Ξυπνάω το πρωί της Κυριακής για να βρω στο κινητό μου μήνυμα από καλή μου φίλη με την οποία παρακολουθούμε φανατικά κάθε χρόνο Eurovision, “Το είδες;”. Παρέα πανηγυρίσαμε τη νίκη της Conchita Wurst, παρέα ερωτευτήκαμε τον Mahmood και το Maison Margiela kimono shirt του, φέτος όμως, καθότι σαββατοκύριακο εμβολιασμού για κοντινούς μας ανθρώπους, παρακολουθήσαμε τον διαγωνισμό η κάθε μία σπίτι της, εκείνη πιστή και καθηλωμένη μέχρι το τέλος κι εγώ αποκοιμήθηκα λίγο μετά την εμφάνιση του Σαν Μαρίνο (λογικό), ικανοποιημένη που είχα αποκτήσει άποψη για τις ενδυματολογικές εμφανίσεις όλων των χωρών.

Με ένα γρήγορο scroll είδα ότι νίκησε η Ιταλία και της γράφω, “Από το πουθενά, ε; Ούτε rap, ούτε body positivity δεν έπιασε τίποτα”, εννοώντας ότι η προσπάθεια ενός εδώ και χρόνια απαρχαιωμένου θεσμού να ακολουθήσει τα ρεύματα της εποχής απέτυχε (και αυτό γιατί είναι εμφανές ότι προσπαθεί να κάνει ακριβώς αυτό) και ότι εντελώς απροσδόκητα, το rock που καιρό τώρα έχει αποκαθηλωθεί ως κυρίαρχο μουσικό είδος παγκοσμίως έχοντας δώσει το στέμμα του στο hip – hop, έκανε την ανατροπή. Η απάντηση που πήρα, αποστομωτική: “Όχι, αλλά τον τραγουδιστή της Ιταλίας τον έχεις δει;”. Ε, φίλες, φίλοι όχι, δεν τον είχα δει, αλλά όταν μπήκα στο Instagram του κατάλαβα γιατί πήρε την ψήφο όλης της Ευρώπης.

Ο 22χρονος Damiano David (μέχρι και το όνομά του είναι σέξι, θα τρελαθώ) έχει όλο το πακέτο. Ζυγωματικά πάνω στα οποία μπορείς να ακονίσεις μαχαίρι, ηδυπαθές βλέμμα, την απόλυτη ρωμαϊκή μύτη – τύπου οραματίζομαι ήδη το 2ευρω που θα τον έχει πάνω προφίλ -, στόμα που απλά φαντάζεσαι να σου κάνει πράματα (ναι, χωρις “γ”), πολλά tattoo και τόση – όση αίγλη 70s’ rock star, που τον κάνει το απόλυτο pop είδωλο του 2021. 

Όλοι από εχθές μιλάνε για την gender fluid αισθητική του Damiano, το make up, τα crop tops και τις animal print διαφάνειες, τις φούστες και το pole dancing με τα τακούνια, την αγάπη του για τον Harry Styles. Λοιπόν, ο Damiano (σε αντίθεση με τον διαγωνισμό της Eurovision) ξέρει ακριβώς ποια στοιχεία και από ποιες δεκαετίες να συνδυάσει. Αρκετός Robert Plant ερωτισμός, που δεν γνωρίζει φύλο εδώ και δεκαετίες, κάμποση Jim Morrison αλαζονεία, λίγη Tommy Lee αλητεία – όση του επιτρέπει το πρόσωπό του δηλαδή, καθώς όσο σκοτεινός κι αν θέλει να το παίζει, παραμένει ένας άγγελος -, μια υποψία Gainsbourg – ικής αρρενοπώτητας που στους νεότερους θα θυμίσει τον Alex Turner των Arctic Monkeys (αυτό το “Rock n’ Roll never dies” που είπε όταν ανακοινώθηκαν νικητές μου θύμισε τον εμβληματικό ευχαριστήριο λόγο του Alex στα BRIT Awards του 2014) και μια πρέζα υβριδικού weirdness Jack White / Julian Casablancas. Όλα τα παραπάνω δημιουργούν ένα συγκλονιστικό κράμα sexiness ποτισμένο με την Gen – Z φιλοσοφία του (είναι άλλωστε μόλις 22 χρονών) και τον καθιστούν απόλυτα σύγχρονο, relevant και φυσικά ποθητό. 

Μιας που μου δόθηκε το βήμα να πω εδώ, ότι ξέρω, το 1970 σας φαίνεται αιώνες πριν και επειδή ακόμη και σήμερα, άνθρωποι που ζούσαν την εφηβεία τους εκείνη τη δεκαετία καθορίζουν τις ζωές μας και την πορεία του πλανήτη που πολλές φορές φαίνεται να μην τα πηγαίνει τόσο καλά, την έχετε στο μυαλό σας ως μια ακραία συντηρητική εποχή. Ωστόσο τα 70s’ ήταν μια συλλογική επανάσταση. Στον έρωτα, στη μουσική, στη μόδα. Ήταν η έκρηξη του ηφαιστείου που άρχιζε να βράζει από τα τέλη του ‘50 και κόχλαζε με μανία στα πολύχρωμα 60s’. Μπορεί να μην είχαν καν εφευρεθεί οι όροι με τους οποίους σήμερα προσπαθούμε να εξηγήσουμε την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης, ωστόσο ελάχιστοι ήταν για παράδειγμα οι rock stars εκείνης της εποχής που δεν αγκαλιάζαν τη θηλυκή πλευρά τους. Θέλω να πω, για να μην αρχίσω να κάνω name dropping που θα διαρκέσει αιώνες, δεν φόρεσε πρώτος eyeliner και πουκάμισο με φραμπαλάδες o Harry Styles. Το έκαναν και άλλοι άνδρες σε μία εποχή που ήταν πολύ πιο challenging.  

Και βέβαια τα media, παραδοσιακά και social, στο σύνολό τους, κρίνουν τον Damiano με όρους 70s’ για αυτό και τον αναφέρουν ως “αιρετικό” και “προκλητικό”. Ξεκάθαρα επηρεασμένοι από την εμφάνισή του, το ότι παίζει rock μουσική και το ότι έχει πολλά tattoo τον “βάφτισαν” μέσα σε λίγες ώρες χρήστη ναρκωτικών ουσιών. Λίγες ώρες μετά τη νίκη των Maneskin, κυκλοφόρησε στο Twitter ένα πλάνο κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού στο οποίο ο Damiano είναι σκυμμένος και σύμφωνα πάντα με τους χρήστες του δημοφιλούς κοινωνικού δικτύου φέρεται να κάνει χρήση κοκαΐνης. Όπως φαίνεται, ακόμα και σήμερα, 2021 θυμίζω, μόνο όποιος έχει αντίστοιχη εμφάνιση ή είναι στη μουσική βιομηχανία κάνει κόκα, όλοι οι υπόλοιποι – συμπεριλαμβανομένων κι όσων εγκάλεσαν τον Damiano για χρήση – ψάλλουν αλληλούια αγκαλιά με χερουβείμ. Ούτε η γιαγιά μου δεν θα υπέπιπτε σε τέτοια φθηνά tricks, αλλά τέλος πάντων. Όχι τίποτα άλλο, αλλά το οριακά αστείο “κόκα gate” έκλεψε και όλο το thunder από το φιλί μεταξύ Damiano και Thomas Raggi, κιθαρίστα των Maneskin (που βέβαια δεν είναι και το πρώτο τους), επί σκηνής όταν ερμήνευσαν ξανά το νικητήριο τραγούδι τους “Zitti E Buoni”.

Και επειδή όπως ήδη σας έχουμε ενημερώσει εδώ στο One of Us, οι Maneskin είναι hot στη γείτονα Ιταλία και ο Damiano sex symbol και super star, έχει απασχολήσει τα εκεί μέσα με τα πολλά tattoo του και συγκεκριμένα με ένα το οποίο και έχει τη μορφή ενός άνδρα που φορά ένα αγκάθινο στεφάνι κι από κάτω μία ιερή καρδιά τα οποία φυσικά παραπέμπουν στον Ιησού. Όχι πρωτότυπο για την καθολική Ιταλία, αλλά κατηγόρησαν τον Damiano για βλασφημία. Ο έρμος έσπευσε να αποσαφηνίσει ότι δεν ήταν μια θρησκευτική αναπαραγωγή, αλλά μια εντελώς προσωπική παράσταση, χωρίς θρησκευτικά μηνύματα. Εύχομαι να επαναλαμβάνει από μέσα του σαν mantra πριν κοιμηθεί “Any publicity is publicity” και να μην μου τον στεναχωρούν με όλα αυτά, ειλικρινά. 

Σε άλλα νέα, αν δεν το έχετε διαβάσει ήδη το αγόρι, που είναι γεννημένο 8 Ιανουαρίου του 1999 (δεν έχω νιώσει πιο γριά τον τελευταίο μήνα) και είναι Αιγόκερως στο ζώδιο – ιδανικός δηλαδή για όσ@ πάσχουν από Σύνδρομο Σωτήρα και τον θέλουν τον άλλο κλειδαμπαρωμένο σα ζώνη αγνότητος γυναίκας σταυροφόρου – είναι πιασμένο, καθώς είναι αρραβωνιασμένος με την εδώ και 4 χρόνια σύντροφό του μοντέλο και influencer Giorgia Soleri. Αν είστε κυνικοί σαν εμένα και αγαπάτε τα μαθηματικά υπολογίστε πόσο κρατάνε οι έρωτες που ξεκινάνε όταν είσαι 18 και κλείστε εισιτηριάκι για Ιταλία αφού κάνετε και τη 2η δόση του εμβολίου σας, καθώς εγώ προσωπικά το βλέπω πιθανό μετά τον Ιούλιο που εμβολιάζομαι πλήρως να τον πετύχω να βολτάρει στην Colli Portuensi single και απαρηγόρητος (;). 

Το timing των Maneskin και του Damiano David συγκεκριμένα δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Φαίνεται πως δεν θα είναι από τους νικητές της Eurovision που θα ξεχαστεί εύκολα και είναι πιθανό – καθώς una faccia, una razza και με αυτά δεν παίζουν – οι Maneskin να αποκτήσουν ελληνικό κοινό που να γνωρίζει περισσότερα από ένα κομμάτια τους, όπως γίνεται συνήθως με τους νικητές του συγκεκριμένου διαγωνισμού, (Επ, του Rybak ξέρετε δύο γιατί έχει συμμετάσχει δύο φορές, μην μου το παίζετε έξυπνοι!). Η δική μου πρώτη εντύπωση ήταν λάθος. Oι Maneskin είχαν όλα όσα ζητά η εποχή, όπως ένα κομμάτι που δεν χρειάστηκε να είναι σε hip – hop ή reggaeton ρυθμούς για να πείσει με μήνυμα υπέρ της διαφορετικότητας, το οποίο και μετέφεραν με το καλύτερο όχημα: Έναν frontman “αιρετικό” ή έστω αντικομφορμιστή που κινείται με χάρη ανάμεσα στα όρια αρσενικού και θηλυκού χωρίς να τον νοιάζει που θα κάτσει η μπίλια, ερωτικό και γεμάτο ενέργεια, απόλυτο εκπρόσωπο της γενιάς του που συγκεντρώνει στη συμπεριφορά του και στο παρουσιαστικό του κάθε τάση που αυτή έχει γεννήσει, νοσταλγικά “άγριο” και “αλήτη”.

Viva Damiano!

@oneofusgr

If you're here, you're one of us!