Τα στάνταρ για το ποιο σώμα θεωρείται όμορφο αλλάζουν σχεδόν ανά δεκαετία και έτσι μέσα σε έναν αιώνα έχουμε δει ακριβώς δέκα διαφορετικούς σωματώτυπους να θεωρούνται ελκυστικοί από τον δυτικό κόσμο.

Ευτυχώς για όλους μας, τα τελευταία χρόνια έχει κάνει την εμφάνισή του το κίνημα του body positivity, το οποίο πρεσβεύει το πιο απλό πράγμα : Όλα τα σώματα είναι όμορφα ανεξαρτήτως ύψους, βάρους και αρτιότητας. Και το Hollywood, από εκεί που μας έδινε μόνο ταινίες με ηθοποιούς συγκεκριμένων διαστάσεων, αποφάσισε να αλλάξει τακτική και να διευρύνει λίγο περισσότερο τους ορίζοντές του για να μας πει ιστορίες που, χωρίς τη βοήθεια του παραπάνω κινήματος, δε θα ακούγαμε ποτέ. Παρόλο που το πρόβλημα φυσικά εξακολουθεί να υφίσταται, ορίστε μερικά φωτεινά παραδείγματα

Girls Trip (2017)

Παρακολουθώντας ταινίες όπως το I Feel Pretty καταλαβαίνεις πως το  Hollywood έχει ακόμα λίγο δρόμο μπροστά του, ώστε να μην κάνει τόσο cringeworthy ταινίες για το body positivity. Στο Girls Trip κάτι συνέβη και πέτυχε η συνταγή. Και οι τέσσερις πρωταγωνίστριες της ταινίας (Jada Pinkett Smith, Queen Latifah, Regina Hall και Tiffany Haddish) έχουν διαφορετικά σώματα και για καμία τους δε γίνεται το παραμικρό αστείο περί αυτού. Ούτε για το πόσο ψηλή είναι η Latifah σε σχέση με την πιο μικρόσωμη Pinkett Smith, αλλά και ούτε για τις καμπύλες των άλλων δύο συμπρωταγωνιστριών. Οι γυναίκες αυτές απλά υπάρχουν σε αρμονία μεταξύ τους και αυτό είναι αναζωογονητικά όμορφο. Επίσης, το Girls Trip είναι απίστευτα αστείο.

Little Miss Sunshine (2006)

Ξέρατε ότι η Abigail Breslin, πριν την δούμε στο Scream Queens, είχε παίξει και σε αυτό το μικρό διαμάντι; Υποδύεται ένα κοριτσάκι που λατρεύει το παγωτό, είναι λίγο αδέξιο, και χορεύει σαν να μην την βλέπει κανείς. Δηλαδή ό,τι τα υπόλοιπα κορίτσια στο διαγωνισμό ομορφιάς που συμμετέχει δεν μπορούν να πετύχουν. Αυτό γίνεται ακόμη πιο εμφανές όταν προσπαθεί να την διδάξει ο παππούς της πώς να φέρεται σαν κορίτσι καλλιστείων σε μία εντελώς αθώα και αξιαγάπητη σκηνή. Μένει με τα εσώρουχά της και κουνάει την κοιλίτσα της χωρίς να αισθάνεται ντροπή, ακόμα όταν το κοινό από κάτω την αποδοκιμάζει. Ίσως να είναι από τις καλύτερες και πιο αξιολάτρευτες νίκες που έχουμε δει ποτέ στον κινηματογράφο.

To Wong Foo, Thanks for Everything! Julie Newmar (1995)

Περίμενες να δεις στην λίστα μία κωμωδία με drag queens των 90’s και πρωταγωνιστές τους Wesley Snipes, Patrick Swayze και τον John Leguizamo; Κι όμως! Η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί έναν body positive ύμνο, καθώς υποστηρίζει πως το φύλο και η αυτοπεποίθηση δε μπορεί να στηρίζεται μόνο στο σχήμα ή στο μέγεθος και πως όλοι μόνοι μας καθορίζουμε την ομορφιά μας. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα φανερό στην ταινία ήδη από το αρχικό μοντάζ, στο οποίο οι χαρακτήρες των Swayze και Snipes μεταμορφώνονται σε πανέμορφες drag queens. Επίσης, κοινωνικό φύλο,who;

Pink Flamingos (1972)

Η μούσα του John Waters, Divine, είναι από μόνη της ένα είδωλο σε πολλά επίπεδα της trash κουλτούρας. Σε αυτήν ταινία χωρίς να μετανιώνει για τίποτα σπρώχνει την αισθητική στα όριά της και προκαλεί τις κοινωνικές νόρμες για το τι είναι και τι δεν είναι κατάλληλο. Υπάρχει μία διαφορετική αίσθηση ικανοποίησης να βλέπεις την Divine να περπατάει με ιδιαίτερη χάρη και δύναμη την πολυσύχναστη οδό Baltimore. Όλοι οι περαστικοί μένουν με το στόμα ανοιχτό βλέποντάς την (δεν ήταν κανένας τους ηθοποιός και έχουν όλοι τους γνήσιες αντιδράσεις). Την ίδια δεν την ενδιαφέρει όμως τίποτα και συνεχίζει τη διαδρομή της με την ίδια χάρη.

Hairspray (1988)

Η Ricki Lake θεωρείται πρωτοπόρος του  body positivity κινήματος. Ακόμη και στο talk-show που είχε στα 90’s μιλούσε και υποστήριζε πως όλοι οι άνθρωποι είναι όμορφοι, ανεξαρτήτως εμφάνισης, σχήματος, μεγέθους και ταυτότητας. Στο Hairspray υποδύεται μία έφηβη η οποία πολέμησε με την κοινωνική απομόνωση που της επιβλήθηκε από το αγαπημένο της πρόγραμμα στην τηλεόραση, αφού κέρδισε μία ευκαιρία να χορέψει σε αυτό. Κι όλα αυτά γιατί ήταν πιο παχουλή από τους υπόλοιπους. Ο John Waters δεν χρησιμοποιεί το σώμα της Tracy ως μέσο για να ακουστεί η καλύτερη ατάκα στην ταινία. Αντιπαρέρχεται το συγκεκριμένο θέμα και μας δίνει μία ικανοποιητική πλοκή για τον χαρακτήρα, την οποία μας δείχνει ως μία αδιαμφισβήτητη αρχηγό και μία εκπληκτική χορεύτρια. Για τους ίδιους λόγους θα μπορούσε κάποιος να δει και το remake της ταινίας που έγινε το 2007.

Real Women Have Curves (2002)

Η America Ferrera υποδύεται εδώ μία χαρακτήρα που δουλεύει στη βιομηχανία φορεμάτων της αδερφής της. Επειδή λοιπόν κάνει πολύ ζέστη, αποφασίζει να βγάλει την μπλούζα της για να δροσιστεί λίγο. Δυστυχώς η μητέρα της την βλέπει και της λέει πως φαίνεται άσχημη και ότι θα ήταν πολύ πιο όμορφη δίχως όλο αυτό το λίπος. Η απάντηση που της δίνει ίσως είναι από τα πιο ικανοποιητικά comebacks όλων τον εποχών: “Υπάρχουν πολλά περισσότερα πράγματα σε μένα, κι όχι μόνο το βάρος μου. Θέλω να με παίρνουν στα σοβαρά. Θέλω να με σέβονται για αυτά που πιστεύω κι όχι για το πώς είμαι εξωτερικά”. Καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας είναι εμφανές πως αγαπάει το σώμα της και εμπνέει και τα υπόλοιπα μέλη τη οικογένειάς της να κάνουν το ίδιο.

Patti Cake$ (2017)

Όπως και στο Girls Τrip, έτσι κι εδώ δε γίνεται αναφορά στο σώμα της πρωταγωνίστριας και ούτε μειώνουν τη σημασία του χαρακτήρα στην πλοκή για να δώσουν την καλύτερη ατάκα στο σενάριο. Αντί για αυτό έχουμε την Patricia Dombrowski (Danielle Macdonald), η οποία είναι μία κοπέλα που θέλει να γίνει ένα αστέρι της hip hop σκηνής και να φύγει από την θλιβερή πόλη στην οποία μεγάλωσε. Η πρωταγωνίστρια απλώς τυχαίνει να είναι plus-size, κάτι το οποίο δεν αναφέρεται επαναλαμβανόμενα στην ταινία, αλλά ούτε αγνοείται παντελώς- απλώς ο συγκεκριμένος σωματώτυπος εκπροσωπείται μέσω ενός πολύ δυνατού φιλμ για μία κοπέλα η οποία κυνηγάει το όνειρό της.