Από τον Copland στον Corelli, πολλοί μουσικοσυνθέτες ήταν μέλη της LGBTQ+  κοινότητας σε μία εποχή που το να είσαι κάτι άλλο πέρα από straight ήταν παράνομο. Παρόλα αυτά δεν άφησαν αυτό το κομμάτι τους να μπει εμπόδιο στην καλλιτεχνική τους πορεία, θεωρούμε μάλιστα πως αρκετοί το χρησιμοποίησαν και υπέρ τους για να συνθέσουν απίστευτες μουσικές μελωδίες με έμπνευση την πραγματική τους ταυτότητα, δίνοντας μία τεράστια ώθηση προς την εξέλιξη της μουσικής όπως την γνωρίζουμε σήμερα. Ας τους γνωρίσουμε

1.Benjamin Britten (1913-1976)

Ο Edward Benjamin Britten είναι ένας από τους καλύτερους συνθέτες αγγλικής όπερας, χορικών και τραγουδιών, πολλά από τα οποία συνέθεσε για τον τενόρο σύντροφό του, Sir Peter Pears. Ξεκίνησε να γράφει μουσική στα εννέα του χρόνια, τελειοποιώντας ένα ορατόριο (θρησκευτικό μουσικό κομμάτι). Διδάχτηκε από τους Frank Bridge, John Ireland και Arthur Benjamin και συνάμα ήταν και εξαιρετικός πιανίστας. Οι πρωτοποριακές όπερές του, Peter Grimes (1945) και The Turn of the Screw (1954) – καθώς και το πολύ γνωστό του War Requiem – αγγίζουν τα τότε επίκαιρα θέματα της ψυχολογίας και του μετατραυματικού στρες, όπως και το θέμα της ομοφυλοφιλίας του.

2.Dame Ethel Smyth (1858-1944)

Η Ethel Smyth ήταν μία εξαιρετική συνθέτης, ενεργό μέλος του κινήματος των σουφραζέτων και δεν κρατούσε μυστικές τις σχέσεις τις με άλλες γυναίκες. Γεννήθηκε στο Νοτιοδυτικό Λονδίνο και σπούδασε στο Κονσερβατόριο της Λειψίας γνωρίζοντας συνθέτες όπως τον Grieg, τον Tchaikovsky, την Clara Schumann και τον Brahms. Τα πιο γνωστά της έργα είναι η όπερα The Wreckers και Mass in D. Το τραγούδι που έγραψε το 1911, The March of the Women, του οποίου στιχουργός ήταν η Cicely Hamilton,  ήταν αφιερωμένο  στην αρχηγό του κινήματος, Emmeline Pankhurst, με την οποία είναι τεκμηριωμένο πως είχε σχέση. Όταν ήταν 71 ετών, γνώρισε και ερωτεύτηκε την Virginia Woolf, περίπου 40 χρονών τότε. Η Woolf περιέγραψε το ειδύλλιο ως “το να έχεις πιαστεί από έναν τεράστιο κάβουρα”. Το είπε για καλό ή για κακό τώρα αυτό;

3.Francis Poulenc (1899-1963)

Ήταν ένας από τους πρώτους ανοιχτά ομοφυλόφιλους συνθέτες και δεν άφησε την θρησκεία του να μπει εμπόδιο σε αυτό. Οι συνθέσεις του καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα ειδών κλασσική σύνθεσης, από τις σονάτες του με τις περίεργες μα ντελικάτες μελωδίες (Flute Sonata, 1957), μέχρι Piano Concerto και από εκεί στην όπερα μίας πράξης για σοπράνο και ορχήστρα, La Voix Humaine. Οι μουσικοί ιστορικοί συνεχίζουν το debate για το αν το ευρύ φάσμα στο οποίο έγραφε μουσική αποτελεί την εξωτερίκευση μίας εσωτερικής ηθικής αναταραχής.

4.Pyotr Ilyich Tchaikovsky (1840-1893)

Γεννήθηκε στο Votkinsk, μία μικρή πόλη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, και ξεκίνησε μαθήματα με τον Anton Rubinstein το 1861. Μερικές από τις πιο γνωστές συνθέσεις του για μπαλέτο είναι η Λίμνη των Κύκνων, Η Ωραία Κοιμωμένη και ο Καρυοθραύστης. Ο γάμος του με την Antonina Miliukova το 1877 απεδείχθη καταστροφικός, ενώ στην συνέχεια αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει. Ο Tchaikovsky ήταν ομοφυλόφιλος σε μία εποχή που ήταν παράνομο στην Ρωσία (όχι ότι τώρα είναι καλύτερα τα πράγματα) και έτσι σκοπός του γάμου του ήταν να σταματήσει τους πάντες να μιλούν για την ερωτική του ζωή. Αυτό όμως έφερε μεγάλη σύγχυση και θλίψη σε αυτόν και την Miliukova, όπως ήταν λογικό. Είναι γνωστό πως τελικά ερωτεύτηκε τον ανιψιό του, Vladimir Davydov, κάτι που όμως δεν κατέληξε κάπου, καθώς ο συνθέτης πέθανε από χολέρα το 1893.

5.George Frideric Handel (1685-1759)

Τα χορικά και οι οπερετικές συνθέσεις του Handel παραμένουν μέχρι και σήμερα από τα πιο σημαντικά έργα που συντέθηκαν ποτέ. Ας αναφέρουμε για παράδειγμα τις όπερες Rinaldo, Agrippina και τη μουσική δωματίου του. Γεννημένος στο Halle της Γερμανίας ξεκίνησε τα μαθήματα μουσικής από μικρός. Μετακόμισε στην Αγγλία ως αναγνωρισμένος συνθέτης πλέον, αφού βρήκε μεγάλη απήχηση στο αγγλικό κοινό η όπερά του Rinaldo (1711). Θεωρείται πως ήταν ομοφυλόφιλος μιας και κυκλοφορούσε σε διάφορους κύκλους στην Ιταλία και την Αγγλία όπου ο ομοφυλοφιλικός έρωτας δεν ήταν κάτι το μεμπτό. Η μουσική ιστορικός Ellen Harris πιστεύει ακράδαντα στην ομοφυλοφιλία του, καθώς παρατηρεί ομοφυλοφιλικό subtext (το κείμενο πίσω από το κείμενο/μετακείμενο) στις καντάτες του. Αυτό το θέμα αναλύει και στο βιβλίο της Handel as Orpheus.

6. Jean-Baptiste Lully (1632-1687)

Ο βιολιστής και συνθέτης όπερας Jean-Baptiste Lully δούλεψε την Αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ’. Ήταν ένας φιλόδοξος άνθρωπος και εκεί αλλά και στη μουσική σκηνή, κυριαρχώντας στην Γαλλική όπερα των 17ο αιώνα. Ήταν γνωστός για δύο πράγματα: Πρώτον για το πόσο γρήγορα ανέβαινε στην κυριαρχία της Αυλής και δεύτερον για τις σχέσεις του με άντρες και γυναίκες, γεγονός που τον έφερε σε σύγκρουση με τον Βασιλιά. Πέθανε στα 55 του χρόνια από μία λοίμωξη που του προκλήθηκε όταν χτύπησε κατά λάθος το πόδι του με τη μπαγκέτα του μαέστρου.

7. Arcangelo Corelli (1653-1713)

Ο Corelli έζησε την ίδια εποχή με τον Lully και τον Handel κινούμενος στους ίδιους σεξουαλικά αμφιλεγόμενους κύκλους όπως εκείνοι. Και όπως αυτοί οι δύο , έτσι και εκείνος είχε συσχετιστεί με τον ομοφυλόφιλο κληρικό Καρδινάλιο Pietro Ottoboni. Είναι γνωστός για τις σονάτες δωματίου του και τα concerti grossi του, αλλά και για το γεγονός ότι αρνήθηκε να παίξει ένα μέρος από το ορατόριο του Handel, The Triumpf Of Time And Truth. Η δικαιολογία του ήταν πως μία νότα στη μελωδία για το βιολί ήταν ψηλότερα από ό,τι πίστευε ο ίδιος πως είναι επιτρεπτό για το αυτό το μουσικό όργανο.

8. Frederick the Great (1712-1786)

Ο Βασιλιάς Φρειδερίκος ο Β’ της Πρωσίας κάποτε έγραψε, “Είναι της μοίρας μου γραφτό∙ είναι μία γυναίκα και εγώ δεν έχω αυτήν την κλίση.” Είναι καταγεγραμμένο ιστορικά πως ο βασιλιάς είχε μία σχέση με τον Karl Christoph von Keith, βαλέ του πατέρα του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α’, και τον αξιωματικό του Πρωσικού Στρατού, Hans Hermann von Katte. Τον τελευταίο τον σκότωσε ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος A’, όταν έμαθε για την σχέση του με τον γιό του. Ο Φρειδερίκος ο Β’ έχει συνθέσει αρκετά κονσέρτα και σονάτες και ήταν και βιρτουόζος του φλάουτου, μαθητευόμενος του Johann Joachim Quantz.

9. Aaron Copland (1900-1990)

Ο Νεοϋερκέζος Aaron Copland ήταν ένας από τους εξέχοντες μαθητές της Nadia Boulanger στο Κονσερβατόριο του Παρισιού. Πολλοί που αποφοίτησαν από εκεί κυριάρχησαν την μουσική σκηνή του 20ου αιώνα όπως ο Astor Piazolla, Philip Glass και ο Daniel Barenboim. O Copland ήταν ένας πολύ κλειστός άνθρωπος, αλλά βγήκαν στο φως κάποια γράμματά του προς καλλιτέχνη Prentiss Taylor, που αποδεικνύουν μία πολύ στενή σχέση μεταξύ τους. Ο ίδιος ποτέ δεν έκρυψε το γεγονός του ότι ζούσε και ταξίδευε μαζί με άλλους άντρες, συμπεριλαμβανομένων του φωτογράφου Victor Kraft και του καλλιτέχνη Alvin Ross. Γνωστά έργα του Copland είναι τα Appalachian Spring και Fanfare for the Common Man.

10. Samuel Barber (1910-1981)

Ο Αμερικανός συνθέτης Samuel Barber δεν έκρυψε την ομοφυλοφιλία του, όπως ο Copland. Ήταν γνωστό πως είχε σχέση ζωής με τον συμμαθητή του από το Ινστιτούτο Curtis, Gian Carlo Menotti. Ο Barber κέρδισε το βραβείο Pulitzer στη μουσική δύο φορές – το 1958 για την όπερα Vanessa και το 1963 για το Κονσέρτο του για Πιάνο. Το έργο του Adagio for Sprigs ήταν ένα από τα πρώτα έργα Αμερικάνου συνθέτη που επιμελήθηκε ο θρυλικός μαέστρος Arturo Toscanini, και ακούστηκε και στην ταινία του Oliver Stone, Platoon (1987).

11. Gian Carlo Menotti (1911-2007)

Αν και όχι τόσο γνωστός όσο ο σύντροφός του, Samuel Barber, ο Ιταλός συνθέτης Gian Carlo Menotti ήταν εξίσου ταλαντούχος. Του έχει απονεμηθεί και εκείνου το Βραβείο Pulitzer για τις όπερές του The Consul και The Saint of Bleecker Street. Ίδρυσε το Spoleto Festival στις ΗΠΑ το 1958 και δέκα χρόνια αργότερα το μετέφερε στη Μελβούρνη, όπου και πλέον είναι γνωστό με το όνομα Melbourne International Arts Festival.

12. Leonard Bernstein (1918-1990)

O Leonard Bernstein σπούδασε μαζί με τον Barber και τον Menotti στο Curtis Institute. Είχε μία σχέση που “την μία χώριζαν την άλλη τα ξαναέβρισκαν” με την ηθοποιό Felicia Cohn Montealegre και στο τέλος παντρεύτηκαν. Όμως, ήταν ανοιχτά ομοφυλόφιλος. Η Montealegre έγραψε στο βιβλίο της, The Bernstein Letters, “είσαι ένας ομοφυλόφιλος άνδρας και μπορεί να μην αλλάξεις ποτέ- δεν παραδέχεσαι την δυνατότητα μίας διπλής ζωής, αλλά αν η ηρεμία σου, η υγεία σου, όλο το νευρικό σου σύστημα βασίζεται πάνω σε ένα σεξουαλικό μοτίβο, τι μπορείς να κάνεις;” Ο Arthur Laurents, συνεργάτης του Bernstein, τον έχει αποκαλέσει “έναν ομοφυλόφιλο άντρα που παντρεύτηκε”, λέγοντας, “Δεν ήρθε ποτέ σε σύγκρουση γι’αυτό΄. Ήταν απλά ομοφυλόφιλος.

13. Franz Schubert (1797-1828)

Αν και πέθανε στα 31 του χρόνια, ο ρομαντικός συνθέτης Franz Schubert συνέθεσε 600 Lieder (τραγούδια), 9 συμφωνίες και πολλά άλλα μικρής και μεγάλης κλίμακας έργα. Ο μουσικός ιστορικός Maynard Solomon πρότεινε την θεωρία ότι οι στίχοι στα τραγούδια του Schubert αποδεικνύουν πως τον ενδιέφεραν ρομαντικά οι άντρες, κάτι το οποίο εν έτη 1989 ήταν αμφιλεγόμενο. Δεν ήταν μόνος του στο δύσκολο ταξίδι της αποκάλυψης της σεξουαλικής ταυτότητας του Schubert. Το ίδιο πίστευε και η ιστορικός Rita Steblin, η οποία υποστηρίζει πως ο συνθέτης “κυνηγούσε άνδρες”. Πολλοί έχουν πιαστεί από την τελευταία θεωρία τον τελευταίο καιρό, αλλά ακόμη να καταλήξουν σε κάποια ετυμηγορία.

14. John Cage (1912-1992)

Ο John Cage παντρεύτηκε την καλλιτέχνιδα Xenia Andreyevna Kashevaroff, κόρη Ρώσου ιερέα, το 1935. Είναι γνωστός για την “σύνθεση” του έργου 4 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα για να εξερευνήσει την ατμόσφαιρα μίας αίθουσας συναυλιών και ταυτόχρονα το τι σημαίνει μουσική. Πριν τον γάμο του, ο Cage είχε σχέση με τον συμφοιτητή του Don Sample, όπως και με την σύζυγο του αρχιτέκτονα Rudolf Schindler, Pauline Gibling. Εν κατακλείδι, η σεξουαλικότητά του θα μπορούσε να πει κανείς πως ήταν “ρευστή”.

15.Frédéric Chopin (1810-1849)

Για τον Chopin έχει γραφτεί ότι είχε σχέσεις με γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων της Γαλλίδας συγγραφέως Aurore Dupin Dudevant (γνωστή με το ψευδώνυμο “George Sand”), την σοπράνο Konstancja Gładkowska και την καλλιτέχνιδα Maria Wodzińska. Σε αυτό διαφωνεί καθέτως ο δημοσιογράφος Moritz Weber, ο οποίος από τον Νοέμβριο του 2020 υποστηρίζει πως τον ενδιέφεραν περισσότερο άτομα του ίδιου φύλου. “Το γεγονός του ότι ο Chopin έπρεπε να κρύψει την ταυτότητά του για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, θα έπρεπε να έχει αφήσει το στίγμα του στην προσωπικότητα αλλά και στην τέχνη του.”, λέει ο Weber. Σε κάποια γράμματα στον φίλο του από το σχολείο, Tytus Woyciechowski, ο Chopin γράφει χαρακτηριστικά, “Δε σου αρέσει να σε φιλάνε. Σε παρακαλώ άφησε με να το κάνω σήμερα. Πρέπει να πληρώσεις για το πονηρό όνειρο που είχα για σένα χθες το βράδυ.

@oneofusgr

If you're here, you're one of us!