουμε μία θυσία στον αρχαίο θεό Κθούλου για την επιτυχία της επιχείρησης μας. Ακόμα και έτσι, οι πιθανότητες να συμβεί αυτό είναι υπερβολικά μικρές. Γιατί κανείς δεν ανοίγει το κινητό του να το ψάξει στο Google – έστω στο Bing;
5. Τα παιδιά στις ταινίες είναι υπερβολικά έξυπνα και σοφά
Εντάξει όχι όλα, αλλά ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Ντένις τον Τρομερό -που άνετα θα μπορούσε να είναι απόγονος του Ιβάν του Τρομερού; Ποιος μπορεί να αγνοήσει τον Κέβιν από το Μόνος Στο Σπίτι; Ή οποιοδήποτε έφηβο που αποκαλύπτει στον πρωταγωνιστή το νόημα της ζωής. Εμείς όταν ήμασταν μικρά κάναμε μπουρμπουλήθρες με τα σάλια μας. Κάποιοι έπαιζαν κρυφτό και έκλαιγαν που τους έβρισκαν, ενώ κάποιοι άλλοι μόλις έσπαγαν τα πρώτα τους εφηβικά σπυράκια. Δε θυμόμαστε κανέναν, ετών 14, να κάθεται λίγο πιο απόμερα και να αναλύει Μαρξ, Σαρτρ ή Νίτσε.
6. Οι γυναίκες τρώνε ό,τι θέλουν, δε γυμνάζονται, δεν παχαίνουν
Πόσες φορές έχουμε δει μία πρωταγωνίστρια να τρώει το καταπέτασμα και να μην παίρνει γραμμάριο; Όχι μόνο αυτό, αλλά δε γυμνάζεται καθόλου, ίσα-ίσα που παίρνει το αυτοκίνητό της για να πάει στο περίπτερο που είναι κυριολεκτικά 2 μέτρα από το σπίτι της. Αυτό λέγεται “cool girl” trope, το κορίτσι της διπλανής πόρτας που είναι χαλαρό, της αρέσουν τα αθλήματα και να πίνει μπύρες με τους άντρες. Όλο λάθος.
7. Στις ταινίες θρίλερ πεθαίνει πρώτα ο POC/η σεξουαλικά απελευθερωμένη κοπέλα
Με το που δεις έναν από αυτούς τους δύο χαρακτήρες στην μεγάλη οθόνη, τους δίνεις το πολύ 25’ λεπτά ζωής. Ο θάνατός τους είναι τόσο σίγουρος όσο και ότι ο ήλιος θα ανατείλει. Είναι σαν να ήθελε ο εκάστοτε σεναριογράφος να κάνει πιο πολύχρωμο το cast, αλλά όχι και τόσο. Αυτό έχει μείνει γνωστό στα θεατρικά/κινηματογραφικά/λογοτεχνικά κείμενα ως “Φλερτάροντας με τον ρατσισμό”. Επιπλέον, μην τολμήσει να υπάρξει γυναίκα που να απολαμβάνει το σεξ, αμέσως να την σκοτώσουν. Nαι, το Cabin In The Woods εννοούμε.
8. Δεν ανάβει κανένας τα φώτα
Σκέψου τι έκανες την τελευταία φορά που άκουσες “άγνωστο” θόρυβο μέσα στο σπίτι σου. Κατά πάσα πιθανότητα άνοιξες όλα τα φώτα και περίμενες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου κρατώντας σκουπόξυλο/σαγιονάρες/την βούρτσα της τουαλέτας. Θυμήσου τώρα σε πόσες ταινίες το έχουν κάνει αυτό. Σε καμία. Ακούνε κάτι, πάνε σιγά-σιγά μες στα σκοτάδια και αρχίζεις να μετράς αντίστροφα για το πρώτο jumpscare, που συνήθως είναι κάποιο ζώο (άλλο κλισέ αυτό). Κάποιος να τους μάθει που είναι οι διακόπτες τέλος πάντων.
9. Κανείς δεν έχει το κινητό του στο αθόρυβο
Μετά από ένα σημείο είναι λες και το κάνουν επίτηδες. Τους κυνηγάνε μανιακοί δολοφόνοι, με απώτερο σκοπό να τους σκοτώσουν με τον πιο οδυνηρό τρόπο ever. Τι κάνουν οι χαρακτήρες μας; Τρέχουν να κρυφτούν φυσικά! Αν δεν κρυφτούν σε ένα υπερβολικά φανερό μέρος, αποφύγαμε το πρώτο κλισέ. Αν δεν έχουν βάλει το κινητό τους στο αθόρυβο, τότε δεν αποφύγαμε το δεύτερο. Είναι αμέτρητες οι ταινίες στις οποίες ο κακός έχει βρει τον χαρακτήρα που κρύβεται γιατί κάποιος αποφάσισε να τον πάρει τηλέφωνο εκείνη την ώρα. Κρίμα να πας από τον ήχο της Nokia.
10. Κανονίζουν ραντεβού χωρίς τις απαραίτητες λεπτομέρειες
Γνωρίζονται δύο χαρακτήρες μεταξύ τους και κανονίζουν να βρεθούν αργότερα για ένα ποτό. Aπό εκεί αρχίζω να εκνευρίζομαι. Αρχικά, τι ώρα θα βρεθούν; Πόσο διαρκεί αυτό το “αργότερα”; Που είναι το σημείο συνάντησης; Θα πάει ο ένας στο bar Το Ναυάγιο, ο άλλος στο nightclub Tropicana και θα ευχηθούν σε κάποιο πεφταστέρι να συναντηθούν; Γιατί δεν ανταλλάσουν τηλέφωνα και social; Κι αν υποθέσουμε ότι κάτι συμβαίνει και ένας από τους δύο πρέπει να ακυρώσει το ραντεβού; Ι’m too anxious for this shit.