Από όσα γνωρίζουμε, το J2US ανήκει στο BBC και φυσιολογικά πρέπει να δόθηκαν αρκετά χρήματα προκειμένου να εξασφαλιστούν τα απαραίτητα πνευματικά δικαιώματα. Τζάμπα έξοδα. Στην πραγματικότητα, η ελληνική εκδοχή της συγκεκριμένης εκπομπής έχει σχέση μακρινού εξαδέρφου (που το έχει ρίξει στο σορολόπ και δεν διακρίνεται για την νηφαλιότητα του) με το πρωτότυπο προϊόν. Θυμίζει πανηγύρι που έχει εκτραχυνθεί, τις “Αϋπνίες” της Αννίτας Πάνια και σελίδες περιοδικού που οι πελάτισσες των κομμωτηρίων ξεφυλλίζουν για να μάθουν την πορεία των σχέσεων της ελληνικής σόουμπιζ.

Το κεντρικό πρόσωπο του ελληνικού J2US είναι ο παρουσιαστής Νίκος Κοκλώνης. Το γεγονός του καλοκαιρινού του χωρισμού κυριαρχεί στην θεματολογία γι’ αυτό, εκεί που μιλάνε οι κριτές, στα εντελώς ξεκούδουνα κάνει μία παρλάτα για το πως ένιωσε όταν είδε στο instagram σκηνές που αποδείκνυαν αισθηματική προδοσία και συμπληρώνει την δραματική αφήγηση με ένα τραγούδι ελαφρολαϊκού ρεπερτορίου που αναφέρεται στον χωρισμό. Η τραγουδιστική του γκάμα καλύπτει όλα τα είδη της μουσικής, με την ίδια ευκολία που τραγουδάει Καζαντζίδη πηδάει στην Carmen  του Bizet, την οποία ανανεώνει με δικής του εμπνεύσεως στίχους: “Και πάλι φέτος τραγουδώ, ξέρω το θέλετε πολύ γι’ αυτό, με ρεσιτάλ και με χορό, έχω επιστρέψει, είμαι πάλι εδώ”! Το σκηνικό από την ταινία “2001-Οδύσσεια του Διαστήματος”, κάνει την σκηνή σοκαριστικά εξωγήινη.

Ο πιο χαλαρός σε σχέση με τον Κοκλώνη, είναι ο ίδιος Κοκλώνης. Οι υπόλοιποι, από τους κριτές (φέτος λιγότερο), μέχρι τους διαγωνιζόμενους (φέτος περισσότερο) δεν χάνουν την ευκαιρία να πουν μία υπερβολικά καλή κουβέντα για τον παρουσιαστή, αλλά κανείς δεν συγκρίνεται με τους ύμνους που του απευθύνουν οι ομόσταυλες εκπομπές της επόμενης και μεθεπόμενης ημέρας. (Άσχετο: σύμφωνα με τους ηλεκτρολόγους, η υπερβολική υγρασία, ακόμη και αν προέρχεται από έκκριση συέλου, μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτο βραχυκύκλωμα στις τηλεοράσεις).
Έτσι χάνεται η ουσία, η οποία είναι ότι ναι, ο παρουσιαστής φέτος είναι πολύ πιο άνετος και έχει ένα δικό του χιουμοριστικό τρόπο προσέγγισης της εκπομπής που σχεδόν αθωώνει τις άνευ λόγου αυτοαναφορές και επαναλήψεις.

Βασικό στέλεχος του φετινού J2US είναι η Σάσα Σταμάτη. Επαναλαμβάνει την γνωστή παγίδα “είμαι ο εαυτός μου” στην οποία πέφτουν οι άνθρωποι της τηλεόρασης και θεωρεί ότι η “ειλικρίνεια” αποτελεί διαβατήριο για να ταλαιπωρεί τα τραγούδια, τα αυτιά και την λογική. Όταν οι κριτές προσπαθούν να της εξηγήσουν ότι σημασία δεν έχει  να συγκινείται αυτός που βγαίνει στην σκηνή, αλλά να μεταφέρει την συγκίνηση του στο κοινό, εκείνη εκνευρίζεται και βγάζει λόγο υποστηρίζοντας “το κοινό έχει φάει την παραμύθα για χρόνια, καταλαβαίνει ποιος  λέει κάτι και γιατί το λέει…Δεν θα αλλάξω για κανένα, είμαι ο εαυτός μου”. Η βολική θεωρία συνήθως διακόπτεται από τους κριτές, κυρίως τον Σταμάτη Φασουλή και τη Μαρία Μπακοδήμου. Ο πρώτος προσπαθεί να την επαναφέρει στην τάξη μέσω της αυστηρότητας, η δεύτερη συχνά καταφεύγει στην ειρωνεία.

Είναι φανερό ότι οι δάσκαλοι μουσικής και οι μαθητές εμφανίζονται στη σκηνή χωρίς να έχουν κάνει ούτε μισή σοβαρή πρόβα, γι’ αυτό ξεχνούν τα λόγια και μπαίνουν στο τραγούδι όποτε τους καπνίσει. Στα πρώτα επεισόδια ακολούθησαν τους κανόνες της εκπομπής και μπροστά στην κάμερα οι διαγωνιζόμενοι υποδύονταν (εμφανώς βαριεστημένοι) ότι προβάρουν το τραγούδι, στο τρίτο
αντικατέστησαν την ενότητα με κριτική για την εμφάνιση της περασμένης εβδομάδας, την οποία κανένας τηλεθεατής δεν αντιλαμβάνεται, γιατί η μπαγιάτικη πληροφορία δεν συνοδεύεται έστω από ένα βιντεάκι υπενθύμισης.

Η χρονοκαθυστέρηση είναι παρούσα και στο live. Τραγουδάει το ζευγάρι, απολογείται, το βαθμολογεί η επιτροπή, γίνεται διάλειμμα, τραγουδάει το επόμενο ζευγάρι, συζητούν κι αυτοί με την κριτική επιτροπή και τότε το ζευγάρι που είχε εμφανιστεί  προ ημιώρου, πηγαίνει στην Στικούδη, όπου μιλάνε για την ξεχασμένη από όλους εμφάνισή τους.

Ο (ανύπαρκτος) χώρος συνεντεύξεων δεν έχει κανένα ουσιαστικό λόγο ύπαρξης. Οι διαγωνιζόμενοι λένε στη Στικούδη ότι είναι κούκλα, εκείνη απαντάει “κι εσύ κούκλα/κούκλος είσαι” και ο Κοκλώνης υπενθυμίζει ότι η συμπαρουσιάστρια του είναι έγκυος και της εύχεται να γεννήσει “με ένα πόνο”.

Αμέσως μετά τις διαφημίσεις, ακούγεται ένα τραγούδι που σκοπό έχει να το νιώσει σπαραγμό ο παρουσιαστής και να το αποδώσει με lipsync.Το ίδιο γίνεται και λίγο πριν το διαφημιστικό διάλειμμα. Ακούγεται μεγάλη μπουζουκοφασαρία, ο Κοκλώνης ανοιγοκλείνει το στόμα του και ξαφνικά μπαίνει η κάρτα με τις συμμετοχές που συνοδεύεται από μία ήπια μουσική ασανσέρ. Είναι περίεργο, αλλά αυτός ο δυσάρεστος ηχοπολτός, δεν φαίνεται να απασχολεί κανένα.

Η μαθήτρια Σούπερ Κική και ο δάσκαλος Γιώργος Βελισσάρης ερμήνευσαν το τραγούδι “Αναστατώνομαι”. Το δημοτικοφανές τσιφτετέλι είχε για σκηνικό χρωματιστά γλειφιτζούρια και, προκειμένου να ολοκληρωθεί το αφιέρωμα στον σουρεαλισμό, η Σούπερ Κική χρησιμοποίησε το πιο μεγάλο γλειφιτζούρι σαν βεντάλια, ώστε να κάνει αέρα γιατί προφανώς είχε αναστατωθεί.

Θυμάστε τον Ταμπάκη που είχε παίξει την πριγκίπισσα Οντέτ στις αλήστου μνήμης εκπομπές της Αννίτας Πάνια; Η Μάρα Μεϊμαρίδη  που τραγούδησε το “Dov’ e’ l’amore” της Cher φορούσε στο κεφάλι ένα αμπαζούρ και είναι φανερό ότι του χρωστάει πολλά.