Όταν βγήκε το κομμάτι “ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ” από το ομότιτλο άλμπουμ του MAZOHA που μόλις κυκλοφόρησε από την Inner Ear έκανε θόρυβο. Στα social media όλοι άρχισαν να μιλούν για αυτό και να το ποστάρουν. Το ξεσηκωτικό beat του, οι σκληροί στίχοι που έρχονται σε πλήρη αντιδιαστολή με τη χορευτική μουσική και το βίντεο κλιπ σε σκηνοθεσία Νίκου Πάστρα έκαναν perfect fit. Αλλά και το timing δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Σε μια στιγμή από την αρχή της πανδημίας που εκτός από εγκλεισμό, έχει και έντονη επικαιρότητα γεμάτη από καταγγελίες για περιστατικά βίας  πάσης φύσεως, το “ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ” ήρθε σαν ανάσα.

Ο Τζίμης Πολιούδης που βρίσκεται πίσω από το ελληνόφωνο project ΜΑΖΟΗΑ, αλλά και πίσω από το αγγλόφωνο Vigna Lips παρέμεινε ακραιφνώς δημιουργικός όλον αυτόν τον καιρό. Το προηγούμενο άλμπουμ του με το project MAZOHA, “Μπασταρδο” κυκλοφόρησε τον Σεπτέμρβη του 2019, ενώ με το Vagina Lips κυκλοφόρησε το “Outsider Forever” αρχές του καταραμένου 2020. Η πανδημία δεν φάνηκε να τον σταματά και μέσα στη χρονιά ως MAZOHA κυκλοφόρησε το 7ινστο “Mέχρι που φτάνουν τα απωθημένα”. 

Το άλμπουμ “Μπάσταρδο” ενέπνευσε τον σκηνοθέτη Νίκο Πάστρα τόσο, που βάφτισε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του από αυτό. Σταδιακά αναπτύχθηκε μια σχέση ανάμεσα στους δύο δημιουργούς κι έτσι κομμάτια του Τζίμη θα ακουστούν στην ταινία. Επίσης ο Πάστρας σχεδίασε το εξώφυλλο για το 7ιντσο “Mέχρι που φτάνουν τα απωθημένα” και όταν τελείωσαν τα γυρίσματα ταινίας πρότεινε στον Τζίμη να κάνει ένα βίντεο κλιπ με τους ηθοποιούς σε όποιο κομμάτι από το “ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ” ήθελε. Ο Τζίμης διάλεξε το ομώνυμο και, όπως λέει, το αποτέλεσμα τον δικαίωσε και είναι ευγνώμων και για τον σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς κι όλο το τεχνικό επιτελείο του.

O “ΠΡΤΘΛΤΣ”, δλδ “ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ”, είναι ένα άλμπουμ με 8 τραγούδια αντισεξιστικά, αντιπολιτικά, αντισημερινά, που επιλέχθηκαν προσεκτικά ανάμεσα από πολλά υποψήφια demo. 8 τραγούδια που αμφισβητούν και απαξιώνουν τη σύγχρονη κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Ένα άλμπουμ punk αισθητικής με τις κιθάρες να κυριαρχούν σε σχέση με το “Μπάσταρδο” που είχε χτιστεί γύρω από synth pads και μπασογραμμές. Όλα τα τραγούδια είναι uptempo, κόντρα στην αρνητικότητα, θέλοντας να περάσουν το μήνυμα πως όσο κι αν η σημερινή κοινωνία έχει ηττηθεί σε όλα τα επίπεδα (ρατσισμού, φασισμού, μισογυνισμού), υπάρχουν κάποιοι που ακόμα αντιστέκονται, αμφισβητούν και απαντούν ή τουλάχιστον προσπαθούν. Ένα άλμπουμ για την “άλλη πλευρά”, για οτιδήποτε η κοινωνία έχει ονομάσει διαφορετικό, για τους πραγματικούς πρωταθλητές της ζωής, που δεν προβάλλονται ούτε επιβάλλονται μέσω της τηλεόρασης και των social media. 

Με αφορμή όλα τα παραπάνω ο Τζίμης Πολιούδης μιλάει στο One of Us.

Τζίμη, το “ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ” αποτελεί και το άτυπο soundtrack της πρώτης ταινίας μεγάλου μήκους του Νίκου Πάστρα “Μπάσταρδα”. Αρχικά, πως ήταν για εσένα η εμπειρία της συνεργασίας με τον Νίκο Πάστρα; Ήσουν παρών στα γυρίσματα της ταινίας; Επηρέασε το άλμπουμ η πλοκή και το σενάριο της ταινίας ή μήπως τα τραγούδια σου επηρέασαν τον Πάστρα;

Τον Νίκο τον γνώρισα από κοντά το προηγούμενο καλοκαίρι στην Αθήνα. Τον ήξερα βέβαια κι από τις δουλειές του σκηνοθετικά, αλλά κι ως σχεδιαστή εξωφύλλων από διάφορους έλληνες μουσικούς που εκτιμώ. Ήρθε σε επικοινωνία μαζί μου ως γνήσιος κι αγνός φαν και μου πρότεινε να χρησιμοποιήσει κάποια δικά μου tracks από τις προηγούμενες κυκλοφορίες μου γιατί τον ενέπνευσαν να γράψει το σενάριο για τα Μπασταρδα. Μεγάλη μου τιμή ασφαλώς και το συμφωνήσαμε κατευθείαν. Μου έστειλε το σενάριο αργότερα και γούσταρα ιδιαίτερα όταν το διάβασα. Στα γυρίσματα δυστυχώς δεν ήμουν παρών, αλλά είχαμε συνεχή επικοινωνία με τον Νίκο κι ακόμη έχουμε, γιατί ήρθαμε πολύ κοντά μιας και μας συνδέουν πολλά κοινά βιώματα κι αφουγκραζόμαστε τα πράγματα γενικότερα με κοινή οπτική. Σε λίγο καιρό θα αρχίσουμε να δουλεύουμε κάποια νέα μουσική που θα μπει στην ταινία και γενικά το αφήνω πάνω στον Νίκο να χρησιμοποιήσει όποιο κομμάτι θέλει όπως το θέλει, παλιό ή καινούργιο η ακυκλοφόρητο. Κλείνοντας θα πω πως θα ξανακάνουμε πράγματα μαζί σύντομα μιας κι έχουμε φουλ εκτίμηση και κατανόηση μεταξύ μας.

Έχεις κληθεί να απαντήσεις αρκετές φορές για το αν ο ελληνικός στίχος είναι απελευθερωτικός, μιας που το project ΜΑΖΟΗΑ, διαχωρίζεται από το Vagina Lips, εκτός από τον ήχο, και από το γεγονός ότι είναι αποκλειστικά ελληνόφωνο. Πέρα από το πώς σε επηρεάζει τον ίδιο δημιουργικά, θεωρείς ότι το κοινό ταυτίζεται πιο εύκολα μέσα από τον ελληνικό στίχο; 

Καλά ασυζητητί το κοινό ταυτίζεται περισσότερο με τον ελληνικό στίχο και λογικό γιατί στην Ελλάδα ζούμε. Εγώ το βλέπω αυτό στα live μου. Με το Mazoha ο κόσμος ξεσαλώνει, τραγουδάει, φορτίζεται περισσότερο, το ‘’τρώει’’ το πράμα 100% θέλει δεν θέλει. Όλα τα προηγούμενα έχουν σαν αποτέλεσμα να χορεύει και περισσότερο ο κόσμος γιατί ταυτίζεται και θέλει να συμμετέχει σε όλη τη διαδικασία της εκτόνωσης που σου προσφέρει μια ζωντανή εμφάνιση. 

Είναι γεγονός ότι όλη η “εναλλακτική” ελληνική σκηνή έχει κάνει στροφή στον ελληνικό στίχο τα τελευταία 3 περίπου χρόνια. Μπορείς να οριοθετήσεις αυτή την μεταστροφή; Να την εξηγήσεις; Τι οδήγησε τους δημιουργούς να αρχίζουν να εκφράζονται και πάλι στη μητρική τους γλώσσα; 

Εμένα προσωπικά με οδήγησε αρχές του 2017 το κόλλημά μου τότε με κάποια σπουδαία σχήματα με ελληνικό στίχο, είτε από το παρελθόν, είτε από το παρόν. Επηρεάστηκα δηλαδή σαν φαν – ακροατής πρώτα και μετέπειτα σαν “δημιουργός”. Είχα και την ανάγκη κιόλας, γιατί είχα ήδη μεγάλο όγκο κυκλοφοριών με το Vagina Lips κι ήθελα να διοχετεύσω όλη μου την ενέργεια σε κάτι καινούριο. Επίσης μου είναι εύκολο να γράφω στα ελληνικά από πάντα, απλά δεν το επεδίωκα και τόσο συχνά, το έκανα κυρίως με τη γραφή διαφόρων ποιημάτων μου που ευτυχώς για τον κόσμο της ποίησης δεν θα δημοσιευτούν ποτέ. Τα τελευταία 3 χρόνια όντως υπάρχει μεγάλη στροφή στον ελληνικό στίχο απολύτως δικαιολογημένα γιατί ζούμε ασφυκτικά κι οι δημιουργοί θέλουν να εκφραστούν, να εκτονωθούν και τους βγαίνει αβίαστα τις περισσότερες φορές να μιλήσουν στην κοινή μας γλώσσα, γιατί κι αυτοί όπως κι εγώ, μπορούν να εκφραστούν καλύτερα κι αμεσότερα. Έχει συμβάλλει βέβαια και το ελληνικό hip – hop που έχει ανέβει στο θρόνο των προτιμήσεων του κοινού και δεν το βλέπω να τον χάνει κι άμεσα κιόλας. Προσωπικά το παρακολουθώ από κοντά, αλλά δεν δηλώνω φαν του παρά μόνο ελαχίστων εξαιρέσεων που κάνουν σπουδαία πράματα. Επίσης να μην ξεχάσω να αναφερθώ και σε αυτούς που το κάνουν επειδή έχει γίνει μόδα (σ. σ. τη μεταστροφή από αγγλικό σε ελληνικό στιχο) αλλά οκ, εκεί φαίνεται πως γίνεται εφήμερα και μη ουσιαστικά και θέλω να πιστεύω πως ο κόσμος το καταλαβαίνει.

Ο “ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ” συστήνεται ως ένα concept album με τραγούδια “αντισεξιστικά, αντιπολιτικά, αντισημερινά”. Πώς νιώθεις για την έντονη επικαιρότητα των τελευταίων ημερών αναφορικά με όλες τις καταγγελίες για σεξουαλική, ψυχολογική, λεκτική και σωματική βία στο χώρο του πολιτισμού; Έχεις κάποια ελπίδα για μία καλύτερη, δικαιότερη κοινωνία; 

Η ψυχολογική, λεκτική, σωματική και σεξουαλική βία υπάρχει σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας μας πάρα μα πάρα πάρα πολύ δυστυχώς. Έχω δει, ακούσει, νιώσει άπειρα τέτοια περιστατικά. Η πατριαρχική και συντηρητική ελληνική κοινωνία είναι πολύ βαθιά άρρωστη και μολυσματική. Έχουμε χρέος όλοι/ες να την πολεμήσουμε όσο περισσότερο και σκληρότερα μπορούμε. Καθημερινά ντρέπομαι, θλίβομαι, εξοργίζομαι που είμαι άντρας, καθημερινά ντρέπομαι, θλίβομαι, εξοργίζομαι που είμαι άνθρωπος. Δεν έχω ελπίδα δυστυχώς, με λυπεί που το λέω, προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος αλλά νομίζω πως δε θα ζήσω για να δω μια καλύτερη και δικαιότερη ελληνική κοινωνία. Μακάρι να διαψευστώ.Πιστεύεις ότι η δημιουργία έργων με τόσο έντονους συμβολισμούς και τοποθετήσεις όπως το δικό σου, μπορούν να ξορκίσουν έστω και λίγο “το κακό;”, όλα αυτά τα άσχημα συναισθήματα που νιώθουμε τον τελευταίο καιρό όχι μόνο εξαιτίας των παραπάνω αποκαλύψεων, αλλά και του εγκλεισμού; Έχεις επιλέξει τα κομμάτια του “ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ” να είναι χορευτικά, παρόλο που στιχουργικά έρχεσαι αντιμέτωπος με όλα αυτά που μας απασχολούν κοινωνικά σήμερα. Θα έλεγες λοιπόν ότι είχες κάτι τέτοιο στο μυαλό σου γράφοντας το άλμπουμ; Να ξορκίσουμε όλοι μαζί το κακό χορεύοντας;

Δεν είμαι αφελής να πιστεύω πως όλοι μπορούμε να ξορκίσουμε το κακό χορεύοντας. Το κακό θα αλλάξει αν αποκτήσουμε περισσότερη ενσυναίσθηση, σεβασμό για τον συνάνθρωπο, ισότητα, κατανόηση, κριτική σκέψη κι αλληλεγγύη. Και τότε θα έρθει κι ο χορός. Πρώτα όμως όλα τα παραπάνω. Εγώ απλά έγραψα τα τραγούδια, είπα ό, τι είχα να πω, δήλωσα τα πιστεύω μου, τη συμπαράστασή μου. Όποιος ταυτιστεί, ταυτίστηκε. Οι στίχοι είναι πολύ σκληροί για να ντύνονταν με μουσική πιο μπαλαντοειδή η λυπητερή. Θα είχα μεγάλο πρόβλημα ψυχολογικό σε αυτή την περίπτωση, θα ήταν τραγούδια συναισθηματικά δυσβάσταχτα νομίζω για όλους.

Στο ομώνυμο single “ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ” ακούγεται ο στίχος “9 μέτρα από τη γη, στον κάθε βιαστή”. Χωρίς να υπονοώ ότι υποστηρίζεις τη βία, ή την αυτοδικία, σε έχει απασχολήσει ποτέ η απάντηση στη βία με βία; Καθημερινά αναλωνόμαστε σχεδόν όλοι σε έναν περιβάλλον (τα social media) όπου δύο αντίθετες πλευρές εύχονται ο ένας στον άλλο “ψόφους” και “καρκίνους”. Έχει νόημα; Πού μας πάει αυτό ως κοινωνία;

Σίγουρα δεν μας πάει πουθενά σαν κοινωνία πάντως και η μέχρι τώρα κατάσταση της ατιμωρησίας όλων που καθημερινά μας κάνουν τη ζωή ασχημότερη με τα καθημερινά μικρά και μεγάλα εγκλήματα τους. Πώς τα έχουμε καταφέρει σε αυτή τη χώρα και το “ζουν ανάμεσά μας” έχει γίνει “ζούμε ανάμεσα τους” ειλικρινά δεν μπορώ να το εξηγήσω από εδώ μέσα. Ο κόσμος που ονειρεύτηκα κι ονειρεύτηκες δεν έγινε πραγματικότητα ποτέ. Μια χώρα που όποιος φέρεται και σκέφτεται ανθρώπινα υποφέρει από κατάθλιψη. Έλλειψη δικαιοσύνης κι ισότητας, καθημερινό κόψιμο φτερών. Μια βουλή με καρικατούρες γελοίες κι επικίνδυνες. Έχουμε ανεχτεί πολλά και το ποτήρι θα ξεχειλίσει αναπόφευκτα. Όσο για τη χρήση βίας που προανέφερες σε κάποιες περιπτώσεις η γνώμη μου είναι πως είναι αναπόφευκτη.

Πώς βιώνεις την πανδημία και τα lockdowns. Φαίνεται ότι παρέμεινες δημιουργικός. Είναι έτσι όπως το φανταζόμαστε ή πέρασες / περνάς δύσκολες περιόδους με τον εγκλεισμό; 

Προσπαθώ να παραμείνω δημιουργικός για να μην τρελαθώ κι εγώ, συνεχώς ασχολούμαι με κάτι. Βρίσκω μάταια όλα αυτά τα πρόχειρα κι ό,τι να ‘ναι μέτρα. Τώρα τελειώνω σε κάνα μήνα το νέο album Vagina Lips και μετά βλέπουμε τι θα κάνω με αυτό. Αλλά περνάω και δύσκολα και φορτίζομαι συναισθηματικά, τέρμα αρνητικά και με το lockdown, αλλά και με όλα αυτά τα τραγικά μέτρα και τα νομοσχέδια που πλασάρει η κυβερνησάρα μας.

Τί είναι αυτό που σου έχει λείψει πιο πολύ από τη ζωή πριν τον κορωνοϊό;

Να κάνω live και να ταξιδεύω.

Πρόσφατα μας χάρισες και μία ωραία διασκευή του “Τι να σου προσφέρω ν’ αλλάξεις” των 2002GR, ενώ είναι εύκολο να συμπεράνει κανείς ότι μουσικά τα ‘80s είναι από τις βασικές επιρροές σου. Από την άλλη με το “Vagina Lips” κινείσαι σε προς το shoegaze μονοπάτια. Τι είναι αυτό που έχει χαρίσει την ευελιξία να κινείσαι ανάμεσα στα διαφορετικά genres και προσωπικές αναφορές, δημιουργώντας παράλληλα έναν αυθεντικό ήχο;

Τα έχω διαχωρίσει μες στο μυαλό μου τα 2 projects και κάθε που μπουκώνω από το 1 ασχολούμαι με το άλλο. Είναι και τα 2 αναπόσπαστα κομμάτια μου και δεν θα μπορούσα να μην έχω κάποιο πλέον. Όσον αφορά τον προσωπικό ήχο, δεν ξέρω αν ισχύει, απλά εγώ στο home studio μου προσπαθώ να φέρνω τα κομμάτια μου στην τελειότερη εκδοχή της φαντασίας μου με τα λίγα μέσα που διαθέτω.