Κατά τη διάρκεια του πρώτου lockdown οι διαδικτυακές συναυλίες έγιναν το αντίδοτο μπροστά στην εντελώς άγνωστη, πρωτόγνωρη κατάσταση με τον οποία βρεθήκαμε παγκοσμίως αντιμέτωποι. Συνήθως επρόκειτο για “σπιτικά” live τα οποία μας κρατούσαν συντροφιά στην καραντίνα. Στο δεύτερο lockdown έμοιαζαν ήδη με ένα “trend της πρώτης καραντίνας” που είχε ήδη ξεθωριάσει, μέχρι τον Ιανουάριο του 2021, που μπήκε στη ζωή μας το Stages A/Live, μια σειρά από συναυλίες χωρίς θεατές σε venues της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και σύντομα πολλών άλλων πόλεων, που πρό πανδημίας ποτίζαμε με τον ιδρώτα μας και τις χυμένες μας μπύρες, που προβάλλονται στο κανάλι του Ιδρύματος Ωνάση στο YouTube, Onassis Channel. Εκεί μπορεί να βρει κανείς ήδη 6 επεισόδια με συναυλίες από τους Nightstalker, ATH Kids, Puta Volcano, ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC, Παύλος Παυλίδης Trio και 63 High.

 

Η ιδέα και υλοποίησή της ανήκουν στον Head of Creative του Ιδρύματος Ωνάση, Χρήστο Σαρρή και δεν έχει καμία σχέση με τα ψηφιακά live που συνηθίσαμε να βλέπουμε σε αυτές τις συνθήκες. Όπως λέει και ο ίδιος, πρόκειται πολύ περισσότερο για ταινίες, παρά για μια ακόμη μαγνητοσκοπημένη συναυλία. Πέρα από το να φέρει στο μυαλό μας μνήμες από τη ζωή πριν και το feeling μιας συναυλίας, που αποτελούσε μία από τις βασικές διεξόδους μιας σημαντικής μερίδας κόσμου, στο σαλόνι μας, η πρωτοβουλία του Stages A/Live δείχνει την έμπρακτη υποστήριξή του στα venues που λόγω της πανδημικής συνθήκης κινδυνεύουν να κλείσουν τις πόρτες τους για πάντα. Στις σκηνές που πλέον έχουν αδειάσει από καλλιτέχνες, τεχνικούς και θεατές, από ζωή. Ο Χρήστος Σαρρής κινηματογραφεί ο ίδιος τις συναυλίες αυτή, μαζί με ένα εκπληκτικό crew, αλλά και την υποστήριξη των τεχνικών του Ιδρύματος Ωνάση – οι οποίοι είναι καταπληκτικοί σύμφωνα με τον ίδιο – και επίσης προτείνει τους χώρους και τους καλλιτέχνες.

Ο Χρήστος Σαρρής, Head of Creative του Ιδρύματος Ωνάση με το crew του σε ένα ακόμα Stages A/Live, Φωτογραφία: Πηνελόπη Γερασίμου

Ο Χρήστος Σαρρής εργάζεται στο Ίδρυμα Ωνάση ως Head of Creative και υπεύθυνος για την ψηφιακή σκηνή του Ιδρύματος Ωνάση τα τελευταία 2 χρόνια. Eδώ και 35 χρόνια έχει διανύσει σημαντική πορεία ως φωτογράφος, με διεθνή πορεία δουλεύοντας στο Μαϊάμι και στο Παρίσι μεταξύ άλλων, ενώ τα τελευταία 10 χρόνια ασχολείται με το ντοκιμαντέρ. Με τη Στέγη συνεργαζόταν από το 2014, φωτογραφίζοντας καμπάνιες, ετοιμάζοντας ντοκιμαντέρ και συμμετέχοντας σε εκθέσεις. Τον Απρίλιο του 2019 γύρισε ένα μικρού μήκους ντοκιμαντέρ για λογαριασμό της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση στη Νέα Υόρκη με αφορμή το φεστιβάλ “Democracy is Coming”. Το πρώτο μεγάλου μήκους του ντοκιμαντέρ με τίτλο “If you are going through Hell keep going” ξεκίνησε γυρίσματα το 2013 σε 8 βαλκανικές χώρες και το Ενωμένο Βασίλειο, ολοκληρώθηκαν το 2017 και βρίσκεται στο στάδιο του μοντάζ όπως και το ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε στο Σαντιάγο της Χιλής με αφορμή την συμμετοχή στην παράσταση των Ορνίθων στο φεστιβάλ Santiago a Mil και θέμα τις λαϊκές εξεγέρσεις. Τον Ιούνιο του 2019 ανέλαβε τη θέση του Moving Image Specialist στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση και στη συνέχεια ανέλαβε τη θέση του Head of Creative και υπεύθυνου για τη διαδικτυακή σκηνή του Ιδρύματος Ωνάση.

Από το Stages A/live των Puta Volcano, Φωτογραφία: Πηνελόπη Γερασίμου

Με αφορμή την ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου του Stages A/Live σε δύο επεισόδια, ο Χρήστος Σαρρής μιλά στο One of Us για τη σύλληψη της ιδέας, το πώς βιώνεται μια συναυλία σε ένα άδειο venue, το πόσο αναγκαίο είναι οι σκηνές να γεμίσουν ξανά “όταν τελειώσει όλο αυτό”, αλλά και τα συναισθήματα μουσικών, τεχνικών, ιδιοκτητών των σκηνών και crew που είχαν την ευκαιρία να ξαναπαίξουν μουσική τις δύσκολες αυτές ώρες που περνά ο πολιτισμός.

Παρόλο που το καλοκαίρι ήταν κάπως νορμάλ, ένιωθα ότι ο χειμώνας που έρχεται δεν θα ήταν όπως τον περιμέναμε. Είχα διαβάσει κάποια άρθρα για κάτι ανάλογο με το Stages A/Live που έγινε στην Αμερική και την Αγγλία και σκέφτηκα ότι μπορούμε να προσπαθήσουμε να μεταφέρουμε αυτή την ιδέα στα ελληνικά δεδομένα και να πάμε σε αυτά τα μαγαζιά που δεν θα ανοίξουν για συναυλίες, να κάνουμε κάτι εκεί, όχι γιατί θα σωθούν στην πραγματικότητα, αλλά περισσότερο σαν μια υπενθύμιση ότι αυτές οι σκηνές πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν, να μείνουν εκεί, στη θέση τους ακλόνητα, ακούνητα και όταν πλέον μπορούν να ανοίξουν τις πόρτες τους να πάμε, να μην πούμε “Δεν πειράζει, θα πάω την άλλη φορά, έχει την αγαπημένη μου εκπομπή στην τηλεόραση”. Τώρα πια έχουμε όλοι την εμπειρία ότι μπορεί να μην υπάρξει επόμενη εβδομάδα. Θυμάμαι πολλά από αυτά τα venue μισογεμάτα ή άδεια πρό πανδημίας. Υπήρξε και αυτή η φάση των συναυλιακών χώρων, που φιλοξενούσαν αξιόλογα σχήματα και εγχώρια και από το εξωτερικό, αλλά ο κόσμος δεν πήγαινε γιατί είχε μπάλα στην τηλεόραση για παράδειγμα.

“Έχoυμε λάβει τόσες θερμές ευχαριστίες από τους καλλιτέχνες επίσης, που νιώθω πολύ ταπεινά”, Χρήστος Σαρρής, Φωτογραφία: Πηνελόπη Γερασίμου

Η ιδέα του Stages A/Live με ξεπέρασε κι εμένα τον ίδιο. Έχω την αίσθηση ότι θα συνεχίσει να συμβαίνει ό,τι και να γίνει. Δηλαδή και αύριο να ανοίξουν οι συναυλιακοί χώροι με κανονικές συνθήκες, νομίζω ότι αυτή η σειρά θα συνεχίσει, με κάποιον άλλο τρόπο βέβαια. Δεν θα χρειάζεται να υπενθυμίζουμε στον κόσμο ότι υπάρχουν συναυλιακοί χώροι και άνθρωποι που δουλεύουν σε αυτούς και πρέπει να τους υποστηρίξουμε. Είναι μια αλυσίδα καλλιτεχνών που δουλεύουν για να βγει μια συναυλία.

Ο Χρήστος Σαρρής στους ATH Kids στο Gagarin, Φωτογραφία: Πηνελόπη Γερασίμου

Συνήθως λέω ότι στο Stages A/Live κάνουμε ταινίες. Σε κάποιους φαίνεται υπερβολικό γιατί έχουμε συνηθίσει οι ταινίες να είναι κάτι άλλο και λόγω της υπερβολικής έκθεσης στην εικόνα όταν βλέπουμε κάτι στην οθόνη του υπολογιστή μας λέμε, “αυτό είναι βίντεο”. Το Stages A/Live δεν είναι βίντεο, είναι προορισμένο να παίξει στη μεγάλη οθόνη, απλά η συγκυρία δεν μας το επιτρέπει. Το αντιμετωπίζουμε πρώτα απ’ όλα σαν mini series, όπως στο Netflix, μετά την ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου, θα δούμε μετά το καλοκαίρι τι θα κάνουμε στο δεύτερο.

Έχουμε μία κινηματογραφική αντιμετώπιση, που έχει να κάνει με τον ίδιο τον καλλιτέχνη, εκείνος μας υπαγορεύει την ιστορία που θα πούμε – η λίστα των τραγουδιών που έχει ετοιμάσει – το πώς θα οδηγήσουμε εμείς το συναίσθημα του θεατή σε μία κορύφωση ή μια ηρεμία. Είναι κάτι πολύ προσωπικό. Αυτή η μία ώρα που διαρκεί κάθε ταινία είναι πολύ ιδιαίτερη και αν τις βάλεις όλες μαζί βγάζουν ένα συνολικό νόημα.

 

Όταν ολοκληρώθηκε το πρώτο επεισόδιο με τους Nightstalker και κάναμε μία προβολή σε μεγάλη οθόνη στη Μικρή Σκηνή, γύρισε ο Δημήτρης Θεοδωρόπουλος, Αναπληρωτής Διευθυντής Πολιτισμού του Ιδρύματος Ωνάση, που καθόταν δίπλα μου και μου είπε “Θα ήθελα πάρα πολύ να έχω μία μπύρα τώρα” και ήταν 11 το πρωί. Δεν υπάρχει καλύτερο πράγματα να ακούσεις. Νιώθω ότι έχουμε καταφέρει κάτι μοναδικό εδώ πέρα. Γιατί ακριβώς αυτό κάνεις σε μία συναυλία, πας, πίνεις, ακούς μουσική, τον κόσμο να σχολιάζει πίσω σου – μπροστά σου, να φωνάζει σε ένα τραγούδι, μπαίνεις μέσα σε αυτό. Ε, ακριβώς το ίδιο γίνεται και στις πρεμιέρες των επεισοδίων.

Αν εξαιρέσουμε το πρώτο γύρισμα που κάναμε στο Gagarin, που ήταν περίεργο γιατί μιλάμε για ένα μέρος που νιώθω σαν δεύτερο σπίτι μου για χρόνια και το έχω συνηθίσει διαφορετικά, στη συνέχεια ήξερα ότι θα είναι πολύ ωραία η ατμόσφαιρα όταν ξεκινήσει το γύρισμα. Οι άνθρωποι άνοιξαν τα μαγαζιά τους για να γίνει ένα γύρισμα, αλλά στην πραγματικότητα γίνεται ένα live. Φαντάζεσαι πώς νιώθουν εκείνη τη στιγμή, μετά από ένα χρόνο; Ήταν πολύ συναισθηματικά φορτισμένα τα γυρίσματα και νιώθω πολύ τυχερός που έχω ζήσει αυτή την κατάσταση με όλους αυτούς ανθρώπους, που μερικούς από αυτούς τους ήξερα πολύ καλά από πριν, άλλους όχι τόσο καλά αλλά έχω πάει στα μαγαζιά τους πολλές φορές.

Δίνοντας οδηγίες, Φωτογραφία: Πηνελόπη Γερασίμου

Έχoυμε λάβει τόσες θερμές ευχαριστίες από τους καλλιτέχνες επίσης, που νιώθω πολύ ταπεινά. Από τους Nightstalker μέχρι τον Μικρό Κλέφτη (σ.σ. επεισόδιο που θα βγει αμέσως μετά το Πάσχα), όλοι ήταν πάρα πολύ ευτυχισμένοι που έστω για ένα βράδυ έπαιξαν ζωντανά και φυσικά έχει να κάνει και με το αποτέλεσμα. Το τι είδαν μετά και τι ακούν και εκείνοι αντίστοιχα από άλλους ανθρώπους που τους ευχαριστούν που τους χάρισαν μία ώρα χαράς μέσα σ’ αυτήν τη δύσκολη συγκυρία. Αυτό το τελευταίο δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Δεν το κάνουμε μόνο για τα venues και τους τεχνικούς. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι περνούν πάρα πολύ δύσκολες στιγμές, αγαπούν τη μουσική αλλά δεν έχουν τη δυνατότητα να δουν οτιδήποτε, εκτός από παλιά πράγματα. Και ξαφνικά βλέπεις κάτι καινούριο. Δεν είναι λίγο.

Το ότι δεν υπάρχει εισιτήριο είναι μία συνειδητή επιλογή. Σε μία στιγμή που κάποιος μπορεί να βρίσκεται σε αναστολή εργασίας είναι δύσκολο να του ζητήσεις χρήματα. Είναι άλλο για παράδειγμα ένα μικρό θέατρο πρέπει κι αυτό να επιβιώσει, άλλωστε δεν έχουμε διάθεση να ανταγωνιστούμε κάποιον, ούτε τους συναυλιακούς χώρους φυσικά – εκτός αν έχουμε μία συνεννόηση – απλά σκεφτόμαστε και τον άνθρωπο που ακόμα και 5 ευρώ να δώσει, θα του είναι βάρος αυτή τη στιγμή. Σε μία άλλη συγκυρία ίσως να είχε εισιτήριο, τώρα όμως δεν θα ‘θελαμε ένα παιδί 16 – 17 χρονών να ζητήσει 5 ευρώ από τον πατέρα του που είναι σε αναστολή και να τον φέρει σε δύσκολη θέση”.