Σε περίπτωση που έχεις έστω και λίγο ασχοληθεί με την ξένη τηλεόραση, μάλλον γνωρίζεις ότι σε σειρές όπως το The Walking Dead, The 100, Empire και Orange is the New Black υπάρχουν γυναικείοι χαρακτήρες που είναι queer. Αυτό είναι όντως ένα πολύ καλό βήμα προς την σωστή εκπροσώπηση την οποία ζητούν τα μέλη της LGBTQ+ κοινότητας από τα media εδώ και πολλά, πολλά χρόνια. Εδώ ενυπάρχει ένα μεγάλο “Όμως”. Το θέμα είναι ότι παρόλο αυτές και άλλες σειρές έκαναν το βήμα προς τα εκεί, γράφοντας γυναικείους queer πρωταγωνιστές, οι διάφοροι σεναριογράφοι και παραγωγοί αποφάσισαν πως καλύτερα θα ήταν να τους σκοτώσουν και μάλιστα με σκληρούς τρόπους. Και επιπλέον, ήταν λες και όλοι συντελεστές το συνεννοήθηκαν μεταξύ τους και έκαναν την ίδια επιλογή, την ίδια περίοδο. Όπως είπε κι ένα σκέτο ομιλούν κεφάλι στο ντοκιμαντέρ της Gabrielle Zilkha,”Το κοινό άρχισε να αποκαλεί ‘αιματηρή’ την άνοιξη του 2016”. Γιατί όμως κάποιος να την χαρακτηρίσει έτσι;

Η Αιματηρή άνοιξη του 2016

Όχι, δε μιλάμε για κάποιο τεράστιο γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητας, αλλά πιο πολύ για ένα γεγονός στην ιστορία της τηλεόρασης. Από το 2015 μέχρι το 2017 είχαν πεθάνει 62 queer γυναικείοι χαρακτήρες σε προγράμματα της τηλεόρασης. Και ενώ οι συγκεκριμένοι απαρτίζουν μόνο το 2,5% των συνολικών χαρακτήρων στην TV, αποτέλεσαν το 27% των θανάτων σε αυτά τα προγράμματα. Προσπαθήστε να κάνετε την σύγκριση. Θα έπρεπε να είναι σχετικά μικρότερος ο αριθμός, έτσι δεν είναι; Αλλά αυτό δεν φαινόταν να ενδιαφέρει το straight και λευκό κοινό της Αμερικής, μιας και δε μπορούσαν να καταλάβουν ποιο είναι το κακό στην όλη υπόθεση. Γι’αυτό και η ZIlkha γύρισε το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, για να τους δείξει πού ακριβώς κάνουν λάθος .

Ποιο είναι το περιεχόμενο του;

Στην αρχή η Zilkha είχε προσληφθεί με σκοπό να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους με θέμα την επιτυχημένη διαδικτυακή σειρά Carmilla. Όμως είδε πως το θέμα της εκπροσώπησης της LGBTQ+ κοινότητας ήταν κάτι ακόμη πιο “βαθύ” και θέλησε μαζί με τους παραγωγούς να το κοιτάξουν εκτενέστερα. Ουσιαστικά το Queering The Script χρονολογεί τις διαφορές και την εξέλιξη στην λεσβιακή και queer εκπροσώπηση από την Ζήνα, που όλοι αγαπήσαμε, το coming out της Ellen DeGeneres, μέχρι και τα hit στην mainstream TV, το L Word και το Glee. Ας μην κρυβόμαστε βρε παιδιά, όλοι γνωρίζαμε ότι μεταξύ Ζήνας και Γκαμπριέλας υπήρχε κάτι παραπάνω από μία απλή φιλία. Όλο αυτό κρυβόταν, βέβαια, στο δευτερεύον κείμενο (subtext) και είναι κάτι το οποίο θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε και ως queerbaiting. Να μην ξεχάσουμε και τα διάφορα fandoms που “ξεπετάχτηκαν” καθώς σειρές όπως το The 100 γνώριζαν την αντίστοιχη επιτυχία.
Μέχρι να υπογραφτούν  τα συμβόλαια για το ντοκιμαντέρ, η Zilkha ήταν ήδη σε ένα αεροπλάνο και πήγαινε στο ClexaCon, ένα συνέδριο του οποίου το όνομα προέρχεται από δύο queer χαρακτήρες της σειράς The 100, Clarke και Alexa. Βλέπετε, το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ λειτουργεί και σαν ένα ερωτικό γράμμα προς τους fans και τον δικό τους κόσμο.

Τι έμαθε η Zilkha μέσα από όλο αυτό;

Η ίδια έμαθε αρκετά πράγματα όσον αφορά το subtext αλλά και αυτό που λένε “Bury Your Gays”. Το τελευταίο ουσιαστικά είναι η αλληγορία για το ότι οι περισσότεροι queer χαρακτήρες κάποια στιγμή θα πεθάνουν, για να “κινήσουν” την πλοκή ή απλά για να προκαλέσουν φτηνή συγκίνηση. Αλλά έμαθε και την σημαντική δουλειά των queer fandoms, δηλαδή των ομάδων που συσπειρώνονται διαδικτυακά για να υποστηρίξουν ένα συγκεκριμένο ζευγάρι σε κάποια μορφή media που τους ενδιαφέρει. Σύμφωνα με την Zilka, δεν είναι απλώς fans που ασχολούνται με θεωρίες συνωμοσίας ή είναι απλά “τρελοί. Είναι εκείνοι που βοηθούν στην εξέλιξη της σειράς με τον δικό τους τρόπο, ώστε να υπάρχει μία σωστή queer εκπροσώπηση. Είναι εκείνοι που πρώτοι θα κατακεραυνώσουν το οποιοδήποτε μοιραίο σφάλμα των σεναριογράφων. Και είναι ακριβώς αυτό που ήθελε να δείξει η σκηνοθέτιδα στον υπόλοιπο κόσμο. Ο τηλεθεατής δημιουργεί κάποιους δεσμούς με τους χαρακτήρες σε όποιο πρόγραμμα βλέπει και αυτό είναι πολύ σημαντικό για όλους εκείνους που δεν συναναστρέφονται με queer άτομα στην καθημερινή τους ζωή. Ουσιαστικά, οι χαρακτήρες αυτοί δεν είναι εδώ για να πεθαίνουν όποτε συμφέρει τον εκάστοτε σεναριογράφο, αλλά είναι εδώ για να διαμορφώσουν αξίες και ιδεώδη. Είναι εδώ για να πουν την δική τους ιστορία και να μην “πέφτουν σαν τις μύγες” κάθε φορά που κάποιο πρόγραμμα “κάνει κοιλιά”.

Γιατί πρέπει κάποιος να το δει;

Βρισκόμαστε στην Ελλάδα εν έτη 2020 και τα πράγματα δε θα μπορούσαν να είναι πιο ρευστά. Η πληθυσμός είναι χωρισμένος σε αυτούς που υποστηρίζουν την LGBTQ+ κοινότητα και τα δικαιώματά τους, σε αυτούς που νομίζουν ότι το κάνουν και σε αυτούς που είναι κατά σε όλα. Με αυτό το ντοκιμαντέρ, στο οποίο ακούγονται διαφορετικές και δυνατές φωνές, πολλοί θα καταλάβουν γιατί πρέπει κανείς να στηρίζει την κοινότητα, ακόμα και στα προγράμματα της τηλεόρασης που παρακολουθεί.