Η ελληνική γελοιογραφία εδώ και αιώνες διατηρεί δύο αξιοπρόσεκτα χαρακτηριστικά. Είναι κομψή, ακόμα κι αν δεν τη βοηθά το υπόλοιπο εικαστικό περιβάλλον, και ταυτόχρονα ψύχραιμη, παρόλο που δημιουργείται μέσα σε συνθήκες συγκρούσεων. Ο Χρήστος Παπανίκος πήρε τη βαριά αλυσίδα της παράδοσης και της προσέθεσε έναν ακόμα κρίκο, αλλά το έργο του ήταν δύσκολο. Δεν έφτασε στον αναγνώστη με όχημα μία μεγάλη εφημερίδα ή ένα πλατιάς κυκλοφορίας έντυπο –η εποχή τα έχει ξεπεράσει–, αλλά κέρδισε την προσοχή αφήνοντας τις δημιουργίες του σε νησάκια του φουρτουνιασμένου διαδικτυακού πελάγους, αλλά από ό,τι φαίνεται τα SOS που εξέπεμψαν αφορούσαν κι άλλους ναυαγούς. Με αυτούς απέκτησε σχέση ο Παπανίκος και απ’ ό,τι φαίνεται ήταν πολλοί. Κάποιοι είδαν τις ατακτοποίητες σκέψεις τους να μπαίνουν σε σειρά και να γίνονται σκίτσα, κάποιοι δεν ανέχτηκαν τα τσιμπήματα, γιατί ήταν πιο ενοχλητικά από τις αντοχές τους, αλλά στο τέλος της ημέρας το γέλιο, η αγανάκτηση, ο θυμός και η θλίψη για την επικαιρότητα περιείχαν μικρές ή μεγάλες δόσεις από τη ματιά του Παπανίκου.

Για όσα συνέβησαν από το φθινόπωρο του 2019 μέχρι τον πρόσφατο χειμώνα, ο σκιτσογράφος – γελοιογράφος – καλλιτέχνης είχε πολλά να πει και οι εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ φρόντισαν να τα συγκεντρώσουν σε ένα βιβλίο που έχει τίτλο Στιγμές Επικαιρότητας. Οι σελίδες συμπυκνώνουν την ειδησεογραφία χωρίς να την περιγράφουν, αλλά αποτυπώνοντας τα συναισθήματα που προκάλεσε, με το σφίξιμο στο στομάχι να εναλλάσσεται με τη συγκίνηση και κάποιες φορές τον θρήνο, ενώ στην επόμενη σελίδα επιστρέφει η λεπτή ειρωνεία και ο καγχασμός.

Όλα αυτά είναι προφανώς δυσκολοχώνευτα, όπως άλλωστε το είδωλο στον καθρέφτη που σοκάρει όσους έχουν μάθει να βλέπουν τον εαυτό τους μόνο μέσα από τις φιλοφρονήσεις των φίλτρων. Ο Παπανίκος σημαδεύει αυτούς και άλλους δύσκολους στόχους που δεν είναι προφανείς. Τους ανακαλύπτει και τους φέρνει μπροστά, στη μεγάλη εικόνα. Δεν τον ενδιαφέρουν οι δεδομένες εξυπηρετικές ισορροπίες, φωνάζει “Ο βασιλιάς είναι γυμνός” και τον παραδίδει στο κοινό χωρίς ανύπαρκτα φτιασίδια και κατευθυνόμενες ζητωκραυγές. “Πολλές φορές γελάω μόνος κι άλλες δακρύζω κιόλας, συμμερίζομαι τη συγκίνηση που θέλω να βγάλω και μετά είμαι και εγώ θεατής”, είναι μία φράση που αποτυπώνει την ουσία των δημιουργιών του καλλιτέχνη. Συμπάσχει, μοιράζεται, παρακολουθεί.

Για τους αναγνώστες που διατηρούν τις ίδιες ανησυχίες, φρόντισαν οι εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ.