Πριν από λίγες μέρες μέσω του μάνατζέρ της, Ben Mawson, επιβεβαιώθηκε πως η Lana Del Rey θα κυκλοφορήσει πολύ σύντομα νέο άλμπουμ. Ωστόσο, τα νέα, ειδικότερα μετά και την κυκλοφορία δύο δίσκων μέσα στο 2021, τα “Chemtrails Over The Country Club” (το οποίο καθυστέρησε να κυκλοφορήσει λόγω κορωνοϊού) και “Blue Banisters”, φαίνεται να μην αφορούν πολλούς. Αν και η τελευταία της κυκλοφορία, το “Blue Banisters”, χαιρετήθηκε από τους κριτικούς, η Lana Del Rey, με εξαίρεση το “Norman, fucking, Rockwell” του 2019, έναν πραγματικά καλό δίσκο, επιμένει να δημιουργεί μουσική χωρίς ρυθμικές εξάρσεις.
Οι εξαιρετικοί παραγωγοί με τους οποίους συνεργάστηκε ανά τα χρόνια, όπως ο Dan Auerbach (The Black Keys) και ο Jack Antonoff κατάφεραν να πάνε τον ήχο της πολλά βήματα παραπέρα, ωστόσο, οι τελευταίες κυκλοφορίες της δεν κρύβουν καμία έκπληξη, δεν έχουν hit singles του βεληνεκούς των “Summertime Sadness”, “West Coast”, “High By The Beach” που σάρωναν τα charts σκαρφαλώνοντας στην κορυφή. Μονάχα “άνευρες” μπαλάντες που κάνουν ολόκληρα τα άλμπουμ να μοιάζουν με ένα ενιαίο κομμάτι διάρκειας μίας ώρας.
Είναι γεγονός ότι από το 2012 μέχρι τουλάχιστον και το 2016, η στιχουργική της Lana Del Rey ήταν ακόμη relevant και μπορούσε να γίνει κτήμα νεαρών κοριτσιών – που άλλωστε αποτελούν (;) το βασικό στοχευμένο κοινό της – τα οποία ήταν τότε κι αυτά παρασυρμένα στη γενικότερη σφαίρα της ρετρολαγνείας, με τα vintage και thrift shops να αποτελούν τη βασικότερη πηγή ένδυσής τους και τη γραμμή του eyeliner να ανεβαίνει όλο και ψηλότερα.
Το αμέσως προηγούμενο είδωλο της γενιάς τους, των millennials δηλαδή, η Amy Winehouse, μια τραγική φιγούρα που ουσιαστικά άνοιξε το δρόμο για το revival της vintage αισθητικής, είχε μόλις φύγει από τη ζωή αφήνοντας το θρόνο κενό. Πολύ γρήγορα νέα βασίλισσα των ραγισμένων καρδιών στέφθηκε η Lana Del Rey. Το 2012, με το “Born To Die” έγινε η ιέρεια των hipsters ποζάροντας με το ηδυπαθές της ύφος και το κλειστό πουκάμισο μέχρι το λαιμό ποζάροντας για το εξώφυλλο του δίσκου, με τον μελαγχολικό της τόνο και τους στίχους για κορίτσια εγκλωβισμένα σε τοξικές σχέσεις που όμως επιμένουν ότι το αγόρι οφείλει να είναι και λίγο “αλήτης” και τον αγαπούν με όλη τους την καρδιά, παρά τα ελαττώματά του και τις νωχελικές της μελωδίες με τα trap beats, πολύ πριν η trap κατακτήσει τον κόσμο.
Ακόμα και η άβολη εμφάνισή της στο SNL για την οποία επικρίθηκε έντονα δεν κατάφερε να ανακόψει τη σαρωτική πορεία της. Ωστόσο, η πραγματική άνοδος της Lana Del Rey διήρκησε μονάχα μια πενταετία. Ήδη από το 2017 και λίγο πριν το ξέσπασμα του #MeToo κινήματος στις ΗΠΑ, η Lana είχε ήδη αρχίσει να εγκλωβίζεται ασφυκτικά στην “old Hollywood” αισθητική που το τόσο αγαπά να διοχετεύει στον 21ο αιώνα.
Jim told me that
He hit me and it felt like a kiss
Jim brought me back
Reminded me of when we were kidsWith his ultraviolence
Ultraviolence
Ultraviolence
UltraviolenceI can hear sirens, sirens
He hit me and it felt like a kiss
I can hear violins, violins
Give me all of that ultraviolence
He used to call me poison
Like I was poison ivy
I could’ve died right then
‘Cause he was right beside me
Jim raised me up
He hurt me but it felt like true love
Jim taught me that
Loving him was never enough
Οι παραπάνω στίχοι της είναι από το κομμάτι “Ultraviolence” του ομότιτλου άλμπουμ της το οποίο και κυκλοφόρησε το 2014. Μπορείτε να φανταστείτε την Billie Eilish, την Lizzo ή την Dua Lipa να τραγουδούν κάτι αντίστοιχο σήμερα; Ήδη από τότε διάφορες φωνές άρχισαν να θίγουν το γεγονός ότι οι στίχοι της μοιάζουν αντιφεμινιστικοί και προωθούν την έμφυλη βια, συνεπώς στις συνεντεύξεις της, της τίθενται σχετικά ερωτήματα.
“Για μένα, το θέμα του φεμινισμού δεν μου φαίνεται ενδιαφέρον. Ενδιαφέρομαι περισσότερο για το SpaceX και την Tesla, τι πρόκειται να συμβεί με τις διαγαλαξιακές μας δυνατότητες. Κάθε φορά που οι άνθρωποι αναφέρουν το θέμα του φεμινισμού… Απλά δεν με ενδιαφέρει και τόσο πολύ. […] Μια πραγματική φεμινίστρια είναι μια γυναίκα που κάνει ακριβώς αυτό που θέλει. Αν η επιλογή μου είναι, δεν ξέρω, να είμαι με πολλούς άνδρες ή αν απολαμβάνω μια πραγματικά σεξουαλική σχέση, δεν νομίζω ότι αυτό είναι απαραίτητα αντιφεμινιστικό. Για μένα το επιχείρημα του φεμινισμού δεν έπρεπε ποτέ να μπει στο προσκήνιο. Επειδή δεν γνωρίζω πάρα πολλά για την ιστορία του φεμινισμού, και έτσι δεν είμαι πραγματικά ένα σχετικό πρόσωπο για να μπω στη συζήτηση. Όλα όσα έγραφα ήταν τόσο αυτοβιογραφικά, που θα μπορούσαν πραγματικά να είναι μόνο μια προσωπική ανάλυση”, αυτές οι δηλώσεις έρχονται από συνεντεύξεις της Lana Del Rey πίσω στο 2014 και μάλιστα, η πρώτη, που αναφέρει ότι το ζήτημα του φεμινισμού δεν της φαίνεται ενδιαφέρον, είναι από συνέντευξη που είχε δώσει στον James Franco για το περιοδικό “V” σε μια ειρωνεία της τύχης. Παρόλα αυτά θα περνούσαν μερικά ακόμα χρόνια μέχρι το στέμμα της Lana Del Rey να αρχίσει να ραγίζει κάτω από το βάρος των κοινωνικών αλλαγών, οι οποίες δεν φαίνονται να την αγγίζουν, παρά την υποστήριξή της στο κίνημα #MeToo όταν αυτό ξέσπασε, ή τη δήλωσή της πολύ αργότερα, όταν το παιχνίδι είχε ήδη χαθεί, το 2020, ότι αυτοπροσδιορίζεται ως φεμινίστρια.
Σε ένα Instagram post που δεν υπάρχει πια (καθώς η τραγουδίστρια διέγραψε τον λογαριασμό της στο Instagram, αλλά κάποια στιγμή την περασμένη χρονιά άρχισ�