Φεύγοντας από τη δουλειά νωρίς, για να προλάβουμε το μεγάλο κύμα της κακοκαιρίας, το πρώτο που κάναμε ήταν να ζητήσουμε ένα εταιρικό βαν με όλες τις προδιαγραφές ασφαλείας. Πράγματι μας παραχώρησαν αυτοκίνητο με αλυσίδες και ικανότατο οδηγό.

Στην δική μας θέση βρίσκονταν και πολλοί άλλοι υπάλληλοι ή συνεργάτες του ΑΝΤ1, οπότε επελέγει να μεταφερόμαστε ανά ομάδες στον πιο κοντινό σταθμό του μετρό, σε απόσταση δηλαδή που καλύπτεται σε 10 λεπτά και από εκεί να επιλέγει ο καθένας τον προορισμό του.

Συμμετείχα στο πρώτο γκρουπ. Πριν από τη μία η ώρα το μεσημέρι βρεθήκαμε στην Αττική οδό, συγκεκριμένα στην είσοδο της Κάντζας. Ο δρόμος μέχρι εκεί ήταν ανοιχτός γιατί τον είχε καθαρίσει το εκχιονιστικό μηχάνημα που διαθέτει το τηλεοπτικό στούντιο στο οποίο βρισκόμασταν. Ρωτήσαμε  την αρμόδια υπάλληλο αν η Αττική οδός λειτουργεί κανονικά και μας πληροφόρησε ότι φυσικά και όλα βαίνουν καλώς, απλώς θα πηγαίνουμε πιο αργά. Η ύπαρξη καμερών που καταγράφουν οτιδήποτε συμβαίνει στο μήκος της Αττικής οδού αποτελούσαν εγγύηση. “Δεν μπορεί να βλέπουν τον αριθμό του αυτοκινήτου που πέρασε χωρίς να πληρώσει διόδια και να μη γνωρίζουν αν υπάρχει καθήλωση των οχημάτων”, σκεφτήκαμε και πληρώσαμε 2,80.

Μετά από περίπου 500 μέτρα σταματήσαμε. Δεν προχωρούσε κανένα αυτοκίνητο. Σκεφτήκαμε να κάνουμε αναστροφή. Ήταν αδύνατον. Στο μεταξύ είχαν έρθει κι άλλα οχήματα, προφανώς έχοντας τις ίδιες διαβεβαιώσεις με εμάς. Προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε με το 1024, το τηλέφωνο της Αττικής οδού. Μετρήσαμε 87 κλήσεις. Στην 88η προσπάθεια βγήκε ένας υπεύθυνος για να μας διαβεβαιώσει ότι είναι θέμα ελάχιστου χρόνου η ομαλή κυκλοφορία και ότι το πρόβλημα δημιουργήθηκε γιατί δίπλωσε μία νταλίκα. “Πού βρίσκεται η νταλίκα”, ρωτήσαμε, “στο ύψος του πρώην Αlpha”, μας απάντησε. Του επισημάναμε ότι το συγκεκριμένο σημείο είναι αδύνατον να μας επηρεάζει γιατί εμείς είμαστε πιο μπροστά. “Τότε μπορεί να έχει διπλώσει μπροστά κι άλλη νταλίκα”, μας απάντησε. Άρχισαν να μας μπαίνουν ψύλλοι στ’ αυτιά.

 

Ακούγαμε στα ραδιόφωνα ότι “υπάρχουν προβλήματα κυκλοφορίας» και «στην Αττική οδό η κίνηση γίνεται μετ’ εμποδίων”. Προφανώς, είχαν λάθος ενημέρωση. Αρχίσαμε να τηλεφωνούμε στους σταθμούς για να τους περιγράψουμε αυτό που συμβαίνει μήπως και κινητοποιήσουν τους υπεύθυνους. Το ίδιο έκαναν και πολλοί άλλοι ομοιοπαθείς. Αντιληφθήκαμε ότι το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο και έτσι μειώθηκαν οι ελπίδες μας για γρήγορο απεγκλωβισμό. Ξαναδοκιμάσαμε να επικοινωνήσουμε με το 1024. Δεν απαντούσε. Η ανησυχία μας εντάθηκε λόγω της συνεχόμενης χιονόπτωσης, αυτή τη φορά συνοδεία κεραυνών και σφοδρότατου αέρα. Για πρώτη φορά τρομοκρατηθήκαμε με τη σκέψη ότι θα μας βρει το βράδυ. Πληροφορηθήκαμε από τα sites και τα ραδιόφωνα ότι γίνεται σύσκεψη των αρμοδίων και στις 4:30 θα ανακοινωθούν τα μέτρα απεγκλωβισμού. Τελικά πήγε 5 και παγώσαμε ακόμη περισσότερο. Οι φορείς δεν είχαν καταλάβει το πρόβλημα, ο Πατούλης μιλούσε για την προνοητικότητα του να κλείσει τα σχολεία, δεν υπήρχε ούτε ένα μέτρο αντιμετώπισης των βασικών αναγκών: Νερό και κουβέρτες.

Φυσικά δεν προέκυψε καμιά βοήθεια και ήρθε το σκοτάδι. Τα φώτα της Αττικής οδού έσβηναν και το σκηνικό θύμιζε ταινία καταστροφής. Το χιόνι είχε πλέον ξεπεράσει τους 50 πόντους, ήταν φανερό ότι δεν υπήρχε περίπτωση να φύγουμε με τα αυτοκίνητα. Πολλά από αυτά είχαν σβήσει τις μηχανές γιατί δεν είχαν καύσιμα, πολλοί οδηγοί τα είχαν εγκαταλείψει πηδώντας μάντρες και αναζητώντας προσωπικές λύσεις. Τα περισσότερα κινητά είχαν αποφορτιστεί, όποια λειτουργούσαν δίνονταν δανεικά από το ένα αυτοκίνητο στο άλλο, ώστε να ενημερώνονται οι συγγενείς. Οι αρμόδιοι φορείς έβγαιναν στα ραδιόφωνα και εξήγγειλαν ότι ξεκινούν νέα μέτρα. Πληροφορηθήκαμε ότι ως λύση επελέγη η αναστροφή της πορείας των αυτοκινήτων. Ήταν φανερό ότι οι άνθρωποι δεν είχαν ιδέα για τις πραγματικές συνθήκες. Τα αυτοκίνητα δεν μπορούσαν πλέον να κινηθούν. Είχαν βυθιστεί στο χιόνι, τα δεκάδες εγκαταλελειμμένα έκαναν αδύνατο οποιοδήποτε ελιγμό. Αρχίσαμε να φοβόμαστε ότι αντί να βελτιωθούν οι συνθήκες, σύντομα θα επιδεινωθούν.

 

Το σχέδιο της αναστροφής εγκαταλείφθηκε, ενώ στα sites είχαν δοθεί πληροφορίες από τους αρμόδιους ότι άρχισε η επιχείρηση απεγκλωβισμού! Τότε ακούσαμε ότι αποφασίστηκε την επόμενη παραδοξότητα: “Σε πέντε σημεία της Αττικής οδού θα φτάσουν λεωφορεία που θα πάρουν τους εγκλωβισμένους και να τους πάνε σε ξενοδοχεία και να περάσουν και τη νύχτα”. Ήταν μια ακόμα αδιανόητη επιλογή για έναν απλούστατο λόγο. Τα λεωφορεία έπρεπε να είναι εκατοντάδες και να μπορούν να κινηθούν!

Στο μεταξύ η έλλειψη νερού είχε γίνει αληθινό πρόβλημα. Οι περισσότεροι άρχισαν να γλείφουν το χιόνι για να αποφύγουν την αφυδάτωση. Κανείς δεν μας έδινε οδηγίες για την αντιμετώπιση των ακραίων συνθηκών. Η πολιτική προστασία δεν έστειλε ούτε ένα σχετικό μήνυμα. Δεν χρησιμοποίησαν τους ραδιοφωνικούς σταθμούς για μας ενημερώνουν για τα βασικά. Οι σωματικές ανάγκες γίνονταν στο χιόνι, ο εξευτελισμός υποχωρούσε μπροστά στο μεγάλο ερώτημα. Τι μας περιμένει; Πώς θα την βγάλουμε καθαρή εφόσον όσοι ασχολούνται μαζί μας δεν έχουν καν αντιληφθεί το πρόβλημα;

 

Προς το βράδυ ακούσαμε στο ραδιόφωνο ότι θα εμπλακεί ο στρατός και άλλες υπηρεσίες. Ανακοινώθηκαν σημεία επιχειρήσεων και αριθμός οχημάτων που “ήδη είχαν αναλάβει δράση”. Επειδή βρισκόμασταν πολύ κοντά στην είσοδο της Κάντζας, περιμέναμε ότι θα είμαστε από τους πρώτους που θα δούμε την βοήθεια να έρχεται και το βλέμμα στράφηκε στο σημείο που μας είχαν υποδείξει. Ήμασταν σίγουροι ότι από στιγμή σε στιγμή θα έρθουν κουβέρτες και νερό, ότι θα ξεκινήσει η προσπάθεια απεγκλωβισμού μας. Οι ώρες περνούσαν και δεν εμφανιζόταν κανείς. Τα sites έγραφαν ότι “ο απεγκλωβισμός γίνεται κανονικά και με επιτυχία”. Τα ραδιόφωνα επαναλάμβαναν αυτή την πληροφορία που τους είχε δοθεί χωρίς να ισχύει. Όλοι οι φόβοι μας είχαν επιβεβαιωθεί, εκτός από τον χειρότερο. Κι αν ζήσουμε ένα παγωμένο Μάτι;

Στη μία η ώρα η κατάσταση ήταν ακριβώς η ίδια πριν την ψευδή ανακοίνωση του “απεγκλωβισμού” μας. Αντιληφθήκαμε ότι είχε κοπάσει η καταιγίδα. Επικοινωνήσαμε με τον ΑΝΤ1, οι εγκαταστάσεις του οποίου βρίσκονται κοντά. Μας έστειλαν δύο αυτοκίνητα στην είσοδο της Αττικής οδού. Έπρεπε να διανύσουμε 500 μέτρα με τα πόδια και δεν ήταν καθόλου εύκολο, κυρίως για κάποιον που έχει προβλήματα ισορροπίας και νυκταλωπία, δηλαδή δεν βλέπει στο σκοτάδι. Αυτός ήμουν εγώ αλλά ο φύλακας άγγελος Ίαν ανέλαβε να με στηρίξει. Περπατήσαμε μέχρι την είσοδο της Κάντζας, είτε γλιστρώντας στον πάγο είτε βυθιζόμενοι στο χιόνι μέχρι το γόνατο. Το τελευταίο τμήμα ήταν το πιο δύσκολο. Τα διόδια ήταν κλειστά και βρισκόμασταν στο παράλληλο δρομάκι. Για να πάμε στην είσοδο έπρεπε να πηδήσουμε ένα χαντάκι χωρίς να γνωρίζουμε αν το απέναντι τμήμα είναι ικανό να μας συγκρατήσει. Σχηματίσαμε αλυσίδα, ο ένας πατούσε στα βήματα του άλλου, στο τελευταίο βήμα αντιληφθήκαμε ότι το στερεό έδαφος ήταν φυτά που πάνω τους είχαν χιόνι. Με το που πιάσαμε τον τελευταίο, το χιόνι κύλησε στο χαντάκι, αλλά πλέον βρισκόμασταν στην σωστή πλευρά. Τα αυτοκίνητα του ΑΝΤ1 είχαν φτάσει.

 

Επιβιβαστήκαμε και μετά από 13 ώρες ξαναβρεθήκαμε στο σημείο εκκίνησης. Μας φάνηκε σαν παράδεισος.

@oneofusgr

If you're here, you're one of us!