Ταινίες τρόμου. Θρίλερ. Σπλάτερ. Η αλήθεια είναι πως είχα κάποτε μία αγάπη, θάλασσα πλατιά που λέει και το γνωστό άσμα με αυτό το genre η οποία εξελίχτηκε σε αδιαφορία (όπως όλοι οι μεγάλοι έρωτες). Μάλιστα λίγο πριν πέσω για ύπνο έβαζα κάποια να παίζει στο background γιατί ήθελα κάτι να με νανουρίσει. Δεν ήταν όμως το γεγονός ότι είχα αναισθητοποιηθεί (βασικά δεν ήταν μόνο αυτό) αλλά από ένα σημείο και μετά μου φαίνονταν πως όλα τα horror είχαν την ίδια πλοκή με διαφορετικούς ηθοποιούς και σκηνοθεσία. Οπότε τελικά είπα να τα αφήσω για λίγο στην άκρη, από έλλειψη ενδιαφέροντος. Πέρασαν δύο χρόνια από τότε και μιας και έχουν βγει και κάποιες “καλές” νέες ταινίες, όπως έλεγαν οι κριτικοί, είπα να κάτσω και να κάνω ένα μικρό challenge μιας εβδομάδας. Εξάλλου διανύουμε και τον μήνα του Halloween και πρέπει να είμαι στο σπίτι από τις δώδεκα, επομένως υπάρχει μία βαρεμάρα.

Άρχισα με τις παλιές, για να να τις θυμηθώ, και στην συνέχεια δοκίμασα και κάποιες που δεν είχα δει ποτέ ξανά. Έχουν μείνει οι ίδιες; Έχουν αλλάξει καθόλου; Θα συνεχίζεται αυτό το αστείο με την ίδια πλοκή και ούτω καθεξής; Και στην τελική, έχουν τίποτα να προσφέρουν;

Τι είναι οι ταινίες τρόμου και τι τα θρίλερ;

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ thriller και horror/τρόμου αναρωτιούνται πολλοί; Υπάρχουν αρκετές διαφορές, αλλά η βασική είναι μία: Οι ταινίες τρόμου έχουν ως στόχο να δημιουργήσουν στον θεατή τον φόβο, τον τρόμο και την αποστροφή για το άγνωστο. Οι ταινίες θρίλερ από την άλλη έχουν ως στόχο την δημιουργία αγωνίας και την κορύφωσή της. Στο πρώτο επίσης είναι έντονο το εξωπραγματικό/ μη ρεαλιστικό στοιχείο, όπως φαντάσματα, βαμπίρ, εξωγήινοι και άλλα. Το δεύτερο τις περισσότερες φορές πάει χεράκι-χεράκι με την πραγματικότητα. Αφού το ξεκαθαρίσαμε κι αυτό, πάμε παρακάτω.

Τhe Nightmare on Elm Street

Κάθισα και σκέφτηκα “Ποια είναι η πρώτη ταινία τρόμου που μου έρχεται στο μυαλό;” και φυσικά μου ήρθε το The Nightmare On Elm Street. Θυμάμαι να την βλέπω στην αρχή της εφηβείας μου μαζί με τον νονό μου, πάνω από μία γαβάθα μακαρόνια έκαστος. Τόσο αίμα, τόσος τρόμος, τόσος φόβος που σιχάθηκα την σάλτσα ντομάτας που έτρωγα. Θυμάμαι ότι μία σκηνή συγκεκριμένα μου είχε κάνει εντύπωση, όπου έπαιζε ο Johnny ο Depp. Ήταν το σκηνοθετικό κομμάτι με το οποίο σκάλωσα, δηλαδή ποιο τρικ χρησιμοποίησαν το κέρατό μου το βερνικωμένο για να βγει τόσο καλή μία τέτοια σκηνή εν έτη 1984; Κι ακόμα δεν ξέρω. Μα όταν την ξαναείδα ένιωσα πάλι σαν να είμαι αυτός ο τρομοκρατημένος έφηβος και με πήρε για λίγο στον κόσμο του. Αλλά δυστυχώς αυτό δεν κράτησε για πολύ. Δεν είχε αυτό το κάτι που θα ήθελα να δω τώρα, που πλέον δεν εντυπωσιάζομαι τόσο με το αίμα και τα εκδικητικά φαντάσματα.

It/Ghost Ship

Δεύτερη ταινία που θυμήθηκα ήταν το It (1990), που ουσιαστικά είναι μίνι σειρά 2 επεισοδίων κι αμέσως μετά το Ghost Ship (2002). Γιατί μαζί αυτά τα δύο μαζί;  Το It είναι και η πρώτη ταινία τρόμου που είδα ποτέ, η οποία μου δημιούργησε τον φόβο για τις αράχνες και τους κλόουν. Και μην ακούσω “Τι φοβάσαι μωρέ από τους κλόουν;”. Σκεφτείτε έναν κλόουν. Τώρα σκεφτείτε τον να βγαίνει κάτω από το κρεβάτι σας απρόσκλητος και να σας πιάνει κουβέντα για φόνους και βασανιστήρια. Δεν είναι creepy αυτό το πράγμα; Το Ghost Ship από την άλλη είναι ταινία που μου προκάλεσε ένα τραύμα με τα καράβια, το οποίο βέβαια λόγω ταξιδιών, αναγκάστηκα να ξεπεράσω. Μία αηδία προσωποποιημένη είναι αυτή η ταινία γιατί έχει αηδιαστικές σκηνές (ανοίγουν κονσέρβες, βλέπουν φασόλια, ξεκινούν να τρώνε, ξεπετάγονται σκουλήκια, εγώ τσιρίζω) αλλά με ένα από τα καλύτερα plot twists όλων των εποχών. Έτσι νόμιζα δηλαδή.  Αλλά τελικά, μόνο το πρώτο με έκανε και πάλι να ανατριχιάσω. Μπαλόνια, κλόουν, φόνοι, κεφάλια, λίγο φρικάρεις. Πήγα νοητά στον εφτάχρονο εαυτό μου και τον πήρα μία αγκαλιά να κοιμηθούμε μαζί (ακόμα κοιμόμαστε κάποια βράδια μαζί όταν θυμάμαι σκηνές από αυτήν την σειρά). Το δεύτερο απλώς είχε μία ενδιαφέρουσα ιστορία. Πήγα και πάλι νοητά πίσω στον δεκάχρονο εαυτό μου αυτήν την φορά και του έκανα λίγο μπούλινγκ που φοβήθηκε τόσο. Γατάκι.

Phycho

Ποια ταινία ακόμη είχε δει ο διεστραμμένος μικρός εαυτός μου; Tο “Psycho” (1960). Μην ρωτήσετε γιατί τα έβλεπα μικρός αυτά, ήμουν χαζό ή απλά ήθελα να τραυματιστώ ψυχολογικά μόνος μου και να μην δώσω τα εύσημα στους γονείς μου. Φυσικά στο rewatch δε με τρόμαξε καμία σκηνή. Ούτε η σκηνή του μπάνιου, ούτε όταν μπήκε μέσα ο Bates ντυμένος σαν την μαμά του για να σφάξει την πρωταγωνίστρια (εδώ ψεύδομαι, πετάχτηκα λιγουλάκι). Την έβλεπα όμως με ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ως την πρώτη ταινία στην ιστορία του σινεμά που τρομοκράτησε τόσο πολύ όλον τον κόσμο. Την ευχαριστήθηκε η ψυχή μου κι από πλευράς αισθητικής αλλά και σε ένα κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.  Τι κάνεις όταν χαθεί η αδερφή σου; Τι κάνεις όταν ο ιδιοκτήτης του πανδοχείου που μένεις κρατάει το άψυχο σώμα της μητέρας του στο υπόγειο; Τι κάνεις όταν καταλάβεις πως είχε διπλή προσωπικότητα το παλικάρι αυτό λόγω της κακοποίησης που δέχτηκε από την μητέρα του– υποθετικά πάντα μιλώντας, αλλά κάτι θα είχε περάσει για να έχει τέτοιο κόλλημα μαζί της- κι έρχεται να σε στείλει μία ώρα αρχύτερα να βρεις την αδερφή σου;

Sweeney Todd

© 2007 by DreamWorks LLC and Warner Bros. Entertainment Inc. All Rights Reserved.

Παρόλο που δεν μου αρέσουν καθόλου τα μιούζικαλ, το Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007) ήταν η επόμενη επιλογή μου.  Είναι musical horror και ίσως από τα λίγα (μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού) που κατάφερα να δω με άνεση δίχως να με πάρει ο ύπνος. Πρόκειται για μία ιστορία εκδίκησης με πολύ χορό, πολλή μουσική, ξυράφια και κανιβαλισμό. Στην πιθανή ερώτηση αν θεωρείται ταινία τρόμου ή όχι, έχω να πω πως εμένα με έκανε να κλείνω τα μάτια και να βγάζω επιφωνήματα αηδίας, γιατί ποιος θα ήθελε να βλέπει ανθρώπους να τρώνε πίτες με ανθρώπινο κρέας; Ίσως ορισμένοι χρήστες σε κάποιο subreddit του Reddit, αλλά μέχρι εκεί.

Crimson Peak

Πάμε σε μία ταινία που θεωρείται τρόμου, αλλά την βλέπεις με περισσότερη όρεξη υπό την σκοπιά θρίλερ-μυστηρίου. Crimson Peak (2015) λοιπόν γιατί o Guillermo del Toro και οι χρωματικές παλέτες του σε κάθε σκηνή με κάνουν να νιώθω ο πιο ευτυχής άνθρωπος σε όλο τον κόσμο. Εδώ έχουμε και μία ερωτική ιστορία που συμπεριλαμβάνει φόνο, ψυχολογικά και φαντάσματα. Σκηνές απίστευτα όμορφες  και ερμηνείες αξεπέραστες. Αυτό που την έκανε πιο ιδιαίτερη από τις ταινίες τρόμου που έχουν βγει την τελευταία δεκαπενταετία είναι το ότι δεν έχει τόσα πολλά jumpscares. Θα μου πείτε “Τι είναι αυτό πάλι ρε;” και θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως. Είναι όταν πετάγεται ξαφνικά κάτι μπροστά στον εκάστοτε ηθοποιό που βλέπουμε στην σκηνή και τρομάζει ο ίδιος, αλλά συνάμα τρομάζει κι εμάς. Χτίζει το σασπένς ο μεσιέ ενώ παράλληλα σου πετάει και στην μούρη φωτογραφία και κοστούμια λες και είναι πίνακας του Matisse.

Suspiria

Το φιλμ που με έκανε να το παρακολουθώ χωρίς να μπορώ να πάρω τα μάτια μου από την οθόνη ήταν το Suspiria (2018) και πραγματικά την προτείνω σε όλους καθώς την θεωρώ την επιτομή του είδος τρόμου.  Δεν ξέρω τι να πρωτοαναλύσω. Στις ερμηνείες, στην φωτογραφία ή στην σκηνοθεσία να βρω απάγκιο; Επιπλέον, ο Thom Yorke των Radiohead επιμελήθηκε την μουσική και το soundtrack που συνέθεσε σε συνδυασμό με τα παραπάνω δημιουργούν μία τόσο κρύα, στενάχωρη, βαριά και creepy ατμόσφαιρα που σε κρατάει σε συνεχή εγρήγορση και σχεδόν απελπισία μέχρι το τέλος.

Ιnsidious, Evil Dead, The Nun, Βλέπω Τον Θάνατό Σου και Saw

Γιατί τα είδα όλα μαζί και απλά χασμουρήθηκα; Γιατί δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον πέραν του ότι είναι ή σπλάτερ (φεύγουν χέρια, πόδια, κεφάλια) ή απλά μετά την επιτυχία της πρώτης ταινίας τράβηξαν από τα μαλλιά την σενάριο μόνο και μόνο για το κέρδος. Δεν κατατάσσονται στις ταινίες τρόμου; Ναι, αλλά δεν έχουν να προσφέρουν κάτι ξεχωριστό. Χρησιμοποιούν το shock factor με τέτοιο τρόπο που καταλήγουν να το κακομεταχειρίζονται. Συνήθως οι πρώτες ταινίες από αυτά τα franchises έκαναν επιτυχία γι’αυτόν ακριβώς τον λόγο (και είχαν όντως μία πλάκα) αλλά καλό θα ήταν να σταματούσαν εκεί.

Αξιοσημείωτες αναφορές

Εμπιστευτείτε με και δείτε επίσης: The Lighthouse (2019), Us (2019), το κλασσικό και πολυαγαπημένο The Shining (1980) καθώς και το The Killing Of A Sacred Deer (2017) του Λάνθιμου.

Συμπεράσμα

Οι ταινίες τρόμου κατά την διάρκεια της ιστορίας του κινηματογράφου έχουν αλλάξει κατά πολύ, από την χρήση της μουσικής, στα cgi, στην ερμηνεία των πρωταγωνιστών και στην σκηνοθεσία. Θεωρώ πως εξέλιξη αυτού του είδους είναι πραγματικά κάτι το εντυπωσιακό και άξιο μελέτης καθώς κατάφερε να βγει από το κουτί που το είχαν κλείσει (jumpscares, τέρατα, κομμένα χέρια και πόδια) και να μπει σε πολλά διαφορετικά μικρά κινηματογραφικά κουτάκια, τα οποία απευθύνονται σε ποικίλα γούστα και προτιμήσεις των θεατών. Σαν είδος το απολαμβάνω ακόμα. Και χαίρομαι.

@oneofusgr

If you're here, you're one of us!