Έχω παλέψει με τη γκρίνια ίσως περισσότερο από εσένα, και το λέω με σιγουριά γιατί σε αντίθεση με την πλειονότητα, δεν βρίσκω την γκρίνια χαριτωμένη.

Δεν την δικαιολογώ. Δεν νιώθω πως χρωστάω τίποτα να μου χαλάει τη διάθεση, ενώ στο τέλος πιστεύω πως η γκρίνια εμένα με πειράζει και με επηρεάζει πραγματικά. Την συγχέω με πένθος, γιατί μόνο το πένθος δικαίως, μπορεί να σε κάνει τόσο κακοδιάθετο.

Αφήστε που οι γκρινιάρηδες, ήταν εκείνοι που έβρισκα μονίμως μπροστά μου.

Τα παιδάκια που έκλαιγαν στο σχολείο, ήταν αυτά που είχαν την περισσότερη προσοχή, ήταν τα αγαπημένα και στην οικογένεια. Τους γκρινιάρηδες, όταν είναι παιδιά, κανείς δεν τους ζηλεύει όπως οι ίδιοι και οι προστάτες τους πιστεύουν. Δεν αντέχεται όμως η αδικία. Θες να τους βάλεις τρικλοποδιά και να κολλήσεις τσίχλα στις μπουκλίτσες τους. Οι γκρινιάρηδες μπορούν να σε κάνουν το χειρότερο παιδί του δημοτικού.

Αργότερα, όταν μεγάλωσα, κατάλαβα πως αυτά τα κορίτσια και τα αγόρια, που όταν η παρέα πήγαινε εκδρομή, αρρώσταιναν πάντα προσποιητά, έκαναν εμετούληδες και είχαν ναυτία μαζί με αλλεργία, είχαν τους καλύτερους γκόμενους, τη μεγαλύτερη εκτίμηση, τους θεωρούσαν ψυχούλες. Αν πάρεις τρία παυσίπονα πριν παραδεχτείς πως πονάς, σε νομίζουν ατρόμητη, και παράλογο τέρας, ανθεκτική γαϊδούρα, ενώ η Μαιρούλα, είναι ένα γλυκύτατο ευάλωτο κορίτσι και εσύ δεν πιάνεις μπάζα μπροστά της, εσύ και η αξιοπρέπεια σου δηλαδή!
Πόσες φορές δεν ευχήθηκα να είχα γεννηθεί γκρινιάρα. Να μπορούσα να στραβώσω τη μούρη μου που η θάλασσα έχει φύκια. Που η κομμώτρια δεν μου πέτυχε το κούρεμα. Που δουλεύω πολύ. Που έχω περίοδο. Δεν νομίζω πως αφορά κανέναν ο κύκλος μου, βλέπετε: τεράστιο λάθος ζωής!

Θα είχα κερδίσει τουλάχιστον έξι χρόνια αμνηστίας, όπου όλοι θα με λυπόντουσαν, τώρα δεν προλαβαίνω!

Δεν ήξερα, συμπεραίνω τώρα, τον τρόπο. Αν χτυπήσω το κεφάλι μου, σε ένα ντουλάπι και δεν κάνει καρούμπαλο, ξεχνιέμαι αμέσως, δεν έχω κλίση στη γκρίνια, είναι ολοφάνερο πως υπολείπομαι.

Η γκρίνια έχει έναν μαγικό τρόπο να επιβάλλεται στις καταστάσεις.

Η συνάδελφος, που έχεις στο γραφείο και λέει πως όλα περνούν από τα χέρια της, θα πείσει τους άλλους πως εκείνη εργάζεται και εσύ κάθεσαι, μόνο και μόνο γιατί εσύ έμαθες ή γεννήθηκες να καταπίνεις τη δυσαρέσκεια σου, την κόπωση, την αγανάκτηση.

Στις σχέσεις, η γκρίνια είναι ξεχωριστό, μαύρο κεφάλαιο.

Έχω ερωτευτεί τη γκρίνια που πίστεψα πως ήταν ένδειξη ευαισθησίας  και περίεργου δυναμισμού. Έχω ταλαιπωρηθεί από τη γκρίνια που πολύ απλά, μαύριζε τις στιγμές μου και τις μέρες μου και έχω χωρίσει από σχέσεις, με τεράστιο κόστος γιατί βαρέθηκα τα συνεχή προβλήματα και τις τεχνητές καταστροφές.Όχι, δεν ήταν τεράστιο το κόστος, διορθώνω: ήταν δύσκολη η απόφαση. “Αφού, με αγαπάει”, σκέφτεσαι…

Σε αντίθεση με όλους τους πυραύλους και τα τανκς, έχει τη μοναδική ιδιότητα η γκρίνια, όχι μόνο να χτυπά τον αντίπαλο αλύπητα,  αλλά και να τον κολλάει γκρίνια που θα του μείνει κουσούρι, για ένα διάστημα ικανό ώστε να καταστρέψει τη σχέση του και τον εαυτό του.

Ο γκρινιάρης γκρινιάζει και το θύμα του, από ένα σημείο και μετά, παίρνει το εξής μήνυμα: “Για να γκρινιάζει με απορρίπτει”. Και εδώ αρχίζει ο όλεθρος γιατί, ο γκρινιάρης ίσως, σε αγαπά με την σκατένια του γκρινιάρική αγάπη: δεν νιώθει υποχρέωση να σε κάνει ευτυχισμένη!

Επειδή όμως κανείς δεν αντέχει το πρήξιμο, ενώ είσαι ακόμη σε σχέση, ερωτεύεσαι μια μέρα τον Λάκη από το γραφείο που φαίνεται πιο χαρούμενος τύπος ή αναπτύσσεις εξωσυζυγική σχέση με την Σβετλάνα που όλο γελάει και δεν σου λέει πως είσαι ανεύθυνος, που δεν πλήρωσες στην ώρα του τον ΕΝΦΙΑ.

Υπάρχει ένα τεράστιο λάθος που κάνουμε οι περισσότεροι. Η γκρίνια πιστεύουμε πως θα σταματήσει, αν δεν της δώσουμε σημασία, πως θα μάθεις να την αγνοείς και τότε, θα σταματήσει να σε πειράζει. Ονειρεύεσαι. Θα γκρινιάζει αυτός, σκέφτεσαι, και εσύ θα κάθεσαι σε διπλανή ξαπλώστρα και θα περνάς υπέροχα στις διακοπές σας στη Μύκονο. Λυπάμαι αλλά δεν ξέρω κανέναν τόσο αναίσθητο, τόσο αλεξίσφαιρο. Η μεμψιμοιρία κάνει όλες τις προσωπικότητες δυστυχισμένες. Όλες! Τις κατατρώει.

Κανείς δεν παραδέχεται πως γκρινιάζει. Θα βρείτε πολλές  προσωπικότητες που παραδέχονται ένα σωρό ελαττώματα αλλά μουρμούρηδες με αυτογνωσία δύσκολα θα συναντήσεις γιατί η φύση του γκρινιάρη είναι πρωτίστως η άρνηση.

Φταίνε μόνο οι άλλοι, όχι ο ίδιος. Ο “κλαψομούρης”, έχει το βασιλικό δικαίωμα που του δίνει η αριστοκρατική του ικανότητα, να γκρινιάζει και ως βασιλιάς να αποφασίζει, ποιοι είναι οι γκρινιάρηδες που τελικά τον ενοχλούν και διακόπτουν την γκρίνια του.

Αν αγανακτήσεις από την άρνηση, την κακοκεφιά του γκρινιάρη, αρχίζεις να γκρινιάζεις κι εσύ.Όμως ο  γκρινιάρης, πρόλαβε και είπε πρώτος πως εσύ γκρίνιαζες και αυτή είναι μια προσβολή που δεν μπορείς με τίποτα να πετάξεις από πάνω σου.

Ο αληθινός γκρινιάρης, είναι ψεύταρος.

Είμαστε απλώς υπερβολικά επιεικείς με τους γκρινιάρηδες γιατί η κουλτούρα μας είναι τόσο συναισθηματική και συγχωρεί οποιονδήποτε έχει υπερβολικά καταστρεπτικά συναισθήματα. Αυτοί οι τύποι θεωρούνται μεγάλες ψυχές. Δεχόμαστε πολύ εύκολα και χωρίς κριτική, τον “νευρικό”, τον “φωνακλά”, τον χοντροκομμένο και βεβαίως τους χρόνια δυσαρεστημένους πάσης φύσεως με μούρη μέχρι το πάτωμα.

Έχω δει γκρινιάρηδες, να κάνουν και  προσποιητή γκρίνια αλλά ο γνήσιος γκρινιάρης γκρινιάζει μέσα από την καρδιά του. Το βασικό του αίτημα είναι πως δεν δέχεται πως χρειάζεται να ξεπεράσει προβλήματα που ξεπερνιούνται, αλλιώς η γκρίνια του θα ήταν λογικό παράπονο που σου σχίζει την ψυχή.

Η γκρίνια σε αυτό ακριβώς στοχεύει. Στη φυσική αντίδραση που όλοι έχουμε στη στεναχώρια του άλλου και μέχρι να αναγνωρίσουμε πως αυτή η “στεναχώρια” είναι αναίτια και υπερβολική, την έχουμε ήδη πατήσει.

Εκτός από ψεύτης, ο γκρινιάρης, είναι τεμπέλικα  απαισιόδοξος. Ένας τεμπέλης παρατηρητής της ζωής, ένας εγωιστής, που θεωρεί τον εαυτό του πάνω από καταστάσεις που οι υπόλοιποι υπομένουμε με στωικότητα.

Αυτό που δεν δέχεται ο γκρινιάρης,  είναι πως είναι κοινός θνητός, απλός πολίτης, ένα συνηθισμένος τύπος κι αυτή η πεποίθηση, απαιτεί να είσαι βαθύτερα κακομαθημένος, γιατί η γκρίνια έχει “τέχνη” που ή την μαθαίνεις από μικρός από την γκρινιάρα μαμά σου ή δεν την τελειοποιείς ποτέ.

Η γκρίνια υπάρχει πιο έντονα σε κουλτούρες όπου δεν είναι σημαντικό να είσαι ευχάριστος και ευγενικός στους γύρω σου, μπορεί όμως να είναι και ένδειξη κάποιας σοβαρής διαταραχής που συχνά παραβλέπουμε. Ο χρόνια γκρινιάρης σε πιο light εκδοχή, είναι ο τοξικός τύπος.

Τι να κάνεις όμως αν έμπλεξες με γκρινιάρη και το καταλαβαίνεις τώρα που διαβάζεις αυτές τις σοφές γραμμές; Στις πιο απλές περιπτώσεις, μια γενίκευση είναι ότι αυτός που παραπονιέται νιώθει ασήμαντος. Αναζητά επιβεβαίωση για αυτό που του φαίνεται αφόρητο: άργησε πάλι το καράβι και δεν μπορεί να ανεχθεί ο ίδιος την καθυστέρηση. Θα μου πεις άδικό έχει ;

Θα σου απαντήσω πως προτιμώ έναν τύπο που όταν αργεί το καράβι, αντί να βρίσει, βρίσκει κάτι αστείο να πει, γιατί αυτός είναι ένας πιο ευγενικός τρόπος να υπάρχεις. Αν αργήσει 6 ώρες, προτιμώ και πάλι, αυτόν που δεν χειροτερεύει τουλάχιστον την κατάσταση. Βασικό ταλέντο του γκρινιάρη είναι να δυσκολεύει τη δυσκολία. Ποιος ο λόγος ;

Αν όμως  έχεις κουράγιο ή μαλλον όσο ακόμη αντέχεις, μπορείς να καταπολεμήσεις την γκρίνια δίνοντας προσοχή και αξία στο άτομο και όχι στο ζήτημα που προκάλεσε το μοιρολόι.

Κλείνοντας, θα σου πω πως έχω υποφέρει τόσο από τη γκρίνια που θυμάμαι τον εαυτό μου μια μεγάλη περίοδο να με πιάνει πανικός, όταν ένιωθα πως ένα ακόμη επεισόδιο γκρίνιας φαινόταν πως θα ξεκινήσει.

Ας μη γκρινιάζω όμως για το παρελθόν. Όταν κάτι δεν σου αρέσει το αλλάζεις, είναι τόσο απλό.