Ήμουν γύρω στα 19, όταν μία μέρα συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ πλέον να τρώω κρέας. Γιατί χρησιμοποιώ το ρήμα “μπορώ”, αντί του “θέλω”; Διότι σε καμία φάση δεν είπα “εντάξει, τώρα γίνομαι χορτοφάγος γι’ αυτόν και αυτόν τον λόγο”. Δεν ήταν μία διατροφική ή ηθική επιλογή, όπως είναι για τους περισσότερους χορτοφάγους. Ήταν μία περισσότερο συναισθηματική.
Είχα διαβάσει βιβλία και είχα δει αρκετά βίντεο -όχι αυτά με τα σφαγεία- που προσωποποιούσαν υπερβολικά πολύ τα ζώα. Σού σχημάτιζαν την εικόνα του πλάσματος με αισθήματα και προσωπικότητα, αντί του όντος που έχει έρθει σε αυτόν τον πλανήτη μόνο για να το φας. Το αποτέλεσμα; Κάποιο υποσυνείδητο κομμάτι μου άρχισε να αισθάνεται σαν κανίβαλος κάθε φορά που έτρωγα ζώο και μου δημιουργούσε αναγούλα. Κάπως έτσι λοιπόν έδιωξα από τη ζωή μου το χοιρινό και το μοσχάρι, μετά το κοτόπουλο και στο τέλος τα θαλασσινά.
Η πρώτη μπουκιά κρέας
Παρέμεινα χορτοφάγος για τρεισήμισι χρόνια, μέχρι που τον Νοέμβριο του 2019 αποφάσισα να φάω μοσχαρίσιο σνίτσελ. Δεν ήταν εύκολο. Στην πραγματικότητα, φλέρταρα μήνες με την ιδέα, αλλά δεν έκανα το τελικό βήμα. Ήξερα ότι ήθελα να φάω ξανά κρέας, αλλά φοβόμουν τρομερά την πιθανότητα να το μετανιώσω το επόμενο δευτερόλεπτο. Έτρεμα στην ιδέα των τύψεων που θα ένιωθα.
Τελικά, προς μεγάλη μου έκπληξη, δεν αισθάνθηκα άσχημα. Ούτε η υφή του φαγητού μου φάνηκε περίεργη ή αηδιαστική αλλά ούτε ο οργανισμός μου δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί, όπως κάποιοι υποστηρίζουν ότι συμβαίνει. Η αντίδραση τόσο του σώματος, όσο και του μυαλού μου ήταν απλά σαν να μην είχα σταματήσει ποτέ να είμαι κρεατοφάγος. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που μέσα μου απόρησα αν τελικά όλο αυτό άξιζε.
Γιατί έφαγα ξανά κρέας
Οι λόγοι που σταμάτησα δεν ξέρω αν είναι οι συνηθισμένοι, αλλά σίγουρα δεν μπορούν να δώσουν βήμα σε κανέναν να “κράξει” τη χορτοφαγία. Δεν έπαθα καμία αβιταμίνωση, δεν πέθανα από έλλειψη πρωτεΐνης, δεν ένιωθα πιο αδύναμη και γενικώς δεν ήρθε καμιά καταστροφή. Σε επίπεδο υγείας δεν άλλαξε σχεδόν τίποτα, με εξαίρεση ότι έπαιρνα πιο εύκολα κιλά και ήταν σχεδόν αδύνατο να τα χάσω. Συν κάποιων σχολίων γνωστών μου πως το χρώμα του προσώπου μου “έφτιαξε” με το που ξαναέφαγα κρέας. Αυτό, βέβαια, ίσως σχετίζεται περισσότερο με την δική τους αρνητική προκατάληψη στην χορτοφαγία και λιγότερο με γεγονότα.
Ο λόγος που ξεκίνησα να είμαι vegetarian δεν βασιζό