Ο Δημήτρης Λιγνάδης επέλεξε για νομική υποστήριξη του τον Αλέξη Κούγια. Εκείνος ανταποκρίθηκε στο αίτημα και έκτοτε, μετά τις απαραίτητες τσιριτσάντζουλες, (“θα αναλάβω μόνο αν πειστώ για την αθωότητά του”) τοποθετείται τηλεφωνικώς και τηλεοπτικώς ως εκπρόσωπος του εντολέα του. Όπως λέει μία σοφή παροιμία, “ο πελάτης έχει πάντα δίκιο”, “όσο κι αν λερώνει το κατάστημα”, όπως συμπλήρωνε ο μπακάλης της γειτονιάς μας.
Η κριτική της υπερασπιστικής γραμμής θα απασχολούσε αποκλειστικά τα πηγαδάκια των νομικών κύκλων, αλλά η επιχειρηματολογία του διδύμου Λιγνάδη-Κούγια θίγει ζητήματα που ξεπερνούν τα σχετικά στεγανά. Αντί άμυνας, έχουν επιλέξει την επίθεση. Δικαίωμά τους. Και δικό μας δικαίωμα η διατήρηση της λογικής.
Οι μάρτυρες και οι μηνυτές, που βάσει του δικού τους υλικού  οδηγήθηκε ο εισαγγελέας στην άσκηση ποινικής δίωξης, με συνοπτικές διαδικασίες χαρακτηρίστηκαν από το δίδυμο
“αναξιόπιστοι”. Η επιχειρηματολογία είναι τόσο στέρεα που, αν οποιοσδήποτε τολμήσει να υποβάλλει οποιαδήποτε ερώτηση στον κύριο Κούγια, ακούει το τηλέφωνο να κλείνει ή βλέπει την γνωστή πλάτη του γνωστού δικηγόρου να απομακρύνεται από την ναρκοθετημένη περιοχή.
Είναι φανερό ότι με αυτό τον τρόπο αποφεύγεται η επισήμανση αντιφάσεων που δεν έχουν σχέση με την νομική επιστήμη, αλλά με τις σκέψεις που μπορεί να κάνει ένα κοινό-σαν το δικό μας- μυαλό.
Σύμφωνα με τους Λιγνάδη-Κούγια, τα όσα είπαν οι μάρτυρες και μηνυτές δεν έχουν αξία γιατί “αντί για 41 καταθέσεις που θα τον κατανονόμαζαν  για παιδεραστία, βρίσκω μία δικογραφία με πέντε σελίδες”. Ξεπερνούμε το γεγονός ότι στην επόμενη τοποθέτηση οι σελίδες της δικογραφίας είχαν διπλασιαστεί και πάμε στο ζουμί, που είναι το πλήθος των καταθέσεων.
Οι Λιγνάδης-Κούγιας έθεσαν, κάπως αυθαίρετα, ως μίνιμουμ αριθμό αξιοπιστίας το “41” και όποιος περνάει κάτω από τη βάση κόβεται. Όμως δεν μπάζει μόνο ο αριθμός, αλλά και η προσωπικότητα των μαρτύρων. Όπως υποστηρίζει ο κύριος Λιγνάδης και μεταφέρει στα κανάλια ο κύριος Κούγιας “δεν μπορεί να είναι σημαντική μάρτυς μία αθεράπευτα ερωτευμένη κυρία που λέει ότι απατούσε το σύντροφό της”.
Υποψιάζομαι ότι από νομικής απόψεως ο επιχείρημα είναι κάπως έωλο, δεν μπορεί ο νομοθέτης να εξαιρεί από τα δικαιώματά τους τις γυναίκες που είναι ερωτευμένες. Όσο για την αποκάλυψη “απατούσε τον σύντροφό της”, στην καλύτερη περίπτωση αποτελεί δημοσιοποίηση μιας λεπτομέρειας της δικογραφίας με προφανή στόχο την υποτίμηση της μάρτυρος. Αυτό δύσκολα να έχει νομικού αντίκτυπο, οπότε η δυσάρεστη σκέψη είναι αναπόφευκτη. Είναι σα να λέει ο Λιγνάδης “όποιος μιλήσει για μένα, θα βγάλω στη φόρα την προσωπική του ζωή”. Αυτό δεν ελαφρύνει την θέση του, αλλά προφανώς δεν την επιβαρύνει με μελλοντικές μαρτυρίες.
Οι άντρες μάρτυρες δεν είχαν δεσμό για να τον απατήσουν, οπότε η εναντίον τους μομφή αφορά στην σεξουαλικότητά τους. Στην πρώτη τους παρέμβαση οι Λιγνάδης-Κούγιας τους αποκαλούν “ακραίους ομοφυλόφιλους” και στη δεύτερη “επαγγελματίες ομοφυλόφιλους”. Πρόκειται για λογικό ακροβατισμό. Υπάρχει μία σεξουαλική πράξη. Ακόμα κι αν υιοθετηθεί η άποψη του διδύμου ότι υπήρχε συναίνεση, στην πράξη συμμετείχαν δύο πλευρές. Εδώ είναι ο παραλογισμός: η μία πλευρά αποκαλείται “ακραίοι-επαγγελματίες ομοφυλόφιλοι” και η άλλη “ένας λαμπρός σκηνοθέτης που από 18 ετών είναι ηθοποιός”!
Στη συνέχεια της προσπάθειας για αποδυνάμωση των μαρτύρων, το δίδυμο υιοθετεί ακόμη πιο παράξενα επιχειρήματα. “Ο ένας ζει μόνιμα στην Σουηδία και ο άλλος δηλώνει ότι ήταν μοντέλο”! Προβληματική λογική που γίνεται προβληματικότερη αν θυμηθούμε ότι ως διασημότητες, αμφότεροι είχαν στενές κοινωνικές σχέσεις και με τις δύο προαναφερόμενες περιπτώσεις.
Η υπερασπιστική  γραμμή γίνεται ιδιαιτέρως θελκτική στους συνωμοσιολόγους,  όταν το δίδυμο εξηγεί “τι παίζει” πίσω από την “δίωξη”, που φυσικά είναι πολιτική. “Έχουν στόχο την κυρία Μενδώνη, η οποία είναι η μόνη αρμόδια υπουργός για την απεμπλοκή της τεράστιας επένδυσης στο Ελληνικό”. Για να το κάνουμε πιο κατανοητό: Πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια, όταν η επένδυση στο Ελληνικό δεν ήταν ούτε στην φαντασία των επενδυτών και η κυρία Μενδώνη ασχολείτο με την αρχαιολογική έρευνα της Τζιάς, κάποιοι νοσηροί αλλά προνοητικοί εγκέφαλοι, έστειλαν “επαγγελματίες- ακραίους ομοφυλόφιλους” νεαρούς στον μελλοντικό διευθυντή του εθνικού θεάτρου, προκειμένου να συνευρεθούν μαζί του και, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, να καταστρέψουν την επένδυση στο παλιό αεροδρόμιο κατηγορώντας τον για βιασμούς και άλλες παρανομίες. Λεπτομέρεια: Προκειμένου να ολοκληρωθεί το σχέδιο, έπρεπε να δημιουργηθεί το κίνημα του “ελληνικού Metoo” και, επειδή όλοι γνωρίζουμε πως ξεκίνησε, οι σαμποτέρ πρέπει να είχαν και παρακλάδια στην ομοσπονδία της ιστιοπλοΐας!
Το σενάριο ίσως να φαίνεται παράλογο, αλλά με μια καλή σκηνοθεσία θα μπορούσε να γίνει θαυμάσιο έργο του Χόλυγουντ. Θα υπήρχε βέβαια ο κίνδυνος ο πρωταγωνιστής να είναι “επαγγελματίας ή ακραίος ομοφυλόφιλος”, οπότε καλύτερα να μην πουληθούν τα πνευματικά δικαιώματα.
ΥΓ: Οι (φερόμενες) παρενοχλήσεις και οι (φερόμενοι) βιασμοί δεν περιορίζονται στον Λιγνάδη. Το θέαμα που προσφέρει η υπεράσπιση του δεν πρέπει να θολώσει τα νερά.

@oneofusgr

If you're here, you're one of us!