Αν κάνει κανείς μια στοιχειώδη έρευνα στο διαδίκτυο, θα διαπιστώσει ότι υπάρχουν ήδη στα βιβλιοπωλεία αρκετά βιβλία σχετικά με την μεγάλη, παγκόσμια περιπέτεια της πανδημίας του Covid-19. Τα περισσότερα είναι μελέτες της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης, όπως αυτή διαμορφώθηκε και συνεχίζει εδώ που τα λέμε να διαμορφώνεται ακόμα και σήμερα, από την πρωτοφανή επέλαση της πανδημίας στον πλανήτη μας με θέματα όπως:. Τι μας συνέβη και γιατί; Πως εξηγείται το φαινόμενο; Τι κρύβεται πίσω του; Ποιο είναι το κοινό μας μέλλον; Τι σημαίνει τελικά ο όρος “Υγειονομική κρίση” και πόσο απροετοίμαστος είναι ο κόσμος για την αντιμετώπισή του;
Είναι φυσικά απολύτως δικαιολογημένη όλη αυτή η βιβλιοπαραγωγή, καθώς ο άνθρωπος γράφει κυρίως από τις εμπειρίες του. Αυτές είναι η πρώτη ύλη και αυτές προσπαθεί να επεξεργαστεί όταν κάθεται μπροστά στο πληκτρολόγιο ή στην λευκή σελίδα. Μιας τέτοιας έκτασης και έντασης συλλογική εμπειρία λοιπόν, δεν μπορεί παρά να αναλυθεί όσο συμβαίνει και να συνεχίσει να αναλύεται για πολλά πολλά χρόνια στο μέλλον. Το ερώτημα που τίθεται είναι:
- Θα επιθυμούν οι αναγνώστες να διαβάσουν γι’ αυτήν στο μέλλον ή μήπως θα αποφεύγουν το θέμα ως κάτι που πονάει και δεν θα θέλουν να το ξαναζήσουν έστω και μέσω της μυθοπλασίας;
- Ποιοι είναι οι λόγοι που τα βιβλία με θέμα την πανδημία πιθανά θα συγκινήσουν τους ανθρώπους όταν αυτή θα έχει τελειώσει;
Νοσταλγία
Μην παρεξηγηθούμε: δεν πιστεύουμε ότι θα υπάρξει έστω και ένας άνθρωπος στον κόσμο όλο που θα νοσταλγήσει την πανδημία και τις απίθανες συνθήκες μέσα στις οποίες μας ανάγκασε να ζήσουμε. Ίσως να το έχετε προσέξει όμως κι εσείς πως όταν συναντιόμαστε με τους φίλους και η συζήτηση μοιραία διολισθαίνει στην καραντίνα, μια περίεργη νοσταλγία γλιστράει ανάμεσα στα λόγια μας. Συνήθως μιλάμε για τις πρώτες εκείνες μέρες, τότε που πιστεύαμε ότι ο Covid-19 θα ήταν μια υπόθεση δυο τριών εβδομάδων, που απολυμαίναμε τα πόμολα όλη την ώρα και πλέναμε τα μαρούλια με σαπούνι. Ή για τα μπανανόψωμα που φτιάχναμε και τις σειρές που βλέπαμε κλειδωμένοι στα σπίτια μας με τον φόβο να ορίζει την ύπαρξή μας.
Είναι πιθανό αυτή η νοσταλγία να είναι ένας τρόπος να επεξεργαστούμε τα όσα μας συνέβησαν και να τα φέρουμε σε μια πιο διαχειρίσιμη διάσταση ώστε να μπορέσουμε να τα ξεπεράσουμε. Ακριβώς αυτό που κάνει η λογοτεχνία δηλαδή όταν μας μεταφέρει σε ε�