Ο πρώτος αμιγώς ελληνόφωνος δίσκος των Callas “Είμαι Ένα Ξενοδοχείο” κυκλοφόρησε πριν λίγες εβδομάδες από την Inner Ear. Η επιστροφή στον ελληνικό στίχο είναι κάτι που απασχολεί έντονα την εναλλακτική μουσική σκηνή της Αθήνας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι λόγοι της επιστροφής αυτής είναι πολλοί, για παράδειγμα ο αντίκτυπος της οικονομικής κρίσης, επηρέασε πολύ τους μουσικούς. Σταδιακά ο ήχος της σκηνής άρχισε να κοιτά έντονα “προς τα μέσα”, προς την παράδοση, το ρεμπέτικο, συνεπώς η μεταπήδηση στον ελληνικό στίχο ήταν κάπως αναμενόμενη. Αυτό το φλιπ συνεπάγεται και μία έκθεση, καθώς κρύβεται κανείς πολύ πιο εύκολα πίσω από τον αγγλικό στίχο. Οι μουσικοί μάλλον είχαν ανάγκη να επικοινωνήσουν πιο ξεκάθαρα όσα έχουν μέσα τους. Έτσι, όσο περισσότεροι καλλιτέχνες της εναλλακτικής σκηνής πειραματίζονταν ή επέμεναν στον ελληνικό στίχο, όπως ο The Boy, οι Baby Guru, οι Bazooka, άρθηκε σταδιακά και η ενοχή που κουβαλούσαν “τα ελληνικά”, ταυτισμένα μέχρι τότε με παρωχημένες μπαλάντες που τραγουδούσαν οι παρέες με μία κιθάρα γύρω από μία φωτιά στην παραλία, αλλά και φυσικά τα 90s ποπ και τα λαϊκόπ τραγούδια. 

Για τους Callas όμως, δεν είναι η πρώτη φορά που εξερευνούν τον ελληνικό στίχο. Μπορεί το “Trouble and Desire“, το album που κυκλοφόρησαν σε συνεργασία με τον Lee Ranaldo των Sonic Youth να κυκλοφόρησε ακριβώς τη στιγμή που και οι υπόλοιπες μπάντες και μουσικοί άρχισαν να βγάζουν όλο και περισσότερα ελληνόφωνα κομμάτια ή άλμπουμ, δηλαδή το 2018, ωστόσο τα τραγούδια είχαν ξεκινήσει τη συναυλιακή τους πορεία τουλάχιστον τρία χρόνια πριν από αυτό, κάτι που μάλλον σημαίνει ότι ο ελληνικός στίχους τριγυρνούσε καιρό στο μυαλό τους.

Το “Είμαι Ένα Ξενοδοχείο” δεν γράφτηκε από μία ανάγκη να καβαλήσουν το κύμα, αλλά σαν φυσική εξέλιξη του συγκροτήματος με τις τόσο ετερόκλητες αναφορές, οι οποίες παρουσιάζονται για πρώτη φορά με τόση συνοχή και τόσο ολοκληρωμένα. Βέβαια, δεν είναι μόνο αυτό που κάνει τον δίσκο, τον “πιο Callas” δίσκο που έχουν βγάλει μέχρι σήμερα. Το συγκρότημα μάζεψε όλο τον εξοπλισμό του, πήρε μαζί τον ηχολήπτη Νίκο Τριανταφύλλου και τον σκηνοθέτη Νίκο Πάστρα και βρέθηκαν στο Θερμήσι Αργολίδας, έναν τόπο δημιουργίας για τους Callas (έχουν πραγματοποιήσει εκεί δύο φεστιβάλ με εκθέσεις και συναυλίες καθώς και τα γυρίσματα της πρώτης τους μεγάλου μήκους ταινίας LUSTLANDS) με σκοπό να ηχογραφήσουν το άλμπουμ μέσα σε μία παλιά αποθήκη στη διάρκεια μιας εβδομάδας. 

Καθώς φαίνεται από το αποτέλεσμα, στην Πελοπόννησο, δεν πήραν μαζί μόνο εξοπλισμό, αλλά και όλη τους την αγάπη για την Αθήνα – αν παρακολουθεί κανείς τους Callas όχι μόνο μουσικά, αλλά και εικαστικά, καταλαβαίνει πολύ εύκολα τη σχέση τους με την πόλη. Στο “Είμαι Ένα Ξενοδοχείο” έχει εγκλωβιστεί για πάντα η Αθήνα που μας λείπει σήμερα, μία Αθήνα ασχημόμορφη, βρώμικη, μία πόλη που πληγώνει, αλλά και μία πόλη στην οποία ερωτευόμαστε, μυρίζουμε ο ένας τον άλλο, δοκιμάζουμε τις αντοχές μας, βαριόμαστε, κοιτάζουμε τον ουρανό της καθώς ξημερώνει.  

Αυτό που ακολουθεί είναι ένα οπτικό ημερολόγιο της ηχογράφησης του άλμπουμ με σχολιασμό από τον Άρη και τον Λάκη Ιωνά.  

Έχοντας κάνει στο παρελθόν στην ίδια τοποθεσία (Θερμησία Αργολίδας) δύο φεστιβάλ με εκθέσεις και συναυλίες καθώς και τα γυρίσματα της πρώτης μας μεγάλου μήκους ταινίας LUSTLANDS, επιστρέψαμε για άλλη μια φορά για να πραγματοποιήσουμε άλλο ένα παιδικό μας όνειρο, την ηχογράφηση ενός δίσκου.

Η ομάδα ήταν η Χρυσάνθη και ο Χρήστος που είμαστε μαζί στο συγκρότημα, ο Νίκος Τριανταφύλλου που έκανε τις ηχογραφήσεις και ο Νίκος Πάστρας που τράβηξε φωτογραφίες και βίντεο. Πρώτη δουλειά μας ήταν να καθαρίσουμε την παλιά αποθήκη.

Στήσαμε όλο τον εξοπλισμό στην αποθήκη, κάναμε τις δοκιμές μας και ήταν όλα έτοιμα να ξεκινήσουμε.

Γράφαμε απομονωμένοι από τον έξω κόσμο απο τις 11 το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Καθώς δεν υπήρχε καμία ηχομόνωση (ούτε καν κλειστά παράθυρα ή πόρτες) φανταζόμασταν κάθε στιγμή πως μας ακούνε όλοι σε απόσταση χιλιομέτρων.

Οι δυσκολίες ήταν πολλές, αλλά έχοντας προβλέψει τα πάντα σαν σωστοί επαγγελματίες κι έχοντας προμηθευτεί όλα τα απαραίτητα καταφέραμε και ξεπεράσαμε κάθε εμπόδιο.

Τα πρωινά είναι πάντα ευαίσθητα. Ο καθένας θέλει τον τρόπο του και τον χρόνο του για να ξυπνήσει και ο καθένας έχει τη δικιά του αδιασάλευτη «τελετουργία» ξυπνήματος, καφέ, τσιγάρου, τουαλέτας, μπύρας και λοιπών, πρωινού, μουσικής ή ό,τι άλλο προκειμένου να είναι έτοιμος να κάνει αυτό που πρέπει την ώρα που πρέπει.

Την τελευταία ημέρα, έστω και αν κάνα δυο τραγούδια μας είχαν βγάλει την πίστη και μας ταλαιπωρούσαν ψυχικά και σωματικά, αποφασίσαμε να ανάψουμε τον παλιό φούρνο και να ψήσουμε για να ξορκίσουμε το κακό. Κάπου εκεί μας ήρθε και μια ιδέα να βγάλουμε τον δίσκο “Θερμήσι, Τέξας”. Όπως μας ήρθε, έτσι και μας έφυγε.

Μπορείτε να παραγγείλετε το νέο άλμπουμ των The Callas “Είμαι Ένα Ξενοδοχείο” εδώ.