Την τελευταία ημέρα πριν το δεύτερο lockdown της χώρας απέφυγα με κάθε τρόπο το super market. Eίχα δει εικόνες συνωστισμού στα social media και αδικαιολόγητες ουρές έξω από τα καταστήματα της γειτονιάς μου, τις οποίες μεταξύ μας εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω. Γιατί έγινε τέτοιος χαμός σε κάθε Σκλαβενίτη, Βασιλόπουλο και Liddl εφόσον όλα θα παραμείνουν ανοιχτά κατά την διάρκεια της καραντίνας; Άγνωστο. Χρειάστηκε παρόλα αυτά να κυκλοφορήσω στους δρόμους του κέντρου για κάποιες άλλες δουλειές της τελευταίας στιγμής και έτσι το μεσημέρι με βρήκε περπατώντας ανάμεσα σε άλλους μελλοντικούς έγκλειστους, μέχρι που αισθάνθηκα να πεινάω.

Χωρίς να έχω σκοπό να ψωνίσω από σούπερ μάρκετ και γνωρίζοντας πως στο σπίτι δεν έχω σχεδόν τίποτα να τρώγεται, η ερώτηση “τι θα φάω σήμερα;” ξαφνικά αποτελούσε πρόβλημα, του οποίου η λύση δεν είναι τόσο εύκολη όταν βρίσκεσαι σε αιώνια δίαιτα. Ενώ προσπαθούσα να καταλήξω ανάμεσα στα καλαμάκια κοτόπουλο (χωρίς πατάτες ή πίτα) ή σε μία έτοιμη σαλάτα, έγινε ένα περίεργο κλικ μέσα στο κεφάλι μου και ξαφνικά ήταν σαν να σταμάτησα να σκέφτομαι. Τα πόδια μου ξεκίνησαν να με οδηγούν σαν σε αυτόματο πιλότο και πριν καν καταλάβω τι συνέβη, είχα βρεθεί στο Guarantee του Κουκακίου, το μέρος με ίσως τα καλύτερα σάντουιτς της Αθήνας. Πήρα ένα με χωριάτικο, σουσαμένιο ψωμί, προβολόνε Ιταλίας, καπνιστή γαλοπούλα, αβοκάντο, μανιτάρια, αβγό και πέστο πιπεριάς Φλωρίνης και γύρισα σπίτι μου για να εξαφανίσω κάθε αποδεικτικό στοιχείο ότι ποτέ το αγόρασα. Ένιωσα τόσο μεγάλη απόλαυση σε κάθε μπουκιά, που για μερικά ευτυχισμένα λεπτά είχα σχεδόν ξεχάσει τον Covid, την καραντίνα, την συννεφιασμένη ημέρα, τις αμερικανικές εκλογές, το κακό στον κόσμο. Και στην συνέχεια, ενώ περίμενα πως θα με ζώσουν οι γνωστές τύψεις που πάντα ακολουθούν μετά από ένα θερμιδούχο γεύμα, ήμουν απλά χορτάτη.

Illustration by Rachel Lev

Η μέρα συνέχισε με μία επίσκεψη σε φιλικό ζευγάρι, όπου η οικοδέσποινα είχε ετοιμάσει σπιτικά βουτήματα, μπισκότα με σοκολάτα, σαντουιτσάκια, wraps και άλλα υπέροχα καλούδια για να μας φιλέψει. Μπροστά μου περίμενε ένα φλιτζάνι ζεστό τσάι, καθώς την είχα προειδοποιήσει πως ΔΕΝ μπορώ να φάω πολύ και ΔΕΝ γίνεται να υποκύψω στην πηχτή, ζεστή σοκολάτα με marshmallows που είχε προτείνει εκείνη. Σκοπός ήταν να δοκιμάσω ένα βούτημα για να μην την προσβάλω και στην συνέχεια να ασχοληθώ με το τσάι μου, χωρίς να αγγίξω το ο,τιδήποτε άλλο. Η πρώτη όμως γεύση του σπιτικού ψημένου γλυκού, με επικάλυψη σοκολάτας και γέμιση από μαρμελάδα κολοκύθα, πέταξε κατευθείαν αυτό το πλάνο στα σκουπίδια και αμέσως αισθάνθηκα την ίδια έντονη απόλαυση με πριν. Το τραπέζι με τα σπιτικά φαγητά ήταν σαν να εξέπεμπε κύματα θετικής ενέργειας, τα οποία κάλυπταν τους λίγους φίλους που είχα γύρω μου και έκαναν τα πάντα να μοιάζουν πιο λαμπερά, πιο ασφαλή, πιο cozy και αγαπησιάρικα. Ήθελα να κάτσω για πάντα στον καναπέ των παιδιών, να χαϊδεύω την γάτα τους, να τσιμπάω ψωμάκια με τυρί και ελιές και να πίνω κοκτέιλ (ποιο τσάι;).

Illustration by Clumsy Doodling

Οι τύψεις δεν έκαναν την εμφάνισή τους ούτε το επόμενο πρωί, ημέρα που πάντα περνάω τρώγοντας μόνο φρούτα και σαλάτες αν το έχω “παρακάνει” την προηγούμενη. Αντιθέτως, κατά τις δύο πήγα στο διπλανό σπίτι όπου μένουν οι γονείς μου, βοήθησα να στρώσουμε τραπέζι πίνοντας ένα ποτήρι κρασί, ανακάτεψα την σαλάτα και μαζί τους έφαγα μία κοτόσουπα με μπόλικα παξιμάδια χαρουπιού. Και δύο σοκολατάκια για το κλείσιμο.
Δεν γνωρίζω αν υπάρχει λογική εξήγηση για το ότι ξαφνικά το φαγητό μετατράπηκε σε μία μαγική εμπειρία, ειδικά για ένα άτομο που ήδη το λάτρευε. Φαντάζομαι πως είναι λογικό σε περιόδους άγχους να επιθυμούμε παραπάνω την τροφή και προφανώς συνέβη και σε εμένα στην προηγούμενη καραντίνα. Το πρωτόγνωρο εδώ είναι η χαρά που ξαφνικά συνοδεύει την διαδικασία του πρωινού, του μεσημεριανού, του βραδινού καθώς και η απουσία τοξικών σκέψεων όπως “δεν πρέπει να παχύνω”, “πόσες θερμίδες έχει” και “εντάξει, δεν θα φάω πολύ αύριο”. Ίσως το μυαλό μου κατέληξε στο ότι δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για τέτοιου είδους μηχανισμούς και μόνο του αποφάσισε να ασκήσει βέτο χωρίς εγώ να το καταλάβω. Σαν να έλεγε “έχουμε πανδημία, έχεις στερηθεί τις περισσότερες χαρές της νεανικής σου ζωής, είναι ώρα να απολαύσεις το φαγητό σου χωρίς αυτοτιμωρία”. Και η αλήθεια είναι συμφωνώ μαζί του.

Illustration by Judit Mallol

Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι έχω σκοπό να ξεκινήσω να καταβροχθίζω ό,τι βρεθεί στο διάβα μου. Αυτό είναι binge eating και είναι (δοκιμασμένα) απαίσιο.
Δεν σημαίνει καν πως το συγκεκριμένο συναίσθημα θα έχει διάρκεια. Ήδη έχω προγραμματίσει τα γεύματά μου για αύριο και είναι όλα χαμηλά σε θερμίδες. Παρόλα αυτά θα ήθελα μέχρι να βγούμε ξανά έξω, να μην υπολογίζω υδατάνθρακες, πρωτεΐνες, καμένες θερμίδες και επιτρεπτές ποσότητες. Θα ήθελα να αφήσω το φαγητό να μου προσφέρει μία πηγή θαλπωρής και ευφορίας που εγώ (και όλοι μας) πραγματικά χρειάζομαι. Θα ήθελα να αποτελέσει αφορμή για όσο το δυνατόν περισσότερες όμορφες στιγμές με την οικογένεια μου. Και, εφόσον σημαίνει πως η ψυχική μου υγεία προστατεύεται, θα ήθελα να πάρω λίγο βάρος. Ή τουλάχιστον θα ήθελα να μην με νοιάζει αν κάτι τέτοιο συμβεί.