Δεν είναι παρά μόλις λίγες εβδομάδες που η δημοφιλής πλατφόρμα crowdfunding Kickstarter έγινε διαθέσιμη και στην Ελλάδα, δίνοντας την ευκαιρία σε δημιουργούς από όλο το φάσμα της τέχνης να επιχειρήσουν να κάνουν πραγματικότητα τα καλλιτεχνικά τους σχέδια μέσω της χρηματοδότησης όλων εκείνων που θέλουν να τα δουν να παίρνουν σάρκα και οστά.

Ο αυτοδίδακτος κινηματογραφιστής Νίκος Πάστρας ήταν από τους πρώτους Έλληνες δημιουργούς που απηύθυνε κάλεσμα μέσω του Kickstarter για να ολοκληρώσει τη μεγάλου μήκους ταινία του ΜΠΑΣΤΑΡΔΑ, ταυτόχρονα με την οποία έχει ξεκινήσει την προ-παραγωγή της μεγάλου επίσης μήκους “Ακρυλικό” (βασισμένη στην ομότιτλη μικρού του μήκους). 

Ήδη από τις μικρού μήκους του (ιδιαίτερα με τις τελευταίες δύο, “Ακρυλικό” και “Μελατονίνη”) ο Νίκος Πάστρας έχει δείξει μια ιδιαίτερη αδυναμία τους νέους ενήλικες, εκείνους που ψάχνουν επίμονα να βρουν το νόημα, την ίδια στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι γνωρίζουμε ήδη ότι δεν υπάρχει. Σκύβει με έμφυτη περιέργεια και ενδιαφέρον πάνω από εκείνους που βρίσκονται σε σύγκρουση με τα πάντα, που είναι ενάντια σε όλο τον κόσμο και που είναι πεπεισμένοι ότι η απάντηση βρίσκεται στον έρωτα, ακόμα κι αν εκείνος δεν υπάρχει και χρειάζεται να τον εφεύρουν σε μία προσπάθεια επιβεβαίωσης. Μόνο και μόνο για να βιώσουν εκείνο το στιγμιαίο συναίσθημα ότι είναι ικανοί για τα πάντα, ότι τους ανήκει ο κόσμος, όπως όταν βρίσκεται κάνεις υπό την επήρεια ενός διεγερτικού ναρκωτικου. 

Στα ΜΠΑΣΤΑΡΔΑ, τους τοποθετεί σε ένα κλειστοφοβικο σκηνικό, πατώντας σε μια γνωστή κινηματογραφική φόρμα όπου το γεγονός ότι όλα συμβαίνουν σε έναν οριοθετημένο χώρο δρα καταλυτικά πάνω στους ήρωες, όμως παράλληλα, συγχρονίζεται εκούσια με την παγκόσμια συνθήκη κατά την οποία όλη μας ή ζωή καλείται να συμβεί μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Άλλωστε η ιδέα για τα ΜΠΑΣΤΑΡΔΑ, μιας low budget DIY ταινίας, γεννήθηκε εν μέσω lockdown. Όπως οι ήρωες του, έτσι και ο δημιουργός πασχίζουν να νιώσουν ζωντανοί, ενώ όλα γύρω μας μάς υποδεικνύουν ότι οφείλουμε να νιώθουμε το αντίθετο.  

Οι δέκα πρωταγωνιστές, όλοι τους απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών, συνεργάστηκαν με τον Νίκο Πάστρα στο σενάριο, πάνω σε έναν σκελετό που τάσσεται υπέρ της ζωής και της ελευθερίας, της χαράς και του παιχνιδιού, της αθωότητας και των ενστίκτων, σε ένα σύμπαν πανσεξουαλικό και queer. Πόσες πιθανότητες υπάρχουν μέσα από αυτή τη διαδικασία, κομμάτια από τις προσωπικότητες των ηθοποιών να μπλέχτηκαν με τους ρόλους που θα υποδυθούν; Για αυτό, τα δέκα ΜΠΑΣΤΑΡΔΑ συστήνονται στο One of Us ως τα παιδιά που θα κλειστούν σε ένα απομονωμένο επαρχιακό σπίτι δίπλα στην θάλασσα, δίνοντάς μας ίσως μία ιδέα μέσα από τους χαρακτήρες τους, για όσα μπορεί να συμβούν εκεί. 

Γιάννης

Όταν σταμάτησα να κάνω το πιο ευτυχισμένο πράγμα στον κόσμο, να ονειρεύομαι, χωρίς να το καταλάβω γέμισα με αναμνήσεις. Ο μπαμπάς να μου διαβάζει τον παίκτη του  Ντοστογιέφσκι στα 8 μου μπροστά από το τζάκι και οι τουλίπες καπνού από το τσιγάρο του μέχρι το ταβάνι. Ο παππούς να μου δίνει στα δώδεκα το δώρο μου, τον πρώτο κόκορα που θα έσφαζα. Η γεύση της θάλασσας όποτε πνιγόμουν από τις αποτυχημένες βουτιές. Η μπουνιά του Γιώργου στον Λευτέρη όταν μου είπε «ψόφα κοντέ, καθυστερημένε. Καρκίνος» στο γυμνάσιο. Το νευρικό γέλιο, ο ομαδικός βήχας, και ο εμετός της Ναταλίας από το πρώτο τσιγάρο που δοκιμάσαμε μαζί. Το πρώτο βλέμμα της Εριφύλης πάνω μου που με έκανε να χαμογελάσω από φόβο για το άγνωστο. Το γέλιο της Κατερίνας-Μαργαρίτας όταν ψάρεψα τη ματωμένη σερβιέτα της μέσα στο βιβλίο της λογοτεχνίας μου. Η φωνή σου όταν με έλουζε ο ήλιος και με σκότωσες. Αλλά σαν κυνηγός, όπως σκότωσα τα όνειρά μου, το ίδιο έκανα και με αυτές τις αναμνήσεις. Τις σκότωσα όλες. Μια προς μια.

Γιώργος

Ο Γιώργος, τα έχει με την Εριφύλη. κάνει παρέα με τον Γιάννη, την Ναταλία και την Κατερίνα-Μαργαρίτα κι αναρωτιούνται αν μπορεί ένα σπίρτο να κάψει όλο τον πλανήτη. Αγαπάει μια μπάλα του μπάσκετ και τα μάτια του είναι βαθιά μπηγμένα μέσα στο κρανίο του, γιατί όταν ήταν μικρός κάποιος που θαύμαζε πολύ, του είπε πως αν θες να δεις την ευτυχία μπροστά σου, κάνε δύο βήματα πίσω. Κυνηγά την αλήθεια με το ένστικτο κι επιθυμεί να αποδομήσει την κοινωνική κατασκευή του εαυτού του, όμως τα εμπόδια δεν είναι μόνο εξωτερικά αλλά κι εσωτερικά. Οι σεξουαλικές ορμές χορεύουν στο κεφάλι του, παρέα με την ανάγκη για συλλογική συνύπαρξη. Συσσωρευμένη ανέκφραστη βία και ποιητές, του κρατάνε τον φανό αναμμένο, σ’ ένα μονοπάτι που δεν επιτρέπονται πίσω βήματα, ενώ το αγαπημένο του παιχνίδι λέγεται ‘μπούμερανγκ στη θάλασσα’.  Το πετάς δυνατά σαν μπούμερανγκ, αλλά αυτό ταξιδεύει σαν γράμμα σε μπουκάλι στη θάλασσα. Κι επιστρέφει σε σένα, μετά από πολλά χρόνια σε κάποια μακρινή ακτή, μόνο αν έχεις καταφέρει να φτάσεις σε αυτή. Είμαι μπούμερανγκ σκέφτηκε, γέλασε σε μέτρια ένταση κι ετοίμασε τα πράγματα του.

Χριστίνα

Στο σαλόνι υπάρχουν δύο αστυνομικά μυθιστορήματα, ένα περιοδικό με μυστικά ομορφιάς και μια σακούλα ζαχαρωτά. Στους τείχους του σπιτιού έχω παραμορφωμένους καθρέφτες, κούκλες πορσελάνινες και τη συλλογή μου από κουτάκια σπίρτων. Θα ήθελα να είχα ζήσει ευχαριστημένη στο σπίτι αυτό, των γονιών μου, στην πόλη που γεννήθηκα. Μου αρέσει η αίσθηση του καπνού. Πολύ συχνά καπνίζω μονάχα για να βγάλω τον καπνό από τη μύτη και να τον παρατηρήσω. Δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που δεν τελειώνουν το τσιγάρο τους και την κούπα με καφέ. Ο κόσμος μπορεί να περιμένει. Μακριά από το σπίτι. Σκαρφαλώνω σε βράχια. Πατάω έναν αχινό. Αγκάθι με αγκάθι δεν πονάει. Ξαπλώνω στην άμμο και τον αφήνω να κυλήσει στην κοιλιά μου. Οι δικές μου πληγές δεν κλείνουν. Εκείνος μου έμαθε να δίνω ονόματα στις πληγές, να επιτίθεμαι στη μοναξιά και να κλαίω με παρέα. Μετά τα δάκρυα έρχεται ένα γλυκό συναίσθημα. Το σπίτι τώρα είναι γεμάτο τραγούδια. Μερικές φορές σκέφτομαι πως οι άνθρωποι είναι λουλούδια. Και θέλω τόσο να παίξω μ’ αγαπά – δε μ’ αγαπά με τα όμορφα κεφαλάκια τους. Ύστερα να τραβήξω μια – μια τις βλεφαρίδες από κάθε ζευγάρι μάτια και να κάνω αμέτρητες ευχές.

Χρήστος

Αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι γιατί θεωρούμε την ύπαρξή μας τόσο σημαντική. Γεννηθήκαμε τυχαία, θα ζήσουμε αν μας το επιτρέψουν οι συνθήκες και σίγουρα όλοι θα πεθάνουμε. Τα έχουν πει άλλοι πριν από μένα, πολλές φορές, σε διάφορες χρονικές στιγμές. Τέλος. Αντίο. Δώστε φιλάκια. Γιατί τόση φασαρία; Όχι, είσαι κυνικός. Έχετε δίκιο. Λοιπόν: Θα αλλάξουμε τον κόσμο. Με αυτή μας την κίνηση θα καταλύσουμε τη σύγχρονη οικογενειακή δομή. Θα πατάξουμε το μικροαστισμό. Θα διεκδικήσουμε τον οργασμό μας επιτέλους. Αυτή μας η κίνηση είναι ένα χτύπημα στην καταπίεση, στην πατριαρχεία, στην απαγόρευση κατανάλωσης ουσιών, στην επιβεβλημένη σεξουαλικότητα, στο σεξισμό, στη μη καλλιέργεια της χορτοφαγικής κουλτούρας, στον πόλεμο, στην κατάσταση του Τρίτου κόσμου, στη βία, στη βία στη βία της εξουσίας και ένα σοβαρό βήμα για την παγκόσμια ειρήνη. Θα νικήσουμε. Γιατί? Γιατί είμαστε εμείς. Οι εκλεκτοί του μπαμπά μας και της μαμάς μας. Και αφού μας όρισαν Αυτοί ως εκλεκτούς, δεν μπορεί, έχουν δίκιο.

Ολόψυχα δικός σας, 

Ο τυπάς που δεν πας, που δεν ποδοπατάς

Αφροδίτη

Η “μπάσταρδη” Αφροδίτη είναι μια κοπέλα δεκαοχτώ χρονών. Έχει έναν δίδυμο αδερφό τον Μάριο, ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να την ηρεμεί όταν παθαίνει κρίσεις επιληψίας. Η σχέση τους είναι αρκετά κτητική και δύσκολα θα συναναστραφούν με άλλα άτομα αφού έχουν ο ένας τον άλλο. Ωστόσο η Αφροδίτη ,παρόλο που είναι πιο δυναμικός χαρακτήρας, μοιάζει να τον έχει περισσότερο ανάγκη. Οι δυο τους επέλεξαν να ακολουθήσουν μια παρέα παιδιών που ελάχιστα γνωρίζουν και να εγκαταλείψουν την κοινωνία, τρέχοντας μακριά από τα προβλήματα τους. Κατά τη διάρκεια της φυγής η σχέση τους θα δοκιμαστεί καθώς νέα πρόσωπα θα μπουν στη ζωή τους και τα δεδομένα θα αλλάξουν.

Εριφύλη

Είναι ένα κορίτσι που έχει μάθει να τρέχει για να προλάβει τα πάντα, να είναι εκεί που συμβαίνει η ζωή. Κορίτσι συνέπεια, υπευθυνότητα και εγκράτεια. Κορίτσι προσπάθεια. Δυνατή για τον εαυτό της και για τους ανθρώπους που αγαπά. Στα όνειρά της δεν κινείται και αυτό την ξεκουράζει, γεμίζει όμως ενοχές και όταν ξυπνάει το παρακάνει με το τρέξιμο. Τρέχει ώστε να μπορεί να είναι παρούσα, να είναι εκεί όταν τα μάτια της ανοίγουν και κοιτάζουν. Η ισορροπία που διατηρεί στη ζωή της την έχει κουράσει, το ίδιο και η μόνιμη ταχυπαλμία. Το μέλλον για το οποίο κατέβαλλε πολλούς κόπους να κερδίσει, μοιάζει να είναι απολύτως κενό, μίζερο και ξένο. Η φυγή φαντάζει ως η τέλεια ευκαιρία να αντισταθεί, έχοντας δίπλα της τους πιο αγαπημένους της ανθρώπους.

Κατερίνα – Μαργαρίτα

Το πρώτο πράγμα που μου λένε όταν με γνωρίζουν είναι: “Μαργαρίτα ε, όπως το λουλούδι!” Όχι, όπως η γιαγιά μου. Και η γιαγιά της γιαγιάς μου, που είχε μια γιαγιά, που είχε μια θεία, που είχε μια κόρη που μάλλον πέθανε νωρίς και ανάγκασε όλες τις επόμενες γενιές να φέρουν το όνομά της για να την τιμήσουν. Δεκατρείς σελίδες γενεαλογικό δέντρο και σε κάθε μία σελίδα υπάρχει και μια Μαργαρίτα, και εγώ είμαι μια από αυτές. Ελπίζω και η τελευταία γιατί από σήμερα αποφάσισα να γίνω το λουλούδι και η ιστορία μου να λέει: Είμαι αυτό που φυτρώνει στο χώμα όταν ένα παιδί πεθαίνει. Το σύμβολο της παιδικότητας. Είμαι το ιερό λουλούδι της Φρέγια, της άγριας θεάς του σεξ και της θελκτικότητας. Είμαι το σύμβολο της αγνότητας  Είμαι η μαργαρίτα, ο συνδυασμός δύο λουλουδιών που ενώνονται αρμονικά και γι’ αυτό συμβολίζουν την απόλυτη αγάπη.

Ναταλία

Η Ναταλία δεν μιλάει. Όχι, λάθος. Η Ναταλία δεν μιλάει στους ανθρώπους. Μιλάει στα ζώα. Είναι πιο εύκολο να μιλάει στα ζώα. Οι άνθρωποι είναι δύσκολοι. Η Ναταλία φοράει ακουστικά που την ταΐζουν σαν ορός ησυχία πηχτή. Μουρμουρίζει τραγούδια που δεν υπάρχουν και γράφει ποιήματα. Αλλά δεν τα δείχνει σε κανέναν. Μόνο στην Κατερίνα-Μαργαρίτα. Η Κατερίνα-Μαργαρίτα είναι η καλύτερη της φίλη. Μόνο σε εκείνη μιλάει. Γιατί στην πραγματικότητα η Κατερίνα-Μαργαρίτα δεν είναι άνθρωπος, είναι λουλούδι. Απλά τους έχει κοροϊδέψει όλους πολύ καλά. Η Ναταλία της έβαψε τα μαλλιά ροζ και η βαφή έκανε να φύγει κάτω από τα νύχια της σχεδόν μια εβδομάδα. Αλλά χαλάλι. Η Κατερίνα-Μαργαρίτα είναι το αγαπημένο πλάσμα της Ναταλίας μέσα στο σπίτι. Εκείνη και η Λούλα, το καναρίνι του Χρήστου. Εντάξει, κι άλλους συμπαθεί. Τον Χρήστο, ας πούμε τον συμπαθεί. Και τους φίλους της απ’ το σχολείο τους αγαπάει. Όλους τους συμπαθεί. Απλά κάποιους δεν τους εμπιστεύεται. Και γι’ αυτό δεν τους δίνει λέξεις. Η Ναταλία δεν έχει κάνει ποτέ σεξ. Και αυτό δεν είναι καλό ή κακό. Απλά είναι. 

Ζαχαρίας

Θα μπορούσες για μια μέρα να μην αναπνέεις; Να κρατούσες την αναπνοή σου για μια μέρα, ολόκληρη; 1,2,3,4 αέρας. Από μικρός έμαθα να κρατάω τον αέρα. 1,2,3,4,5 αέρας.  Σ’ ένα σύμπαν που διαστέλλεται και συστέλλεται συνεχώς εμείς κουκίδες των κουκίδων, προσπαθούμε να αναπνεύσουμε. 1,2 πάντα δυσκολευόμουν να αναπνεύσω. Άρχιζα με την εισπνοή κι έμενα εκεί. 1,2,3,4 ο μπαμπάς με κοιτάει. 1,2,3 μπορώ και καλύτερα. 1,2,3,4,5 ο μπαμπάς λέει ότι μπορώ και καλύτερα. 1,2,3,4,5,6,7 ο μπαμπάς λέει ότι μπορώ περισσότερο. 1,2,3,4,5,6,7,8 και δεν αναπνέω. Και υπάρχει μόνο εισπνοή, η εκπνοή είναι σαν μια στατιστική μελέτη που γινόταν παλιά, για ανθρώπους που λειτουργούσαν ”«φυσιολογικά”. Μέχρι που γνώρισαν αυτήν. Κι εξέπνευσα. Κι εξέπνευσα όλον τον αέρα που δεν ήξερα ότι είχα, κι εξέπνευσα πάνω της όλη τη θλίψη, όλη τη στεναχώρια κι όλη τη ζωή, μέχρι την άπνοια. Κι αυτή με χάζευε με τις δύο μεγάλες, γαλάζιες της μπάλες, χαμογελαστή και μασώντας τα μαλλιά της.

Μάριο

Σε είδα στο όνειρο μου χθες ξανά. Είδα πως όλοι γέρασαν, είχαν κρεμασμένα πρόσωπα και άρχισαν να μας κυνηγάνε. Ήταν μήνας Ιούλιος, αυτόν τον μήνα με την Αφροδίτη υπολογίζαμε τον φόνο σου, και κάτω από τις χειρότερες συνθήκες. Μετά, ήσουν ξαπλωμένη σε ένα χωράφι και το στήθος σου ήταν γεμάτο κουνούπια, ήταν σούρουπο και ο θείος Γιάννης σε σήκωνε σαν τρελός στην μέση των χωραφιών. Οι γέροι θα μας εκτελούσαν στο πρώτο μέρος που θα έβρισκαν και εμείς κρυβόμασταν αλλά όπου και να πηγαίναμε μας έριχναν άγριους προβολείς, και σε μια στιγμή, μαθαίνω ότι δεν θα μας βοηθήσει κανείς πιά, γιατί όλοι φύγανε. Ναι αυτό έγινε, με έβαλες σε ένα γιγάντιο κρεβάτι και μου φόρεσες το άσπρο μπουφάν, μετά δεν θυμάμαι τι έγινε. Τέλος πάντων.  Έρχεται βαρύς χειμώνας μαμά. Απόκριες δεν θα κάνουμε φέτος.  Δεν ήξερα για την ΠΑΙΔΙΚΗ ΦΥΛΑΚΗ μέχρι αυτό το φθινόπωρο. Έχω πολύ πυρετό. Το ξέρω πως το όνειρο σου ήταν να έρθεις μαζί μου. Αν δεν σε ξαναδώ, να ξέρεις πως θα φοράω το άσπρο μπουφάν και στο υπόσχομαι πως θα σε θυμάμαι πάντα, αλλά σίγουρα ποτέ δεν θα συγχωρήσω τη βλακεία σου. Θα’ θελα να κοιμηθώ στην αγκαλιά σου για μια τελευταία φορά.

Σκηνοθεσία: Νίκος Πάστρας

Σενάριο: Νίκος Πάστρας, σε συνεργασία με τους: Ναταλία Swift, Ζαχαρία Γουέλα, Αφροδίτη Καποκάκη, Εριφύλη Κιτζόγλου, Χριστίνα Κυπραίου, Μάριο Μπανούσι, Γιώργο Μπουφίδη, Κατερίνα Νταλιάνη, Χρήστο Πούλο Ρένεση, Γιάννη Τομάζο

Πρωταγωνιστούν: Ναταλία Swift, Ζαχαρίας Γουέλα, Αφροδίτη Καποκάκη, Εριφύλη Κιτζόγλου, Χριστίνα Κυπραίου, Μάριο Μπανούσι, Γιώργος Μπουφίδης, Κατερίνα Νταλιάνη, Χρήστος Πούλος Ρένεσης, Γιάννης Τομάζος

Μουσική: ΜΑΖΟΗΑ

Μπαίνοντας εδώ βοηθάτε τα ΜΠΑΣΤΑΡΔΑ να κάνουν πραγματικότητα το πρώτο τους κινηματογραφικό όνειρο. 

@oneofusgr

If you're here, you're one of us!