8 Δεκεμβρίου 1980. Ο John Lennon πυροβολείται πέντε φορές έξω από το σπίτι του στην Νέα Υόρκη, από σφαίρες ενός φανατικού θαυμαστή. Τα γεγονότα με την σωστή σειρά τους λέγονται σαν τρομακτική ιστορία ανάμεσα σε παρέες μουσικόφιλων και Μπιτλικών (“στις 11 το πρωί εκείνος και η Yoko είχαν φωτογραφηθεί για το Rolling Stone”), ενώ ο περισσότερος κόσμος γνωρίζει απλά την βασική αλήθεια: ο John Lennon δολοφονήθηκε. Ήταν 40 χρονών. Μουσικός. Πίστευε πως πρέπει να υπάρχει ειρήνη στον κόσμο και δεν υποστήριζε την βία.

Μεγαλώνοντας με τα τραγούδια των Beatles, πολλοί από εμάς ίσως ξεχνάμε την παραπάνω κατάληξη. Είναι άλλωστε πανεύκολο να αφεθείς στις μελωδίες, τους στίχους και τα album ενός συγκροτήματος που θεωρείται το καλύτερο όλων των εποχών και να αφήσεις το μυθικό αυτό μέγεθος να σε καταπιεί γλυκά. Ο John, o Paul, o George και ο Ringo μετατρέπονται σε φωνές και μουσικά όργανα, χάνουν την ανθρώπινη τους υπόσταση, τραγουδάνε τα όσα βρίσκονται στην ψυχή και στο κεφάλι τους και διακοσμούν με νότες την δική σου ζωή. Μπορείς λοιπόν απλά να ακούς το All You Need Is Love πανευτυχής για πάντα, χωρίς ποτέ να χρειαστεί να θυμηθείς πως ο συνθέτης του κατέληξε αιμόφυρτος στο έδαφος, με την γυναίκα του να ουρλιάζει ‘βοήθεια’. Kαι ίσως αυτή να είναι η μαγεία και η κατάρα μουσικών σαν τον John: η τέχνη τους εξασφαλίζει ένα εισιτήριο πρώτης θέσης για την αιωνιότητα και αν ο θάνατός τους είναι πρόωρος, απλά προσθέτει περισσότερη λάμψη στην κληρονομιά που αφήνουν πίσω.

Για πρώτη φορά σήμερα αναρωτιέμαι πώς θα ήταν ο κόσμος αν John Lennon ζούσε το 2020. Θα είχε μία ήσυχη ζωή με την Yoko, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας; Θα έπαιζε την κιθάρα του σε zoom calls μαζί με τον Paul, τον Ringo και τον George (ζει και αυτός στο συγκεκριμένο σενάριο) για να εμψυχώσει τους έγκλειστους; Θα είχε γίνει “μαϊντανός” των μέσων, γράφοντας την μία αυτοβιογραφία μετά την άλλη και ξοδεύοντας υπερβολική ώρα στο twitter; Μου είναι δύσκολο να φανταστώ το οτιδήποτε από τα παραπάνω. Οι μόνες εικόνες που μου έρχονται είναι στρογγυλά γυαλιά, τραγιάσκα, στίχοι σε χαρτιά, ένα λευκό πιάνο.

Κάτι  που μπορεί να σου συμβεί αν είσαι γυναίκα ερωτευμένη με τους Beatles από παιδί, είναι η σταδιακή απομυθοποίηση του ιδρυτή τους. Θα διαβάσεις για την κακοποίηση της πρώτης συζύγου του, θα ασχοληθείς με τον αλκοολισμό του, θα διαπιστώσεις ότι απατούσε όλες τις συντρόφους του και θα αισθανθείς το παράπονο του πρώτου του γιου, τον οποίο ουσιαστικά εγκατέλειψε. Θα έρθεις στο συμπέρασμα πως χρωστάς (και εσύ και ο κόσμος) ένα “συγγνώμη” στην Yoko Ono για το βιτριόλι που συνεχίζει να δέχεται. Και ίσως, εδώ θα σε κοιτάξουν περίεργα όλοι οι μεσήλικες μουσικοί ‘μετρ’ που θα συναντήσεις, να καταλάβεις πως η σόλο καριέρα του δεν ήταν και κάτι το τόσο σπουδαίο. Είναι ένα άβολο συναίσθημα που μάλλον θα τον ρίξει από το θρόνο του Μουσικού Θρύλου στον οποίο ο κόσμος τον έχει ανυψώσει και θα κάνει την επέτειο θανάτου του ακόμα πιο σπαρακτική.
Όταν λοιπόν συνειδητοποιήσεις πως ο John Lennon (ο John. Lennon.) μπορούσε ανά στιγμές να γίνει ανυπόφορος, κρατούσε μούτρα, υπέκυπτε σε πειρασμούς χωρίς ουδεμία αντίσταση και ήταν αθεράπευτα ανταγωνιστικός, τότε ίσως η χρυσόσκονη του μύθου του να διασκορπιστεί και ο ίδιος γίνει ένας κανονικός άνθρωπος στην ψυχή σου.

Ένας άνθρωπος που μεγάλωσε χωρίς γονείς σε μία φτωχογειτονιά του Liverpool. Που δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί στο σχολείο και έγραφε ποιήματα στα κρυφά. Που είχε μυωπία αλλά δεν φορούσε σχεδόν ποτέ γυαλιά γιατί χαλούσε το image του. Που χρειαζόταν στοργή και προσοχή και κατάφερε να την εισπράξει από ολόκληρο τον πλανήτη παίζοντας κιθάρα. Και κάπου εκεί θα καταλάβεις πως όσο μεγάλωνες, ο John Lennon σταμάτησε να είναι Άγιος, Ίνδαλμα, Ιδιοφυΐα και έγινε φίλος σου. Ένας φίλος που σου έχει χαρίσει αμέτρητους χορούς στο παιδικό υπνοδωμάτιο μέχρι να λαχανιάσεις. Συντροφιά όσο κάθεσαι στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου με τους γονείς να σου μαθαίνουν τα σωστά λόγια του She Loves You. Ουρλιαχτά στο μπαρ όταν ξεκινάει το Twist and Shout και η κολλητή σου σε αναζητεί στο πλήθος για να φωνάξετε μαζί “SHAKE IT UP BABY!”. Σταθερό ρυθμό για να γυμναστείς, ακούγοντας το Come Together στο Spotify. Κλάματα ξαπλωμένη στο πάτωμα μετά από χωρισμό, με το πικαπ να φέρνει στροφές το Jealous Guy.

Περιέργως, πιστεύω πως και ο ίδιος θα προτιμούσε να είναι φίλος παρά είδωλο. Ένας φίλος που έφυγε νωρίς και με τραγικό τρόπο. Ένας φίλος που αγαπώ και μου λείπει πολύ.