Το La Cage aux Folles είναι ένα συγκλονιστικά τρυφερό έργο. Δεν είναι τυχαίο που σχεδόν μισό αιώνα μετά περνά αλώβητο από κάθε κοινωνική αλλαγή και στέκεται απόλυτα σύγχρονο. Το θεατρικό έργο του Jean Poiret έχει μεταφερθεί κινηματογραφικά δύο φορές, μία το 1973 από τον σκηνοθέτη Édouard Molinaro και πρωταγωνιστές τους Ugo Tognazzi και Michel Serrault και μία το 1996 από τον Mike Nichols με πρωταγωνιστές τους Robin Williams και Nathan Lane. 

Το έργο αφηγείται την ιστορία ενός gay ζευγαριού – του Renato Baldi, ιδιοκτήτη του drag club “La Cage aux Folles” στο Σαν Τροπέ, και του Albin Mougeotte / Zaza Napoli, τη μεγάλη σταρ drag queen του club – και την τρέλα που ακολουθεί όταν ο γιος του Renato, Laurent, φέρνει στο σπίτι την αρραβωνιαστικιά του και τους συντηρητικούς γονείς της για να γνωριστούν. Δεν ξέρω αν θα μπορούσε σήμερα να γυριστεί με τους ίδιους όρους, καθώς το επιχείρημα ότι αναπαράγει ένα στρεβλό στερεότυπου για τους gay άνδρες, με την flamboyant προσωπικότητα του Albin Mougeotte δεν θα ήταν μια προφανής για πολλά άτομα παρατήρηση, όπως και το ότι οι πρωταγωνιστές είναι straight ηθοποιοί που υποδύονται τους gay (ξανά θυμίζω βέβαια 1973 & 1996), όμως αν προσέξει κανείς λίγο περισσότερο, θα δει ότι κλείνει πονηρά το μάτι σε όλα τα κλισέ και της straight, αλλά και της gay κοινότητας με μία ασύγκρητη τρυφερότητα, σχεδόν γονεϊκή, σαν αυτή που απολαμβάνει ο Laurent σε όλο το έργο. 

Παρόλο που “To Κλουβί με τις Τρελές”, όπως αποδίδεται στα ελληνικά, μου ήταν οικείο σαν τίτλος δεν το είχα δει ποτέ, ούτε ως φιλμ, ούτε ως θεατρικό έργο. Τελικά, θα κατέληγα ένα βράδυ, βλέποντας το αμερικάνικο adaptation πρώτο, να πετάγομαι από τον καναπέ κάθε τόσο ενθουσιασμένη επειδή εντόπισα ακόμη μία ομοιότητα με κάποιον εμβληματικό χαρακτήρα ελληνικής σειράς μυθοπλασίας. “To Κλουβί με τις Τρελές” όπως φαίνεται έχει αποτελέσει τεράστιο σημείο αναφοράς για τους Έλληνες δημιουργούς. 

  • O Agador Spartacus (Hank Azaria  – ναι, ναι, ο David της Phoebe που πήγε στο Μινσκ) είναι ένας από τους πιο απολαυστικούς χαρακτήρες του The Birdcage. Διαρκώς κεφάτος αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητος, γκαφατζής και καλοπροαίρετα πονηρός, είναι ο μπάτλερ του σπιτιού με καταγωγή από τη Γουατεμάλα και την πιο γλυκιά προφορά. Δεν μπορούσε παρά να μου θυμίσει τον λατρέμενο Χοσέ του Γιώργου Καπουτζίδη στις “Σαββατογεννημένες”. Σκεφτείτε το λίγο. Μπορεί ο Χοσέ να είναι από την Ουρουγουάη και μην έχει ποτέ come out στη σειρά (Άλλωστε στο τέλος παντρεύεται τη Σίσσυ, την μακιγιέζ της Μπίας) αλλά σχεδόν σίγουρα ο Γιώργος Καπουτζίδης δανείστηκε μερικά στοιχεία από τον ταλαντούχο τρόπο με τον οποίο ο Hank Azaria ενσάρκωσε τον ρόλο του manservant του gay ζευγαριού στο “Κλουβί με τις Τρελές”. Φυσικά ο Χοσέ, καθώς οι “Σαββατογεννημένες” είναι σειρά και μάλιστα μιας από τις πιο πετυχημένες της ελληνικής τηλεόρασης, είναι ένας πιο εξελιγμένος χαρακτήρας από αυτόν του Agador γεγονός που φυσικά δεν οφείλεται μόνο στο χρόνο που είχε ο Καπουτζίδης να χτίσει τον χαρακτήρα και να μας χαρίσει λογοπαίγνια / λάθη στην προφορά του Χοσέ που μνημονεύονται μέχρι σήμερα όπως ο “Senior Χολαργός”, αλλά και στο ταλέντο του συγγραφέα, που φτιάχνει χαρακτήρες larger than life.

 

  • Φυσικά ένας ακόμη Έλληνας δημιουργός που φτιάχνει χαρακτήρες αναλλοίωτος στο χρόνο είναι ο Χάρης Ρώμας. Στο “Κλουβί με τις τρελές” ο πατέρας της μέλλουσας γυναίκας του Renato είναι εξέχον μέλος του συντηρητικού κόμματος “Ένωση για την τάξη και την ηθική”. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω περισσότερα. Ο Περίανδρος Πώποτας, ένας από τους πιο εμβληματικούς χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει ποτέ ο Ρώμας είναι εμπνευσμένος από τον χαρακτήρα του Simon Charrier. Μόνο που ο βουλευτής Charrier δεν “λυγίζει” μπροστά στον έρωτα – τουλάχιστον όχι τον δικό του – αλλά μπροστά στην κοινωνική κατακραυγή. Εδώ υπάρχει μία αξιοσημείωτη διαφορά, ο Πώποτας του Ρώμα φαίνεται περισσότερο τρυφερός και πολυδιάστατος, ενώ ο Charrier “πέφτει στην ανάγκη” των gay που μάχεται τόσο έντονα. Στο τέλος όμως ακόμα κι αν δεν ειπώνεται με λέξεις ο Charrier αποδέχεται και εκτιμά τους gay γονείς του Laurent.

  • Και μια σύμπτωση, που όμως είναι όμορφη. Το κομμάτι που χορεύουν οι γονείς στην αμερικάνικη εκδοχή του “The Birdcage” είναι το ίδιο που ακούγεται στους τίτλους αρχής των “Δύο Ξένων”. Πρόεκειται για το τραγούδι “I Could Have Danced All Night” το οποίο και γράφτηκε για το μιούζικαλ “My Fair Lady”.  Η επιλογή του έχει ξεκάθαρα την αναφορά του στην πλοκή του μιούζικαλ, παρά του “The Birdcage”, θα μπορούσε όμως να είναι και ένα μικρό nod των Ρήγα – Αποστόλου. 

Αν αναρωτιέστε τι να δείτε σήμερα, αφιερώστε το χρόνο σας και στις δύο εκδοχές του La Cage aux Folles. Και ίσως να εντοπίσετε ότι έχει υπάρξει σημείο αναφοράς και για άλλους χαρακτήρες ή πλοκές της ελληνικής τηλεόρασης.