Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα κορίτσι άσπρο σαν το χιόνι. Την έλεγαν Χιονάτη. Στην αρχή την γνώριζαν μόνο οι γιαγιάδες, τα παιδιά την ζωγράφιζαν όπως ήθελε το καθένα. Και ξαφνικά, στις 21 Δεκεμβρίου του 1937 το κορίτσι χάρη στον Γουόλτ Ντίσνεϊ απέκτησε μορφή και ομιλία, έγινε κινούμενο σχέδιο, το πρώτο μέλος μιας ονειρικής παρέας που συντρόφεψε και γλύκανε την παιδική ηλικία εκατομμυρίων ανθρώπων. Μιας διαχρονικής και παγκόσμιας συντροφιάς η οποία συνεχίζει να προσκαλεί εκεί που υπάρχουν ακόμη όμορφες πριγκίπισσες και γενναίοι ιππότες, οι κροκόδειλοι παίζουν τζαζ, τα ποντίκια θέλουν να γίνουν μάγοι και οι νεράιδες δείχνουν το δρόμο του καλού σκορπώντας χρυσόσκονη.
Supercalifragilisticexpialidocious, φυσάει από την Ανατολή, αρχίζει το παραμύθι.
Ήταν μια κρύα νύχτα του χειμώνα. Το χιόνι είχε ασπρίσει τα δέντρα, τους δρόμους, τις στέγες των σπιτιών. Ένα κερί με αγωνία προσπαθούσε να διατηρήσει την φλόγα του, ο ήρωάς μας έκανε και ξαναέκανε λογαριασμούς κουκουλωμένος στο ξεφτισμένο κασκόλ του. “Ένα εκατομμύριο εφτακόσιες χιλιάδες δολάρια” αναστέναξε. Τα κοράκια χτυπούσαν επίμονα το τζάμι αποκαλώντας τον τρελό. Μήπως δεν ήταν; Ποιος άραγε θα πήγαινε να δει μία ταινία που οι πρωταγωνιστές ήταν ζωγραφιές, τα χρώματα της ήταν εξωπραγματικά και την ιστορία την γνώριζαν όλοι; Ένα γκλιν γκλον ακούστηκε και από το ντουλάπι που φυλούσε τα παιδικά του όνειρα βγήκε μια μικρή χαριτωμένη νεράιδα. Συζήτησε μαζί της ώρες ολόκληρες και τελικά αποφάσισε. “Η Χιονάτη και οι Εφτά Νάνοι” θα έβγαιναν στους κινηματογράφους. Θρίαμβος. Οι αίθουσες γέμισαν από μικρούς και μεγάλους, τα κοράκια λούφαξαν, τα έξοδα βγήκαν από τον πρώτο κιόλας μήνα. Ο Γουόλτ Ντίσνεϊ άλλαξε σπίτι, μεταφέρθηκε σε πιο ευρύχωρο. Το μόνο πράγμα που πήρε μαζί του ήταν το παλιό σεντούκι με τη νεράιδα και τα παραμύθια.
Ο Πινόκιο βγήκε στο πανί το 1940. Ήταν χαριτωμένος, ευαίσθητος και ευκολόπιστος. Γύρω του περιστρεφόταν η γνωστή παρέα με κυρίαρχες μορφές τον Στρόμπολι, τον γίγαντα που ήθελε να μετατρέψει τον πρωταγωνιστή σε μαριονέτα και τον Γουόρθινγκτον Φουρφέλοου, μια μορφή που μύριζε Ντίκενς και δεν είχε προλάβει να εμπνευστεί ο Κολόντι. Οι αίθουσες προβολής ξαναγεμίζουν, γίνονται παραμυθένιες, όλοι φεύγουν τραγουδώντας το “When You Wish Upon A Star”, το τραγούδι του γρύλλου που υπόσχεται ότι όλα μας τα όνειρα θα πραγματοποιηθούν.
Τους στίχους του τραγουδιού μουρμουρίζει ο διάσημος διευθυντής ορχήστρας Λέοπολντ Στοκόφσκι, καθώς στην έξοδο του κινηματογ