Αν το όνομα Δανάη Σίμου σας φανεί οικείο είναι γιατί η νεαρή αεικίνητη καλλιτέχνης καταπιάνεται με διαφορετικά art media και αγαπά να εξερευνά διαφορετικές πτυχές της Τέχνης – ανάμεσά τους το βίντεο, η μουσική, η ποίηση, αλλά και μία εικαστική, βιώσιμη και κοινωνική προσέγγιση της μόδας. Αν και περισσότερο γνωστή μέσα από την ιδιότητα της φωτογράφου, η Δανάη Σίμου χώρεσε μέσα στην ταυτότητα της interdisciplinary καλλιτέχνη το non-binary, sustainable, vintage brand 2nd2.

Η δημιουργός του 2nd2, Δανάη Σίμου

Παρεμβαίνοντας ζωγραφικά πάνω σε κομμάτια που έχει “κλέψει” από τις ντουλάπες της οικογένειάς της, αλλά και σε μερικά vintage που έχει αγοράσει η ίδια, η Δανάη επιχειρεί μέσα από την εικαστική αυτή προσέγγιση της μόδας να τεκμηριώσει τη διαχρονικότητα ορισμένων clothing items δίνοντάς τους κάτι παραπάνω σε αυτόν τον δεύτερο κύκλο της ζωής τους και ταυτόχρονα να απαλλάξει εκείνους που θα επιλέξουν να τα φορέσουν από κάθε λογής κοινωνική καταγραφή που έχει συνδεθεί μαζί τους.

Δανάη πώς είναι να μοιράζεσαι ανάμεσα σε τόσα πράγματα; Στο τέλος της μέρας, συναντιούνται όλα παρέα και συντελούν στο τελικό σου έργο;

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1992 και μεγαλώνοντας πάντα με έλκυε ο χώρος της τέχνης, σε οποιαδήποτε μορφή του. Σίγουρα το γεγονός ότι η οικογένεια μου είχε μία λατρεία για τα εικαστικά, έπαιξε σημαντικό ρόλο στις πρώτες μου επαφές με μουσειακούς και συναυλιακούς χώρους αλλά και βιβλία τέχνης. Πρώτα σπούδασα Fashion styling και έπειτα Φωτογραφία. Στη συνέχεια μέσα από σεμινάρια αλλά και απλά βουτιές στο άγνωστο άρχισα να ασχολούμαι και με άλλες εκφάνσεις της τέχνης. Έγινε κάπως οργανικά, ως μία ωρίμανση προσωπική αλλά και εικαστική. Ποτέ δεν το ένιωσα σαν μοίρασμα αλλά σαν να φτάνω όλο και περισσότερο κοντά στην εκφραστική μου ολότητα.

Μπορείς να μας μιλήσεις περισσότερο για το project σου 2nd2; “Κλέβεις” όντως τα περισσότερα ρούχα από τις ντουλάπες συγγενικών προσώπων;

Το 2nd2 προϋπήρχε ως ένα απλό online second hand shop, γεννήθηκε πραγματικά όμως μέσα στην πρώτη καραντίνα. Υπήρξε ένας τρόπος αντιμετώπισης του εγκλεισμού. Ταυτόχρονα είχα ξεκινήσει να δημιουργώ κάποιους πίνακες και από τον καμβά μεταπήδησα στο ύφασμα. Με γοήτευσε η ιδέα να είναι ένα φορέσιμο μοναδικό κομμάτι. Οπότε άρχισα να διαλέγω κομμάτια που είχα, να τα μεταποιώ και να δημιουργώ μικρές κολεξιόν.

Τα “κλέβω” ναι. Είμαι η χαρά αυτών που θέλουν να αδειάσουν τη ντουλάπα τους. Πάλι είναι κάτι που ξεκίνησε από μικρή ηλικία, βούταγα στις ντουλάπες συγγενών ψάχνοντας κάτι όμορφο και μοναδικό μαζί με την ιστορία που κουβαλάει. Με τα χρόνια προσέθεσα κάποιες δικές μου αγορές. Δεν επιδιώκω τη μεταπώληση, έστω στην παρούσα φάση. Θέλω να ξαναδώσω ζωή, μέσα από τα δικά μου ερεθίσματα και εμπειρίες, σε υπάρχοντα κομμάτια και έτσι να συμβάλλω σε μια πιο βιώσιμη προσέγγιση ένδυσης. Στην επιδιόρθωση και τη μεταποίηση, όχι στον μικρής διάρκειας ρουχισμό.

Πώς νιώθεις όταν παρεμβαίνεις ζωγραφικά πάνω σε αυτά, ειδικά σε εκείνα που ανήκουν στην οικογένειά σου; Έχεις ακούσει κάποιο αξιομνημόνευτο σχόλιο για τη νέα τους μορφή από μέλος της οικογένειάς σου στο οποίο ανήκε το ρούχο;

Νιώθω πολύ όμορφα, σαν να τους δίνω μια νέα διαφορετική ζωή. Στην αρχή νομίζω πως δεν τους άρεσε, καθώς είμαστε πολύ συνδεδεμένοι με τα υλικά αγαθά και ταυτίζουμε στιγμές με το τι φορούσαμε ή ποιος μας το έκανε δώρο. Στην πορεία νομίζω πως είναι αρκετά περήφανοι. Πρόσφατα έκανα δώρο στη μικρή μου ξαδέρφη ένα ρούχο από τη συλλογή MANIFESTO, που ήταν ένα ζωγραφισμένο top από εμένα πλεγμένο από τη γιαγιά μας. Με ένα τρόπο επέστρεψα τη μνήμη μέσα στην οικογένειά, ως φόρο τιμής.

Πού αλλού αναζητάς ρούχα;

Σε προσωπικό επίπεδο ψωνίζω λίγα ρούχα το χρόνο, αλλά από φίλους σχεδιαστές. Η πράξη αυτή ενέχει την ανάγκη αλληλεγγύης και υποστήριξης άλλων δημιουργών και ταυτόχρονα τα ρούχα αυτά όντας συχνά δημιουργημένα στο χέρι ή σε μικρές παραγωγές έχουν άλλη ποιότητα και μία μακροχρόνια χρήση.

H νέα σου κολεξιόν έχει τίτλο “Are you a boy or a girl?”. Πιστεύεις ότι η μόδα μπορεί να γίνει μοχλός έκφρασης της ταυτότητας φύλου, να μας χαρίσει μια ρευστότητα ανάμεσα σε διαφορετικές ταυτότητες ή μήπως μπορεί ακόμα και να μας απαλλάξει εντελώς από αυτή;

Θεωρώ ότι και ιστορικά ο τρόπος ένδυσης και τα εκάστοτε πρότυπα ομορφιάς αντικατοπτρίζουν τα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα. Άλλοτε επιβεβλημένη και άλλοτε επιλεγμένη ένδυση. Οπότε ναι, πιστεύω ότι ο τρόπος που ντυνόμαστε, ειδικότερα στην ελευθερία δυτικών κοινωνιών, είναι ένας μοχλός έκφρασης της προσωπικότητας και του φύλου ή της αμφισβήτησης αυτού.

Μέσα από τη συγκεκριμένη συλλογή χρησιμοποιώ την υπάρχουσα δυαδική κοινωνική καταγραφή των επιμέρους ρούχων (φόρεμα, φούστα κλπ. = θηλυκά) και αμφισβητώ την άρρηκτη σύνδεση αυτή. Το ίδιο συμβαίνει και με το μέγεθος, καθώς το ίδιο ρούχο μπορεί να το φορούν διαφορετικά σώματα, φύλα και ούτω καθεξής. Το επόμενο ίσως βήμα θα ήταν η εξ ολοκλήρου απαλλαγή.

Είναι το sustainability το παρόν και το μέλλον της μόδας και αν ναι, πιστεύεις ότι μπορούν να το υποστηρίξουν όλα τα πορτοφόλια;

Πιστεύω πως είναι το μέλλον της κοινωνίας μας, και σε ένα περιβαλλοντολογικό επίπεδο αλλά και σε ανθρωπιστικό. Νομίζω πως όταν μιλάμε για δεύτερο χέρι ή vintage πράγματα η διαφορά κόστους δεν είναι τόσο μεγάλη. Όσον αφορά μικρές κολεξιόν και χειροποίητα κομμάτια, δεν θα αρνηθώ πως το κόστος είναι μεγαλύτερο, αλλά είναι μία επιλογή που καταρχήν φέρει μία μοναδικότητα και κατ’ επέκταση μία διαχρονικότητα. Επίσης ο τρόπος χρήσης του ρούχου αλλάζει, καθώς δεν αντιμετωπίζεται ως γρήγορο και ευτελές. Επιπρόσθετα υπάρχει και η ομορφιά της άμεσης ή έμμεσης επαφής με το δημιουργό. Όλα αυτά συμβάλλουν σε ένα βιώσιμο ένδυμα που ταξιδεύει στο χρόνο, αν χρειαστεί επιδιορθώνεται ή μεταβιβάζεται σε κάποιον άλλο. Θεωρώ πως πολύ πιο δύσκολα θα φτάσει στα σκουπίδια. Με λιγότερες, αλλά επιλεγμένες διαφορές πιστεύω ότι το κόστος αντισταθμίζεται.

Έχοντας δουλέψει και στη μόδα με την ιδιότητα της στυλίστριας, θεωρείς ότι στρέφεται πραγματικά σε μία body positive προσέγγιση ή πως ίσως να “καβαλά” επιδερμικά το κύμα;

Θα πω λίγο απαισιόδοξα ότι νιώθω πως κινείται λίγο επιδερμικά και μερικές φορές φετιχιστικά πάνω στην υποστήριξη της διαφορετικότητας. Βέβαια, ίσως με αυτή την ορατότητα μία “μόδα” γίνεται νόρμα και εν τέλει κανονικοποιείται. Δεν μένει παρά να δούμε.

Τελικά τους κανόνες της μόδας, μήπως τους φτιάχνουμε εμείς;

Εντελώς.