Ξυπνάω Δευτέρα πρωί έτοιμη για μία ακόμη λούπα, κουρασμένη από τον εγκλεισμό και τα θολά όρια μεταξύ προσωπικού χρόνου και δουλειάς. Άλλη μία εβδομάδα που η έννοια της ξεκούρασης ή έστω της ραστώνης του σαββατοκύριακου δεν έχει κανένα νόημα, καθώς, πάει εδώ και ένας χρόνος – αν εξαιρέσουμε τις καλοκαιρινές διακοπές για όσους μπόρεσαν να πάνε – από τότε που μπορούσαμε να ξεκουραστούμε πνευματικά, μακριά από επαγγελματικές υποχρεώσεις, τοξικούς ανθρώπους και εξαντλητική επικαιρότητα. Τα after work drinks που πίναμε κάποτε, ή οι σαββατιάτικες έξοδοι έχουν αποδειχθεί εδώ και καιρό ζωτικής σημασίας για την ψυχική μας υγεία. Πρόκειται για μία μορφή εκτόνωσης η οποία έχει κάνει πλέον κάτι περισσότερο από εμφανή την έλλειψή της.
Το Messenger χτυπάει απανωτά. Δύο καλές μου φίλες μου έχουν στείλει σχεδόν ταυτόχρονα το site “I Miss My Bar”. Καθώς ετοιμάζομαι για τη δουλειά, πατάω το play και ακούω γνώριμους, αλλά σχεδόν λησμονημένους ήχους. Το σέικερ που ταρακουνάει το κοκτέιλ μου λίγο πριν το “ξεβράσει” στο περίτεχνο ποτήρι από το οποίο θα το πιω, ομιλίες, ο ήχος της πόλης στο βάθος. Είναι σχεδόν 8 το πρωί, αλλά λίγο με νοιάζει, νιώθω μια γαλήνη.