Ξεκινώ με ένα disclaimer: Όπως έχουμε αναφέρει ξανά εδώ στο One of Us, είναι πλέον βαθιά υποκριτικό να μην αναγνωρίζει κανείς και πολύ περισσότερο να μην αναφέρεται στις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος όταν σκοπεύει να μιλήσει για αυτό, παράλληλα όμως δεν θα προσποιηθούμε ότι ένα μεγάλο ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας (27,3% σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ), αυτό δηλαδή των καπνιστών, δεν υπάρχει. Χωρίς λοιπόν να ενθαρρύνουμε κανένα να υιοθετήσει ή να συνεχίσει αυτή την επικίνδυνη για την υγεία μας συνήθεια, θα επιχειρήσουμε να μιλήσουμε για μια συγκεκριμένη σέχτα καπνιστών που ζει σαν παράσιτο δίπλα στους ανθρώπους που δεν θέλησαν τίποτα περισσότερο σε αυτή τη ζωή από το να μην χάνουν τον αναπτήρα τους.

Τους ξέρετε με μία συγκεκριμένη ονομασία της οποίας το δεύτερο συνθετικό είναι υβριστικό για την queer κοινότητα. Μάλλον έχουμε συνεννοηθεί, οπότε σε αυτό το άρθρο ας τους αποκαλέσουμε “οι τύποι που καβατζώνουν αναπτήρες”. Και αφού παραδεχτώ ότι όσο γράφονται αυτές οι γραμμές παίζει σε λούπα μέσα στο κεφάλι μου το “Είναι κάτι χαρακτήρες, τελειωμένοι αναπτήρες” που έχει ερμηνεύσει η Λαίδη Άντζελα Δημητρίου, πάμε να αναλύσουμε αυτή τη μάστιγα, τους κλέφτες αναπτήρων, κάνοντας μια σύντομη καταγραφή των κλασικών συμπεριφορών τους, αλλά και να αναζητήσουμε τρόπους να τους αναχαιτίσουμε.

Οι τύποι που καβατζώνουν αναπτήρες είναι συνήθως περιστασιακοί καπνιστές

Είναι οι φίλες και οι φίλοι που λένε ότι κάνουν κανένα τσιγαράκι “πάνω στο κέφι”, με το ποτό ή τον καφέ και εκτός από το γεγονός ότι για αυτό το λόγο δεν κουβαλούν ποτέ πάνω τους αναπτήρα είναι και μέγιστοι τρακαδόροι, καθώς το “Να σου πάρω ένα τσιγάρο;” που θα ξεστομίσουν κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της βραδιάς δεν είναι ποτέ ένα. Εκεί λοιπόν που έχουν ταράξει τον καπνό σου ή το πακέτο σου, παράλληλα βουτούν εκεί που δεν το καταλαβαίνεις τον αναπτήρα σου και τον κραδαίνουν στη χούφτα τους σαν τρόπαιο. Το χειρότερο; Όταν ψαχουλεύεις τις τσέπες σου ή αναζητάς τον αναπτήρα σου πάνω στο τραπέζι δεν αντιλαμβάνονται καν την απελπισία σου και συνεχίζουν να τον κρατούν ανενόχλητοι μέχρι να καρφώσεις το βλέμμα σου πάνω τους και να ξυπνήσουν επιτέλους. Αυτή η άτυπη χορογραφία θα λάβει χώρα πολλές φορές μέσα στο ίδιο βράδυ και μαντέψτε σε ποιου το χέρι θα καταλήξει ο αναπτήρας σας στο τέλος.

Είναι όντως κάτι χαρακτήρες, τελειωμένοι αναπτήρες

Είναι αυτοί οι καπνιστές που θα δεις να ψάχνουν στην τσάντα τους σαν να κάνουν γεώτρηση στην προσπάθεια να βρουν έναν από τους δεκάδες αναπτήρες που πετούν κατά καιρούς εκεί μέσα και στο μεταξύ έχουν βγάλει από αυτή, ως άλλη Phoebe ένα παπούτσι, ένα αυγό κι ένα χρυσόψαρο. Εν τέλει, ω τι έκπληξη, ή δεν βρίσκουν κανένα ή αυτός που θα ψαρέψουν είναι τελειωμένος. Για να προκαλέσουν τη λύπη σου, θα προσπαθήσουν να ανάψουν το τσιγάρο τους με τις σπίθες του αναπτήρα που ψυχορραγεί λες και είναι ο Tom Hanks στον “Ναυαγό” όταν προσπαθεί ν’ ανάψει φωτιά, μέχρι να λυγίσεις και να τους προσφέρεις τον δικό σου. Άπαξ και συμβεί αυτό, ο αναπτήρας σου θα καταλήξει στην τσέπη τους και θα πάει το βράδυ μαζί τους σπίτι. Ο θρύλος λέει πως οι συγκεκριμένοι τύποι ανθρώπου έχουν στα κομοδίνα τους ένα συρτάρι γεμάτο καβατζωμένους, πλήρως λειτουργικούς αναπτήρες, σύμβολο του θριάμβου τους, το οποίο και επιδεικνύουν μονάχα σε όποι@ κερδίσει την εμπιστοσύνη τους.

Οι “εντελώς κούκου”

Νομίζετε ότι πρόκειται για μία αθώα κατηγορία ατόμων που καβατζώνουν αναπτήρες, ε; Θα θέλατε! Οι “εντελώς κούκου” είναι μια ειδική ομάδα ανθρώπων που θα έλεγα πως είναι γεννημένοι για να σπάνε τα νεύρα εκείνων που είναι ιδιαίτερα οργανωμένοι και συνεπείς γενικότερα, όχι μόνο σε ό,τι αφορά το καβάτζωμα αναπτήρων. Είναι εκείνοι που πάντα θα σε στήσουν σε ένα ραντεβού, που τους ζητάς να σου φέρουν κάτι από το περίπτερο και πάντα το ξεχνάνε. Που τους ζητάς μια χάρη, λένε ναι και δεν την πραγματοποιούν ποτέ. Είναι εκείνοι οι καπνιστές που δεν κουβαλούν ποτέ δικό τους αναπτήρα επειδή απλά διαρκώς κάπου τον ξεχνούν. Στο σπίτι; Στο αυτοκίνητο; Στο μπαρ; Πάντως δεν τον έχουν ποτέ μαζί τους όταν τον χρειάζονται κι έτσι καταλήγουν να δανείζονται τον δικό σου. Δεν είναι αθώοι γιατί α) μπορούν όταν συνειδητοποιήσουν ότι δεν κρατούν αναπτήρα να πεταχτούν στο περίπτερο να πάρουν ένα, β) είναι ό,τι να ‘ναι και διαρκώς ξεχνούν τα πάντα, ας θυμηθούν επιτέλους να πάρουν έναν αναπτήρα, γ) είναι ακριβώς αυτοί οι τύποι που θα οικειοποιηθούν τον αναπτήρα σου και κάθε φορά που θα τον παίρνουν να ανάψουν θα τον βάλουν στην τσέπη τους.

Πώς θα τους αντιμετωπίσουμε;

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντιμετωπίσει κανείς τους τύπους που καβατζώνουν αναπτήρες. Μαζί τους πρέπει να είσαι διαρκώς alert και να θυμάσαι να ζητάς τον αναπτήρα σου πίσω. Αν δοκιμάσεις να έχεις μαζί σου περισσότερους αναπτήρες έτσι ώστε να μη σε νοιάξει πολύ αν σου καβατζώσουν τον ένα, σου ορκίζομαι ότι θα τους χάσεις όλους κι αυτό γιατί, σαν τους πεις “Δεν πειράζει, έχω δεύτερο”, όχι απλά φέρονται στον αναπτήρα σου ήδη σα να είναι κτήμα τους, αλλά στη διάρκεια της εξόδου, ακριβώς επειδή τον αντιμετωπίζουν ως δικό τους τον χώνουν σε διάφορα σημεία, τσέπες, τσάντες, μέσα στο πακέτο τους και τελικά τι κάνουν; Καταλήγουν να χρησιμοποιούν και εν τέλει να καβατζώνουν και τον εφεδρικό σου.

Πού καταλήγουμε; Σε κάθε έξοδο με κάποιον από τους παραπάνω τύπους “κλεφτών” αναπτήρων πρέπει να είστε προετοιμασμένοι να διεκδικείτε συνεχώς τη φωτιά σας πίσω. Δεν υπάρχει άλλος αποτελεσματικός τρόπος. Μονάχα αυτός και το να ιδρύσουμε μία λέσχη μίσους κλεφτών αναπτήρων για να γιατρέψουμε παρέα το συλλογικό μας τραύμα. Ύμνος της φυσικά, θα είναι το “Είναι κάτι χαρακτήρες”, της απόλυτης Άντζελας.