Είναι μερικές εποχές που φαίνεται πως τα άσχημα νέα δεν έχουν τελειωμό, ακολουθούν το ένα το άλλο με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή που μπορούμε να αντέξουμε και όλα μα όλα βρίσκουν διάνα στην καρδιά μας. Μετά από τα τραγικά γεγονότα στα Γλυκά Νερά και τα Πετράλωνα, προσωπικά δεν μπορώ να ξεπεράσω την ιστορία της 14χρονης Γεωργίας, η οποία έχασε την ζωή της μετά από μία επικίνδυνη και κατά την γνώμη μου εξωφρενική εγχείρηση στομαχικού δακτυλίου, προκειμένου να χάσει κιλά. Παρόλο που, σύμφωνα με τους γονείς της, η υγεία της Γεωργίας ήταν καλή, η εξωτερική της εμφάνιση αποτελούσε αντικείμενο καθημερινού χλευασμού από τους συνομήλικους της και το καθημερινό bullying οδήγησε εκείνη και την οικογένειά της στο να εμπιστευτεί τον λάθος γιατρό, ο οποίος υποσχέθηκε πως θα της αλλάξει την ζωή προς το καλύτερο και τελικά την τερμάτισε. Δεν θα σταθώ στον συγκεκριμένο εγκληματία, αν και κατά την γνώμη μου του αξίζει φυλάκιση, αλλά στο γιατί ένα πλάσμα που μόλις έμπαινε στην εφηβεία έφτασε στο σημείο να κάτσει απέναντί του και να τον παρακαλέσει να της δέσει το στομάχι κόμπο προκειμένου να σταματήσουν να την κοροϊδεύουν.
Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να κοιτάξω φωτογραφίες της Γεωργίας χωρίς να αισθανθώ μία βαθύτατη θλίψη, όχι μόνο για το τόσο άδικο τέλος της αλλά και για την βασανισμένη της ψυχή όσο ζούσε. Ξέρω πολύ καλά την πίκρα που είχε γευτεί στα σχολικά προαύλια, καθώς έχω περάσει κι εγώ την μισή μου ζωή ως ‘χοντρή’, ‘βαρέλι’, ‘έκτρωμα’, ‘αυτή πιάνει δύο θρανία μόνη της’ και έχω δει την ανησυχία των γονιών μου κάθε φορά που έκλαιγα μπροστά στον καθρέφτη, με τα ρούχα να μην μου κουμπώνουν. Ανησυχία τόσο μεγάλη που οδήγησε και εμάς σε δεκάδες διατροφολόγους, πειραματικές δίαιτες, χιλιάδες ευρώ σε λογαριασμούς αισθητικών κέντρων, και ένα κορίτσι με τόσο μεγάλη λαχτάρα να αδυνατίσει, που αν της δινόταν η ευκαιρία, θα έδενε και εκείνη το στομάχι της κόμπο. Θα έκανε ό,τι της έλεγαν, με την οικογένεια πιθανώς να συναινεί, τρομοκρατημένη μεν αλλά με κύριο μέλημα να ανακουφιστεί η ψυχή του παιδιού τους. Έχω υπάρξει η Γεωργία και εξοργίζομαι που ο κόσμος δεν έχει γίνει καλύτερος από την εποχή που ήμουν εγώ ο στόχος της κακίας του.

 

Φυσικά, τα τελευταία χρόνια, έχουμε δει μία προσπάθεια να ελαχιστοποιηθεί, σε έναν μικροσκοπικό βαθμό τουλάχιστον, το στίγμα του ‘χοντρού’ με το κίνημα του body positivity να κερδίζει ένα αρκετά σημαντικό momentum, το οποίο φαίνεται να μεγαλώνει στο εικονικό κόσμο των social media και ουσιαστικά πρεσβεύει το εξής: “Ιδού το σώμα μου. Δεν το μισώ.” Ξεκινώντας από την μαύρη beauty κοινότητα και στην συνέχεια γνωρίζοντας mainstream αναγνώριση από άτομα όπως η Ashley Graham, σημειώθηκε μία μαζική αντίδραση στην κουλτούρα της δίαιτας και την δικτατορία των αδύνατων σωμάτων, και πλέον το 2021 βλέπουμε εικόνες γυναικών (κυρίως) με διαφορετικούς σωματότυπους να ποζάρουν ως μοντέλα, να κάνουν καριέρα ως χορεύτριες, να τραγουδούν στην σκηνή χωρίς να φοράνε κελεμπίες.

Εξακολουθούν φυσικά να αποτελούν την μειοψηφία της απέραντης βιομηχανίας των ΜΜΕ και του θεάματος, αλλά τουλάχιστον υπάρχουν. Και προσφέρουν μικρές (ή μεγαλύτερες) στιγμές αισιοδοξίας σε άτομα με αναλογίες διαφορετικές από ό,τι θεωρείται αποδεκτό και ελκυστικό, τολμώντας να δείξουν πως υπάρχει ένας καλύτερος κόσμος εκεί έξω. Ένας κόσμος που αν ήταν πιο προσβάσιμος στην Γεωργία και στους συμμαθητές της, ίσως σήμερα εκείνη να έβλεπε Netflix στα διαλείμματα από το διάβασμα για τις εξετάσεις.
Στον αντίποδα αυτής της προσπάθειας του body positivity βρίσκονται τα γνωστά κοράκια, που αυτήν την φορά κράζουν με φράσεις όπως ‘φτάσαμε στο άλλο άκρο’, ‘ούτε αυτό είναι φυσιολογικό’, ‘δεν μου αρέσει το θέαμα’, ‘πρέπει να αδυνατίσουν για την υγεία τους’. Αυτό ειδικά το τελευταίο, είναι η πιο δημοφιλής από όλες τις καραμέλες. “Το πάχος δεν είναι υγιές. Για το καλό τους το λέμε.”

Kαταρχάς, ακόμα και αν ένα παχύ άτομο είχε διαβήτη, προβλήματα στην καρδιά και βουλωμένες αρτηρίες, όπως τα troll του διαδικτύου πιστεύουν ακράδαντα ότι ισχύει σε κάθε μία περίπτωση, αυτό είναι ένα θέμα που αφορά τα ίδια και τους γιατρούς τους. Εσένα τι λόγος σου πέφτει, ακριβώς; Από πότε το να είσαι ‘υγιής’ (ντρέπομαι και μόνο που χρησιμοποιώ έτσι αυτήν την λέξη) είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να εξασφαλίσεις τον σεβασμό από τους συνανθρώπους σου; Γιατί τα παχιά άτομα πρέπει να δικαιολογήσουν το σώμα τους με ιατρικές εξετάσεις, βίντεο που γυμνάζονται, την δίαιτά τους, για να αποδείξουν πως τους αξίζει να τους φέρεσαι με ευγένεια; Ο κάθε ένας δικαιούται να ζει χωρίς ρατσισμό και προκατάληψη, ακόμα και αν (σοκ) δεν είναι ‘υγιής’!!!

Όταν επίσημες πηγές όπως το National Eating Disorder Association χρειάζεται να μας υπενθυμίσουν ότι ο πιο σοβαρός λόγος ανάπτυξης μιας διατροφικής διαταραχής είναι η μαζική κοινωνική εμμονή που έχουμε με το να είμαστε λεπτοί, είναι καιρός να σταματήσουμε το fat shaming οποιασδήποτε μορφής και να αρχίσουμε να εξετάζουμε την επικίνδυνη κουλτούρα που αποτελεί την βάση της τόσο σκληρής κριτικής απέναντι στους ‘χοντρούς’. Η θλιβερή αλήθεια είναι πως το diet culture έχει γίνει τόσο τοξικό (και στην περίπτωση της Γεωργίας, φονικό) που οι περισσότεροι δεν μπορούν να σταματήσουν να μας λένε τις αποψάρες τους και να επιτρέψουν σε κάποιον με περισσότερη σάρκα να εξασκήσει το δικαιώμά του να αγαπήσει τον εαυτό του. Κανένα σώμα δεν θα έπρεπε να γίνεται αντικείμενο για debate. Κανένα σώμα δεν θα έπρεπε να αποτελεί σάκο του μποξ της σάπιας κοινωνίας μας.

Τo body positivity δεν ‘προωθεί την παχυσαρκία’ σε καμία μορφή του. Όχι όταν ένας ολόκληρος κόσμος σε μαθαίνει από την στιγμή που γεννιέσαι πως θα πρέπει να είσαι αδύνατος, ή αλλιώς θα υποφέρεις. Όχι όταν υπάρχουν κορίτσια που πεθαίνουν με όνειρα πως θα βγουν στην παραλία με μπικίνι και με καμένα σωθικά. Το μόνο που επιδιώκουμε να πετύχουμε είναι να μας αποδεχτούμε όπως είμαστε. Σας παρακαλώ, βγάλτε τον σκασμό και αφήστε μας να προσπαθήσουμε.