Η Δανάη Μπάρκα επεδίωξε να επικοινωνήσει με τους followers της και ένας απ’ αυτούς την ρώτησε “πως αισθάνεσαι που είσαι χοντρή;”. Εκείνη απάντησε χιουμοριστικά, με μία πειραγμένη φωτογραφία της και συμπλήρωσε “δεν καταλαβαίνω την έκρηξή σου”. Μετά από λίγο προέκυψε η ανάρτηση της Κλέλιας Ρένεση, όπου υποστήριζε ότι “όσα αίσχη κι αν γίνουν, όσο κι αν η πατριαρχική κοινωνία αρρωσταίνει τις κόρες μας, τόσο και περισσότερη κόντρα θα υψώνουμε εμείς”. Αμφότερα τα θέματα απασχόλησαν την εκπομπή Καλοκαίρι #Not και αμέσως μετά πήρε τον λόγο ο Σάββας Πούμπουρας ώστε να εισπράξει τις ευχές της παρουσιάστριας Ελένη Τσολάκη για τον πρόσφατο γάμο του. Ξεκίνησε λέγοντας τα βασικά, ότι “αυτό που έχουμε ανάγκη είναι ο ένας τον άλλον“ και στη συνέχεια μας επεφύλαξε μία δυσάρεστη έκπληξη.

“Νομίζω ότι έχει παραγίνει η συζήτηση σχετικά με το bullying. Παίρνουμε όλοι θέση απέναντι στο bulling, επιτισόμαστε (ουπς) σ’ αυτούς που κάνουν bulling, ενώ δεν έχουμε καταλάβει ότι αυτός που χρειάζεται βοήθεια δεν είναι αυτός που του κάνουν bullying αλλά αυτός που το κάνει”.

Η Ελένη Τσολάκη προσπάθησε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα υποστηρίζοντας ότι αυτό που προέχει είναι η καταδίκη, αλλά ο Σάββας Πούμπουρας ήταν ασυγκράτητος: “Πιστεύεις ότι αυτός ο άνθρωπος θέλει απέναντι του 500 εχθρούς να του λένε είσαι μαλάκας που κάνεις bullying;”

“Η επίθεση δεν αντιμετωπίζεται με επίθεση,” συμπλήρωσε ο επίσης συμπαθέστατος καλλιτέχνης Άρης Μακρής, ο οποίος ανήκει στο πάνελ. “Πρέπει πάντα να καταδικάζονται τέτοιες συμπεριφορές”, έκλεισε την συζήτηση η παρουσιάστρια, προφανώς αντιλαμβανόμενη ότι πρέπει να προφυλάξει την εκπομπή από τα στραβοπατήματα.

Η άποψη του Σάββα Πούμπουρα μπορεί να εκφράστηκε βιαστικά και αποσπασματικά, αλλά χάσκει από όλες τις μπάντες. Ήδη από την εισαγωγή δημιουργεί ανησυχία, γιατί η θεωρία “το παρακάνουμε με το bullying”, εννοώντας την καταδίκη του, δεν ταιριάζει με τα γεγονότα. Όταν η ειδησεογραφία καθημερινά απασχολείται με φαινόμενα επιθετικής συμπεριφοράς που ενίοτε καταλήγουν σε χωρίς γυρισμό βία, το πιο άκυρο που μπορεί να κάνει ένα δημόσιο πρόσωπο είναι να εξισώσει τους θύτες με τα θύματα. Ο Σάββας Πούμπουρας δεν κάνει ακριβώς αυτό, αλλά κάτι χειρότερο.

Θεωρεί ότι δεν πρέπει να δημιουργηθεί κάθε είδους κοινωνική προστασία γύρω από τα άτομα που υπέστησαν παρενόχληση, αλλά να σκύψουμε με στοργή πάνω από τους φυσικούς αυτουργούς των σχετικών πράξεων. Πρόκειται για κραυγαλέα ανατροπή των προτεραιοτήτων και το κάνουμε λιανά διά του παραδείγματος. Όταν μπαίνει σε ένα σπίτι μια οπλισμένη συμμορία και χτυπάει, καταστρέφει και βιάζει, τα βήματα που ακολουθούνται είναι τόσο παλιά όσο η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Πρώτα παρέχεται βοήθεια στους τραυματίες, μετά αναζητούνται οι δράστες ώστε να τιμωρηθούν, στη συνέχεια η κοινωνία σχηματίζει μέτωπο κατά της βίας και στο τέλος αναλαμβάνουν οι δικηγόροι των δραστών να πείσουν το δικαστήριο ότι για όλα φταίει η κακούργα κοινωνία που δεν επέτρεψε στους πελάτες τους να γίνουν πλούσιοι γι’ αυτό και εκείνοι κάνουν ντου στα σπίτια.

Ο Σάββας Πούμπουρας πήγε κατευθείαν στο τελευταίο στάδιο, αναλαμβάνοντας, πέρα από τα χρέη δικηγόρου, και την ευθύνη της διά της ατόπου αθωωτικής απόφασης.
“Πιστεύεις ότι αυτός ο άνθρωπος θέλει απέναντι του 500 εχθρούς να του λένε είσαι μαλάκας;” Η απάντηση είναι προφανής. Δεν ενδιαφέρουν τα, ούτως ή άλλως, πολύπλοκα αισθήματα του θύτη. Το θύμα είναι στο επίκεντρο και η ανάγκη εξάλειψης ή έστω δραστικού περιορισμού ανάλογων φαινομένων. Τα υπόλοιπα ξεκινούν από τηλεοπτικές ελαφρότητες και καταλήγουν σε επικίνδυνα μπερδέματα των κανόνων συμβίωσης.