Δεν ζηλεύω την σχέση μου και δεν το λέω απλά έτσι. Δεν ζηλεύω ούτε την τωρινή σχέση μου και δεν ζήλεψα κάποια από τις προηγούμενες. Όχι γιατί δεν μπορώ να αισθανθώ ζήλια, αλλά διότι αρνούμαι να έχω δίπλα μου έναν άνθρωπο που μου την προκαλεί, είτε άμεσα είτε έμμεσα, και αρνούμαι να δημιουργήσω ένα τοξικό περιβάλλον τόσο για εμένα, όσο και για τον σύντροφό μου.
Τι εννοώ; Σε πρώτο στάδιο, όταν απλά κάποιος με ενδιαφέρει ή έχουμε βγει μόνο ένα δύο ραντεβού, είναι πιθανό να ζηλέψω. Η ζήλια αυτή, όμως, θα προκύψει ακριβώς επειδή δεν υπάρχει κάτι μεταξύ μας, δεν έχουμε δώσει καμία δέσμευση και ο άλλος είναι πράγματι ανοιχτός και ελεύθερος να βρει κάτι καλύτερο από εμένα. Την στιγμή που θα μπω σε σχέση με κάποιον, το πράγμα αλλάζει. Όχι γιατί ξαφνικά τον θεωρώ δεδομένο, αλλά γιατί το γεγονός ότι αποφάσισα να είμαι μαζί του ισούται με το ότι τον εμπιστεύομαι πως θα τηρήσει τον βασικό άγραφο κανόνα των μονογαμικών σχέσεων, δεν θα με απατήσει.
“Δεν έχει καεί η γούνα σου” ίσως πει κάποιος, για να θέσει το ζήτημα ότι μόλις κάποιος προδώσει την εμπιστοσύνη μου και με απατήσει, τότε η ζήλια θα μου κάνει παρέα και στις επόμενες σχέσεις μου. Μόνο που η γούνα μου κάηκε και εγώ ακόμα δεν ζηλεύω την σχέση μου. Το να φορτώσεις σε κάποιον τα λάθη ενός άλλου ανθρώπου ή τις ανασφάλειες, που αυτά σου άφησαν, είναι τουλάχιστον άδικο. Κι αν μετά από μία απιστία ενός πρώην συντρόφου σου αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν ξανά πλήρως, τότε πρώτα δούλεψε με τον εαυτό σου και ξεπέρασέ το και ύστερα, αν θες, βάλε έναν νέο άνθρωπο στη �