Γράφουν ο Κωνσταντίνος Μανιάτης & η Νικολέττα Σταμάτη 

Σε ό,τι έχει να κάνει με τα Χριστούγεννα, υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες ανθρώπων: Από τη μία, έχουμε εκείνους που τα περιμένουν με ανυπομονησία και η πνευματική ηλικία τους πέφτει κατακόρυφα κάπου στα 10 κάθε εορταστική περίοδο. Εδώ ανήκει η Νικολέττα. Από την άλλη, έχουμε αυτούς που δεν τους αρέσει ιδιαίτερα το όλο κλίμα και οι γιορτές πιο πολύ τους δημιουργούν μελαγχολία και νεύρα, παρά χαρά. Εδώ ανήκει ο Κωνσταντίνος. 

Τι γίνεται όταν βάζεις αυτούς τους δύο ανθρώπους να δουν τις ίδιες χριστουγεννιάτικες ταινίες; Ποιος είναι πιο αυστηρός; Ποιος δεν έχει ξαναδεί τις περισσότερες; Ποιος θέλει να τις ξαναδεί άλλες 20 φορές; Ποιος άλλαξε γνώμη για κάποιες από αυτές; Και ποιες ταινίες τελικά ίσως δεν βρήκαν τόσο χριστουγεννιάτικες; Όλα αυτά τα ερωτήματα θα απαντηθούν, αρκεί να συνεχίσεις να διαβάζεις.  

It’s a Wonderful Life (1946) 

Ένας άγγελος υπενθυμίζει σε έναν απελπισμένο επιχειρηματία όλη την υπέροχη ζωή του, για να τον πείσει να μην αυτοκτονήσει.  

Η γνώμη του Κωνσταντίνου 

Έχω μία ιδιαίτερη σχέση με τον παλιό αμερικάνικο κινηματογράφο (δεν τον πολυσυμπαθώ) και έτσι είχα τις αμφιβολίες μου. Όμως όταν είδα ότι έπαιζε ο James Stewart, που είχα μάθει από το Vertigo του Alfred Hitchcock, έτρεξα να την δω. Το αποτέλεσμα ήταν να περάσω δύο ώρες από τη ζωή μου χωρίς να τις θέλω πίσω, τουναντίον, θα την ξαναέβλεπα. Θίγει το θέμα της αυτοκτονίας και την απάντηση στην πρόταση, “Όλα θα ήταν πολύ καλύτερα χωρίς εμένα“. Ήταν μία από τις ταινίες που θα ήθελα να προτείνω στον οποιοδήποτε, ανεξαρτήτως του αν έχουμε Χριστούγεννα ή όχι. Πάντως, το μόνο κακό είναι η ερμηνεία των ηθοποιών σε ορισμένα σημεία, καθώς μιλάμε για εκείνη την εποχή που όλα ήταν κάπως μη ρεαλιστικά και έξτρα δραματικά. Λίγο όμως θα απασχολήσει αυτό τον οποιονδήποτε θελήσει να την δει λίγο πιο σοβαρά. 

Η γνώμη της Νικολέττας 

Γενικά δεν συγκινούμαι εύκολα με ταινίες. Στο φινάλε, ωστόσο, της συγκεκριμένης ήμουν μισό βήμα από το να πλαντάξω στο κλάμα. Το τέλος της ήταν και η μόνη στιγμή που μου θύμισε Χριστούγεννα. Όχι γιατί υπήρχε ένα στολισμένο δέντρο, αλλά γιατί στην σκηνή κυριάρχησε η αγάπη, η προσφορά και η ευγνωμοσύνη. Και αυτά μάς λένε μια ζωή ότι συμβολίζουν τα Χριστούγεννα. Η υπόλοιπη ταινία δεν μου έβγαλε τίποτα χριστουγεννιάτικο, κυρίως γιατί τα γεγονότα της δεν τοποθετούνταν καν στα Χριστούγεννα.  

Κατά τ’ άλλα, την είδα πρώτη φορά και θα την έβλεπα άλλες εκατό, μόνο και μόνο για τα συναισθήματα που μου χάρισε. Αν έπρεπε να της αφαιρέσω ένα στοιχείο, αυτό θα ήταν η τόση θρησκευτικότητα. Ωστόσο, βγήκε στα 40s, οπότε την συγχωρώ. 

Holidate: It's a Wonderful Life (and a few truths as well) - In a DC Minute

Die Hard (1988) 

Ένας αστυνομικός πηγαίνει στο χριστουγεννιάτικο πάρτι της εταιρείας της γυναίκας του. Καταλήγει να προσπαθεί να τους σώσει όλους από Γερμανούς τρομοκράτες.  

Η γνώμη του Κωνσταντίνου 

Δε θα μου περνούσε ποτέ από το μυαλό ότι η συγκεκριμένη ταινία από πολλούς θεωρείται χριστουγεννιάτικο must. Κάθισα λοιπόν να την παρακολουθήσω ξανά με άλλα κριτήρια, για να δω αν θα συμφωνήσω ή θα διαφωνήσω. Οι συντελεστές υποστηρίζουν ότι δεν είναι καθόλου christmasy, αφού δεν την έβλεπαν από αυτήν την οπτική σκοπιά κατά την διάρκεια της παραγωγής και των γυρισμάτων. Για μένα, μόνο και μόνο επειδή διαδραματίζεται ανήμερα των Χριστουγέννων, είναι χριστουγεννιάτικη μέχρι το τέλος. Μπορεί να μην είναι rom-com ή δραμεντί ή να μην έχουμε την κλασσική ζεστή και χουχουλιάρικη ιστορία που όλοι θα θέλαμε να δούμε. Είναι όμως δράσης, με το θαύμα των Χριστουγέννων να αποτελεί το γεγονός που ο Bruce Willis ξέφυγε από τους ληστές/τρομοκράτες. Yippee Ki Yay.

Η γνώμη της Νικολέττας 

Δεν την είχα δει ποτέ μέχρι τώρα και δεν ήθελα να την δω, αλλά έπρεπε να δώσω τη δική μου απάντηση στο μεγάλο ερώτημα: Είναι το Die Hard χριστουγεννιάτικη ταινία; Λυπάμαι για όσους θα στεναχωρήσω, αλλά η απάντησή μου είναι αρνητική. Τοποθετείται χρονικά στα Χριστούγεννα, αλλά το πράγμα λήγει εκεί. Το σφύριγμα ενός χριστουγεννιάτικου κομματιού και τα στολισμένα δέντρα δεν το καθιστούν χριστουγεννιάτικo φιλμ. Προσωπικά ένιωσα Χριστούγεννα μόνο όταν άνοιξαν το θησαυροφυλάκιο.  

Όσον αφορά τα υπόλοιπα, η ταινία που δεν ήθελα καθόλου να δω, τελικά ήταν αρκετά καλή. Για το είδος και την εποχή της ίσως είναι από τις καλύτερες που έχω δει. Άσε που έπαθα και ένα σοκ όταν είδα τον Bruce Willis με μαλλιά (καλύτερος είναι τώρα). 

John Mcclane GIFs - Get the best GIF on GIPHY

Home Alone (1990) 

Η οικογένεια του Kevin φεύγει στο Παρίσι και τον ξεχνάει πίσω. Ο μικρός το διασκεδάζει, μέχρι που κλέφτες προσπαθούν να μπουν στο σπίτι 

Η γνώμη του Κωνσταντίνου 

Την έχω δει πολύ περισσότερες φορές από ό,τι θα ήθελα να παραδεχτώ. Αν δεν πετύχω τρέιλερ της στην τηλεόραση, δεν πιστεύω ότι έχουμε Χριστούγεννα. Η συγκεκριμένη ταινία ζει στην καρδιά μου “rent-free” από τότε που ήμουν 8 χρονών. Πόσο ζήλευα την δημιουργικότητα και το θάρρος του μικρού Kevin, τα οποία επιστράτευσε προκειμένου να σωθεί από τους δύο κακούς που προσπαθούσαν να διαρρήξουν το σπίτι. Βλέποντάς την ξανά για τους σκοπούς του challenge, μου δημιουργήθηκαν κάποια ερωτήματα λόγω της ανάλυσης που έπρεπε να γίνει. Για παράδειγμα, τι δουλειά έκανε ο μπαμπάς του Kevin για να έχει τέτοιο σπίτι και να κάνει υπερατλαντικά ταξίδια; Μα το κυριότερο, πώς είναι δυνατόν να ξεχάσεις το ίδιο σου το παιδί στο σπίτι; Κάποιος έπρεπε να καλέσει την πρόνοια.

Η γνώμη της Νικολέττας 

Δεν ξέρω πώς συνέβη, αλλά πέρασα 24+ χρόνια σε αυτόν τον πλανήτη χωρίς να έχω δει το Home Alone. Δεν ήθελα κιόλας, μιας και μου φαινόταν χαζό. Και θα παραδεχτώ ότι έκανα λάθος. Η ταινία ήταν χαρούμενη και συναισθηματική (υπερβολή να πούμε συγκινητική). Γι’ αυτό ευθύνεται μόνο ο Kevin και ο γείτονάς του. Η οικογένεια του μικρού δεν του άξιζε: του συμπεριφερόταν άσχημα, κατάλαβε ότι έλειπε μετά από ώρες και τον ξέχασε ξανά στην Νέα Υόρκη στο σίκουελ. Ήταν άτακτος; Ναι, αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία. 

Και με κίνδυνο της ζωής μου, θα κάνω ακόμα μία δήλωση. Ετοιμαστείτε.
Είναι ταινία που τοποθετείται στα Χριστούγεννα και όχι χριστουγεννιάτικη ταινία. Η πλοκή θα μπορούσε να είναι ακριβώς ίδια την όποια εποχή του χρόνου.
Το είπα. Μηνύστε με.

Home Alone GIFs | POPSUGAR Entertainment

Elf (2003) 

Ένα ξωτικό του Άγιου Βασίλη ανακαλύπτει ότι είναι υιοθετημένος άνθρωπος. Έτσι, ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη για να βρει τον πατέρα του. 

Η γνώμη του Κωνσταντίνου 

Δε θα πω ότι δεν πάτησα το “play” με κάποιον δισταγμό.  Ο Will Ferrell είναι εξαιρετικός ηθοποιός, μα σε ορισμένες περιπτώσεις είναι τόσο υπερβολικός σε αυτό που κάνει, με αποτέλεσμα να τον θεωρώ γραφικό. Για καλή μου τύχη, διαψεύστηκα. Χωρίς αυτόν η ταινία δε θα είχε το γλυκό-κωμικό χαρακτήρα που έχει. Μεγαλύτερη έκπληξη αποτέλεσε για μένα το γεγονός του ότι δεν είπε ούτε μία βρισιά. Όλα γύριζαν γύρω από τις αντιδράσεις του και τις καταστάσεις στις οποίες έμπλεκε. Όλα τα παραπάνω την έκαναν μία όμορφη οικογενειακή ταινία για να περάσει κανείς την ώρα του. Βέβαια, δε θα έλεγα ότι πρέπει οπωσδήποτε κάποιος να την δει. Ζει κανείς και χωρίς αυτήν. 

Η γνώμη της Νικολέττας 

Τελευταία φορά είχα δει την ταινία ως παιδί. Πέρασα χρόνια μισώντας την και θεωρώντας την γελοία. Την ξαναείδα τώρα και την αγάπησα αρκετά, ώστε να τολμώ να την τοποθετήσω στις αγαπημένες μου χριστουγεννιάτικες. Ναι, αυτή είναι χριστουγεννιάτικη ταινία.  

Μέσα στην αλλοκοτιά της, καταφέρνει να σε βάλει σε ένα κλίμα παιδικής χαράς. Ίσως φταίει η αθωότητα του πρωταγωνιστή. Ίσως φταίει η αγάπη του για την ζάχαρη. Ίσως φταίει ότι το παιδί μέσα μας θα ήθελε μέρος της ιστορίας να είναι πραγματικότητα. 

Για να την εκτιμήσεις περισσότερο, τσέκαρε το The Holiday Movies That Made Us στο Netflix. Ο τρόπος που γυρίστηκε είναι εντυπωσιακός. Η βάση της ιστορίας είναι τουλάχιστον συγκινητική. Το πόσο καλά τα πήγε η ταινία, ενώ ελάχιστοι πίστευαν σε αυτήν, θα σου χαρίσει μια ικανοποίηση. 

Elf Movie - Best Holiday Movies

Το τανγκό των Χριστουγέννων (2011) 

Ο υπολοχαγός ενός στρατοπέδου στον Έβρο ερωτεύεται τη γυναίκα του αντισυνταγματάρχη. Μαθαίνει τανγκό, για να την εντυπωσιάσει στην χριστουγεννιάτικη γιορτή. 

Η γνώμη του Κωνσταντίνου 

Μία Χριστουγεννιάτικη  ταινία που αποκλίνει αρκετά από τις ζεστές και cozy περιπτώσεις που έχουμε δει ξανά και ξανά.  Βέβαια σε αυτό φταίει ο τόπος και ο χρόνος. Αφού βρισκόμαστε επί της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών σε ένα στρατόπεδο ξεχασμένο κάπου στην άκρη της Ελλάδας. Αυτό που με εντυπωσίασε ιδιαίτερα ήταν το ηθικό δίλημμα του πρωταγωνιστή, να πάει στην μητέρα του που αργοσβήνει στο νοσοκομείο και να τον ανακηρύξουν λιποτάκτη ή να κάτσει να μάθει τανγκό στον ανώτερό του;  Ας μην ξεχάσουμε το φιλί μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών, το οποίο δε θεωρώ τόσο σημαντικό. Αυτό αποτέλεσε και κινητήριο τροχό στη σκέψη μου για το αν αυτή η ταινία φλερτάρει με το queerbaiting ή το κάνει ξεκάθαρο. Πολλοί πόντοι μείον για αυτό.

Η γνώμη της Νικολέττας 

Ας ξεκινήσουμε με το γεγονός ότι η ταινία μου άρεσε. Ήταν καλογραμμένη, καλοσκηνοθετημένη και έβγαζε νόημα. Ναι, ιδανικά ίσως θα θέλαμε άλλο τέλος, περισσότερο rom-com, για τους πρωταγωνιστές. Ωστόσο, αυτό δεν θα ήταν ρεαλιστικό. Οι χαρακτήρες είχαν απόλυτα φυσιολογική εξέλιξη βάσει του ότι μιλάμε για την Ελλάδα του 1970 και για ένα ευρύτερο στρατιωτικό περιβάλλον. 

Είναι η ταινία χριστουγεννιάτικη; Η άποψη μου συνεχώς αλλάζει. Από τη μία, τα Χριστούγεννα δεν έχουν ενεργό ρόλο στο κυρίως θέμα της. Από την άλλη, αν δεν ήταν Χριστούγεννα, δεν θα γινόταν η γιορτή. Και η χριστουγεννιάτικη γιορτή αποτέλεσε το σημείο που δένει όλη την ιστορία και τους χαρακτήρες. Οπότε μάλλον θα πω ότι είναι. Αργότερα, βέβαια, ίσως αλλάξω πάλι γνώμη. 

Το τανγκό των Χριστουγέννων»| Γεωργία Μπερτσιά – Αλήτες του Μικρόκοσμου

 

How the Grinch Stole Christmas (2000) 

Ο Grinch μισεί τα Χριστούγεννα. Μένει, όμως, δίπλα σε μία πόλη που όλοι τα λατρεύουν και τα θεωρούν τη σημαντικότερη στιγμή του χρόνου. Βάζει στόχο, λοιπόν, φέτος να τους κλέψει τα Χριστούγεννα.

Η γνώμη του Κωνσταντίνου 

Και είπα τον Ferrell υπερβολικό. Μπορεί ο Jim Carrey να λειτουργεί με υπερβάλλοντα ζήλο, αλλά είναι μοναδικός σε αυτό που κάνει. Επιπλέον, αν του βάλεις αρκετά κιλά make-up και προσθετικά, έχεις έναν εξαιρετικό (θρυλικό θα έλεγα) Grinch. Αυτή η ταινία για μένα πηγαίνει χέρι με χέρι με το Home Alone. Καταφέρνει δηλαδή να κάνει όλους τους κυνικούς (εμένα) έστω και λίγο να χαμογελάσουν. Εξ αρχής λένε ότι σημασία δεν έχουν τα δώρα και τα στολίδια, αλλά το να έρχονται οι άνθρωποι λίγο πιο κοντά. Σε αυτό συμφωνούσα πάντα μιας και δεν είναι ότι δε μου αρέσουν τα Χριστούγεννα, δε μου αρέσουν τα γύρω-γύρω. Επιπλέον το να δείχνεις τον φαύλο κύκλο που δημιουργεί το bullying –  από θύμα μπορεί να γίνεις θύτης και αντίστροφα – αποτελεί εξαιρετικό μάθημα ήθους και συμπεριφοράς για όλους μας.

Η γνώμη της Νικολέττας 

Άλλη μία ταινία που επί χρόνια αρνούμουν να δω. Άλλη μία ταινία που έκανα λάθος που δεν είχα δει. Ο Jim Carrey είναι αριστουργηματικός στον ρόλο του και έπαθα ένα σοκ όταν ανακάλυψα ότι οι εκφράσεις ήταν δικές του και όχι μακιγιάζ. Επίσης, να πω ότι ξεκάθαρα κατατάσσω τις ταινίες στις 100% χριστουγεννιάτικες. Επιτέλους

Όσο για την πλοκή; Μάς δείχνει με έναν υπέροχο τρόπο τι συμβαίνει όταν αποφασίζουμε να περιθωριοποιήσουμε και να γελοιοποιήσουμε κάποιον που είναι διαφορετικός. Είτε το “διαφορετικός” έχει να κάνει με εμφάνισή, είτε με προτιμήσεις. Ο Grinch ήθελε να κλέψει τα Χριστούγεννα γιατί στο μυαλό του είχαν συνδεθεί με τον πόνο. Τίποτα δεν θα είχε συμβεί -ούτε η πολυετής αυτοαπομόνωσή- αν οι κάτοικοι του Whoville ήταν εξαρχής περισσότερο σαν τη Cindy Lou και λιγότερο σαν τον δήμαρχο.  

how the grinch stole christmas gif | WiffleGif

Happy Christmas (2014) 

Η Jenny χωρίζει και μετακομίζει με τον αδερφό, την κουνιάδα και τον ανιψιό της. Βοηθάει τη δεύτερη να ξαναβρεί τον στόχο στη ζωή της.  

Η γνώμη του Κωνσταντίνου 

Δε μπορώ να πω ότι παραξενεύτηκα που ταυτίστηκα με την Anna Kendrick στον ρόλο της. Το να χωρίζει κανείς ενώ πλησιάζουν αυτές οι μέρες (που για μένα είναι ήδη καταθλιπτικές) και να ξεσπάει όπως και η πρωταγωνίστρια, θεωρώ πως είναι άκρως ρεαλιστικό.  Βέβαια για να γίνει ταινία θα έπρεπε να έχει και κάποια στοιχεία υπερβολής, όπως το ότι πίνει σε σημείο λιποθυμίας. Οι σχέσεις μεταξύ των ηθοποιών ήταν αρκετά αληθοφανείς μιας και στα σημεία που έπρεπε να δείξουν αμηχανία, το έκαναν με τεράστια επιτυχία. Αυτό που με άφησε έκπληκτο περισσότερο από όλα, ήταν η ερμηνεία του δίχρονου γιου του αδερφού της. Πιστεύω πως σε αυτό συνετέλεσε ότι ο κανονικός του μπαμπάς έπαιζε και τον μπαμπά του στην ταινία. Θα κλείσω με την DIY αισθητική του, η οποία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και γοητευτική. 

Η γνώμη της Νικολέττας 

Ο τίτλος και η αφίσα της ταινίας είναι ξεκάθαρα παραπλανητικά. Κάποια στιγμή βλέπουμε τους πρωταγωνιστές να ψάχνουν δώρα στο internet, μία άλλη να τυλίγουν δώρα και μία άλλη να ανταλλάσσουν δώρα. Και όλα αυτά μόνο προς το τέλος και εντελώς άσχετα με την πλοκή. Η ταινία δεν είναι χριστουγεννιάτικη και με το ζόρι τοποθετείται στα Χριστούγεννα. 

Γενικά και πάλι δεν με ικανοποίησε ιδιαίτερα. Αισθάνθηκα ότι οι χαρακτήρες δεν είχαν κάποιον σκοπό ή κάποια εξέλιξη μέσα στην πλοκή. Ούτε καν η βασική πρωταγωνίστρια. Η κουνιάδα της, από την άλλη, ήταν η μόνη με ένα υποτυπώδες character development, όταν αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα της ως συγγραφέας. Αν την δεις, δεν θα βαρεθείς, αλλά θα σου μείνει μία αίσθηση ανολοκλήρωτου.

Anna Kendrick - Happy Christmas (2014) on Make a GIF

Klaus (2019) 

Ένας ταχυδρόμος μετατίθεται σε μία άγρια πόλη που κανείς δεν αλληλογραφεί. Αυτό αλλάζει, όταν ο κύριος Klaus δίνει παιχνίδια σε όσα παιδιά του στέλνουν γράμμα. 

Η γνώμη του Κωνσταντίνου 

Ήταν μία πολύ ευχάριστη ταινία από πλευράς αισθητικής. Για μία στιγμή πίστεψα ότι έβλεπα παλιές ταινίες της Disney. Σε αυτό συνέβαλαν τα γραφικά αλλά και οι γκριμάτσες των χαρακτήρων. Το δε χιούμορ επιβεβαίωσε την σκέψη μου: τελικά ίσως έχω παρεξηγήσει τα christmas movies. Ήταν μία από της ταινίες που απήλαυσα ιδιαίτερα αφού μιλάμε για ένα origin story (όχι αυτό που γνωρίζουμε οι περισσότεροι) του κλασσικού και αγαπημένου Άγιου Βασίλη, όντας φανατικός τον βιογραφικών ταινιών. Οι δυσκολίες που καλείται να ξεπεράσει ο Jesper είναι ένα τέλειο μάθημα για τα μικρά παιδιά – και όχι μόνο – που θα την δουν. Πρέπει από ένας εγωιστής άνθρωπος να γίνει ανιδιοτελής. Προφανώς αυτό συμβαίνει στο τέλος, γιατί μιλάμε για μία χριστουγεννιάτικη ιστορία που πρέπει να τελειώσει οπωσδήποτε αισιόδοξα. 

Η γνώμη της Νικολέττας 

Η ταινία που σνόμπαρα κάθε φορά που την πρότεινε το Netflix, είναι μία από τις καλύτερες χριστουγεννιάτικες που έχω δει. Στην ουσία, μάς δίνει το origin story του Άγιου Βασίλη. Και το κάνει με έναν απόλυτα φυσιολογικό και ρεαλιστικό τρόπο. Η ιστορία είναι τέτοια που θα μπορούσα να πιστέψω ότι πράγματι έτσι ξεκίνησε να διαδίδεται στον κόσμο ο θρύλος του. Αφήνει, βέβαια, και μία υποψία μαγείας στο φινάλε της.  

Eίναι συγκινητική και φροντίζει να μάς κάνει να πιστέψουμε στη δύναμη της καλοσύνης. Μία καλή πράξη επιστρέφει πίσω μία άλλη καλή πράξη. Κι όταν οι άνθρωποι είναι αγαπημένοι μπορούν να πετύχουν καταπληκτικά πράγματα. Οι διαμάχες μόνο πίσω μπορούν να μάς πάνε. Με άλλα λόγια, προτείνω το Klaus ανεπιφύλακτα.  Να κρατάτε απλώς χαρτομάντιλα.

100+ Klaus ideas in 2020 | klaus, klaus movie, animation

Happiest Season (2020) 

Η Abby θα περάσει τα Χριστούγεννα με την οικογένεια της κοπέλας της. Σκοπεύει να της κάνει πρόταση γάμου, μέχρι που ανακαλύπτει ότι ακόμα δεν έχει κάνει coming out.  

Η γνώμη του Κωνσταντίνου 

Ίσως από τις πιο καλές εκπροσωπήσεις της LGBTQ+ κοινότητας σε rom-com και από τις πρώτες στο είδος της. Έχουν γυριστεί και άλλες, αλλά πρώτη φορά βλέπουμε μία μεγάλη εταιρεία παραγωγής ταινιών (Sony Pictures Releasing International) να βάζει λεφτά σε κάτι τέτοιο. Είχα τη ζεστή μου σοκολάτα δίπλα – μπορεί να περιείχε και λίγο αλκοόλ – και πάτησα play. Πέρασε τόσο ευχάριστα η ώρα μου με το να βλέπω τις καταστάσεις στις οποίες έμπαιναν οι πρωταγωνίστριές μας. Αντικατόπτρισε με μεγάλη ακρίβεια τις δυσκολίες των “κλεισμένων στην ντουλάπα” LGBTQ+ ανθρώπων χωρίς να γίνονται αδικαιολόγητα μελό. Το δε χιούμορ ήταν ευστοχότατο και μπορώ να πω πως αρκετές φορές εξέπνευσα από την μύτη μου χαμογελώντας. 

Η γνώμη της Νικολέττας 

Είναι η πρώτη χριστουγεννιάτικη ταινία με LGBTQ+ πρωταγωνιστικό ζευγάρι. Αυτό αφορά την πλοκή, μόνο γιατί μία από τις βασικές διαφωνίες είναι το coming out. Κατά τ’ άλλα, είναι κλασική χριστουγεννιάτικη ρομαντική κομεντί. Με τα θέματα της μίας με την οικογένεια της άλλης. Με πρώην να εμφανίζονται και να περιπλέκουν τα πράγματα. Με έναν χωρισμό κάπου προς το τέλος. Με ένα υπεραισιόδοξο φινάλε, όπου όλα λύνονται, χωρίς πολλές συζητήσεις και σχεδόν διά μαγείας. 

Στην όποια άλλη ρομαντική κομεντί όλα αυτά θα με ενοχλούσαν. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, εκτίμησα ότι ένα LGBTQ+ ζευγάρι δεν κατέληξε ούτε χωρισμένο, ούτε με την οικογένεια να είναι ενάντια, ούτε γενικά με ένα δραματικό γεγονός να χαλάει τον ενθουσιασμό μας. Επομένως θα δώσω pass σε όλα τα κλισέ.

Happiest Season -- holiday romcom with Kristen Stewart and Mackenzie Davis - Page 14 -