Δεν υπήρχε καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο που θα μπορούσε να μας έχει κάνει το Netflix από την κυκλοφορία του Bridgerton. Μία νέα σειρά με ακριβή παραγωγή, εντυπωσιακά κοστούμια, πανέμορφο cast και μία υπόθεση που σε κρατάει σε εγρήγορση, χωρίς όμως να απαιτεί τεράστια δουλειά από τα εγκεφαλικά σου κύτταρα: ειλικρινά, τι καλύτερο; Για πολλούς (μα πάρα πολλούς) θεατές, η πρώτη σεζόν του βικτωριανού Gossip Girl ήταν η πιο κατάλληλη ασχολία για Χριστούγεννα στην καραντίνα. Ήμασταν κουκουλωμένοι κάτω από τα σκεπάσματα, χωρίς κάτι καλύτερο να κάνουμε από τα παρακολουθούμε τα ερωτικά δράματα και τα κουτσομπολιά ανθρώπων με βρετανική προφορά και περιουσία σε στρέμματα. Σύμφωνα με το Netflix, η σειρά έχει μέχρι στιγμής παρακολουθηθεί από 63 εκατομμύρια δέκτες (που σημαίνει τουλάχιστον διπλάσιους θεατές), γεγονός που την εδραιώνει ως την πέμπτη πιο επιτυχημένη πρεμιέρα στην ιστορία της πλατφόρμας.

Οι συζητήσεις που προκύπτουν ανάμεσα σε όσους τελειώνουν την πρώτη σεζόν φυσικά ποικίλουν σε θεματολογία: άλλοι αναλύουν την σειρά αυτή καθαυτή και αν όντως αξίζει, με τις απόψεις εκεί να διίστανται. Μερικοί μιλάνε συγκεκριμένα για τους αγαπημένους τους χαρακτήρες και την αποκάλυψη του τέλους. Στο διαδίκτυο θα βρεις μεγαλύτερη εμβάθυνση για τα ζητήματα της φυλής και του φύλου που θίγονται στο σενάριο, μέσα από μελέτες και κριτικές αναλύσεις από ειδικούς. Παρόλα αυτά, όλοι συμφωνούμε σε ένα πράγμα: ο Δούκας είναι μεγάλο μανάρι.

Βλέπεις, όσο η πρωταγωνίστρια Daphne Bridgerton γνωρίζει και ερωτεύεται τον ελαφρώς μουτρωμένο αλλά φουλ γοητευτικό ευγενή, έχουμε ως κοινό την ευκαιρία να θαυμάσουμε την απίστευτη ομορφιά του από όλες τις πλευρές και σε όλες του τις φάσεις. Οι σκηνοθέτες και λοιποί συντελεστές κάνουν εξαιρετική δουλειά υπογραμμίζοντας όλα τα δυνατά σημεία της εμφάνισης του ηθοποιού (εντάξει, δεν υπάρχουν και ψεγάδια), φέρνοντάς μας σε ένα σημείο όπου ανασηκώνει τα μανίκια του και ταυτιζόμαστε απόλυτα με την Daphne που της κόβεται η ανάσα. Όταν πια γδύνεται μπροστά της, ανακαλύπτουμε όλοι μαζί την σεξουαλικότητά μας από την αρχή. Ο Δούκας και μόνο είναι ένας απόλυτα κατανοητός λόγος να συνεχίσεις την θέαση, ακόμα και αν η πλοκή δεν σε ενδιαφέρει, κυρίως αν είσαι γυναίκα ή άτομο που ενδιαφέρεται για το ανδρικό φύλο.

Αντιθέτως, στις αντιδράσεις μετά το Bridgerton, το straight ανδρικό κοινό φαίνεται σε μεγάλο μέρος του ενίσταται. Έχουν ακουστεί διάφορες απόψεις, από το τυπικό “αυτή η σειρά ήταν χάλια” μέχρι το “ο μόνος λόγος που σας άρεσε ήταν γιατί βλέπατε τους κοιλιακούς του Δούκα” (λες και αυτό είναι κακό). Σε όλη αυτήν την δυσαρέσκεια ίσως φταίει και το γεγονός πως, ενώ η ποπ κουλτούρα σφύζει από σκηνές σεξ σε άπειρες ταινίες και σειρές, το Bridgerton τις παρουσιάζει με έναν τρόπο που τα αγαπητά αγόρια δεν έχουν συνηθίσει: από την πλευρά της γυναικείας ευχαρίστησης.

Aς πάρουμε για παράδειγμα την πρώτη φορά που η Daphne και ο Simon κάνουν σεξ, με εκείνη να στέκεται στο κρεβάτι και να τον βλέπει να γδύνεται μπροστά της, σε μία αντιστροφή του κλασικού “James Bond” πλάνου όπου θέλει τον άνδρα να κάθεται ξαπλωμένος με τα χέρια πίσω από το κεφάλι του όσο η γυναίκα βγάζει τα ρούχα της. Αυτή η αλλαγή εξουσίας υπάρχει ατόφια σε όλες τις ερωτικές σκηνές του Bridgerton, όπου “κυρίαρχος” της συνεύρεσης είναι η Daphne και το ταξίδι της προς την ανακάλυψη της σωματικής απόλαυσης.
Η ηθοποιός που την υποδύεται φαίνεται να συμφωνεί, αναφέροντας το παραπάνω γεγονός σε πρόσφατη συνέντευξή της στο περιοδικό Glamour UK:
“Tα βλέπουμε όλα από την μεριά της Daphne και το πώς η ίδια αντιλαμβάνεται το σώμα της και το σώμα του Simon και αισθάνεται σεξουαλική έλξη προς εκείνον. Τα περισσότερα πλάνα του Bridgerton έχουν γυριστεί με βάση το female gaze.”

Tι είναι όμως ακριβώς το female gaze; Για να το γνωρίσουμε θα πρέπει πρώτα να αναφερθούμε στο προγενέστερο, πολύ μεγαλύτερο “καθρεφτάκι” του, δηλαδή το male gaze: πρόκειται κυρίως για την απεικόνιση του γυναικείου φύλου στις εικαστικές τέχνες και την λογοτεχνία από μία αρσενική και ετεροφυλόφιλη ματιά, σύμφωνα με την οποία οι γυναίκες και τα κορίτσια αντιμετωπίζονται πρώτα ως αντικείμενα πόθου και ηδονής για το ανδρικό κοινό και στην συνέχεια ως χαρακτήρες. Παραδείγματα υπάρχουν εκατομμύρια ανά τους αιώνες, θα χρειαζόταν διατριβή για να αναφέρουμε έστω τα μισά. Το ενδιαφέρον του πράγματος είναι όταν αυτός ο κανόνας αντιστρέφεται, ακριβώς όπως έγινε στο Bridgerton. Ξαφνικά στο προσκήνιο έρχεται η θηλυκή ματιά, και ολόκληρη η αφήγηση περιστρέφεται γύρω από την ικανοποίησή της.

Σε αυτό δεν συνεισφέρουν μόνο οι ερωτικές σκηνές και το κορμί-λαμπάδα του Δούκα, αλλά και η εδραίωση του ρομαντισμού στο mainstream, μαζί με την απενεχοποίησή του. Σε μία εποχή που οι ιστορίες με βασικό αντικείμενο την θηλυκή χαρά και ευτυχία ακόμα αντιμετωπίζονται ως υποδεέστερες και υποτιμούνται απόλυτα από (κυρίως άνδρες) κριτικούς, είναι κάπως ωραίο να κάνει χαμό μία σειρά στο Netflix με θέμα τον γάμο και το σεξ, και μάλιστα από μία φεμινιστική ματιά. Μάλιστα κατά την διάρκεια μίας ιδιαίτερα ερωτικής, βροχερής συνάντησης στα τελευταία επεισόδια του πρώτου κύκλου, ένας άνδρας ψιθυρίζει στην σύντροφό του “σου αρέσει αυτό; Πες μου τι θέλεις” και στο τσακ δεν χειροκρότησα.
Αν υπάρχουν ακόμα αγόρια που ενοχλούνται με το γυμνό έργο τέχνης που ονομάζεται Duκe of Hastings, ίσως να τους θυμίσουμε πως δεν είχαν τόσο τεράστιο πρόβλημα με της σκηνές σεξ σε μία άλλη επιτυχημένη σύγχρονη σειρά, το Game of Thrones. Ποια είναι η διαφορά εκεί;
Στον πυρήνα του, το Bridgerton έχει σκοπό την ψυχαγωγία, τόσο των χαρακτήρων του όσο και του κοινού. Η επιλογή της δημιουργού Shonda Rimes και της παραγωγής της να επενδύσει εκατομμύρια δολάρια στην δημιουργία μιας σειράς όπως αυτή, αποτελεί σαφή δήλωση πως η θηλυκή ευχαρίστηση είναι εδώ για να μείνει και έχουμε το κάθε δικαίωμα ως καταναλωτές και θεατές να την απολαύσουμε όπως ένα λαχταριστό, γενναιόδωρο γλυκό: χωρίς ενοχές και με έξτρα σαντιγί.