Τα social media έχουν την ιδιότητα να φέρνουν σε επαφή με ανθρώπους που δεν θα πίστευες ποτέ πως υπήρχαν.
Οι κακούληδες, που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία, περιμένουν δήθεν να ενοχληθούν από ο,τιδήποτε μπορεί να τους ενοχλήσει: από την άποψη σου για τον Τσίπρα ή τον Μητσοτάκη, το γούστο σου, το επάγγελμα σου, την οικογενειακή σου κατάσταση, τα μαλλιά σου, το που δουλεύεις ή δούλευες αλλά και από την ηλικία σου. Κάθε φορά που γράφω κάτι που σηκώνει συζήτηση στο twitter για παράδειγμα, εμφανίζεται κάποιος που γράφει πως είμαι γριά!
Σε ποια τρύπα της γης μπορεί να θεωρείται πως αυτή είναι η χειρότερη και αποτελεσματικότερη “προσβολή”;
Αν εγώ, κρυφτώ πίσω από έναν θάμνο στο Χόλιγουντ και φωνάξω στην Τζένιφερ Λόπεζ “είσαι μια γριά πενηντάρα ,σα δε ντρέπεσαι”, ποιος δεν θα γελάσει με τη δικιά μου βλακεία; Μήπως η ίδια θα χάσει το κέφι της και δεν θα της πετύχει η χορογραφία; Κάποιος βέβαια μπορεί να μου πει “Δεν είσαι η Τζένιφερ Λόπεζ κυρά μου, τι πας να συγκρίνεις;” και θα συμφωνήσω μαζί του. Επειδή όμως δεν είμαι η Τζένιφερ, αλλά η Τζένιφερ υπάρχει, μπορώ να γελάω με όποιον λέει κι εμένα γριά κι ας μην είμαι σταρ.
Πού να ζει όμως μια προσωπικότητα που θεωρεί πως το να αποκαλεί γυναίκες γριές είναι σωστό; Μια καλή απάντηση ίσως να ήταν: στον πλανήτη που οι γυναίκες δεν λένε τις ηλικίες τους!
Ποτέ δεν το κατάλαβα αυτό με τις ηλικίες. Ο