Την περασμένη Κυριακή, η ηθοποιός Κάτια Γκουλιώνη εμφανίστηκε στον τηλεοπτικό αέρα της εκπομπής Καλύτερα Δε Γίνεται, στα πλαίσια της συνέντευξης που παραχώρησε στην δημοσιογράφο και παρουσιάστρια, Ναταλία Αργυράκη. Η ηθοποιός, που έχει κυρίως εργαστεί στο θέατρο και τον κινηματογράφο, με τελευταία τεράστια επιτυχία, την ερμηνεία της ως Ευτυχία (Παπαγιαννοπούλου) στην ομώνυμη ταινία του Άγγελου Φραντζή, μίλησε στην εκπομπή για πολύ σημαντικά πράγματα, όπως ο σεξισμός, ο φεμινισμός και η απελευθέρωση από τις κοινωνικές επιταγές. Αυτό ωστόσο στο οποίο θα σταθούμε εδώ είναι ο ηλικιακός ρατσισμός, στον οποίο αναφέρθηκε η Κάτια Γκουλιώνη, και συγκεκριμένα σε αυτόν που υποβάλλονται οι γυναίκες της showbiz.

Η αλήθεια είναι πως αν βάλουμε κάτω τις προβληματικές της showbiz, τόσο της εγχώριας όσο και της διεθνούς, η πρώτη που θα δούμε μπροστά μας είναι σίγουρα η κατάχρηση εξουσίας, και κατ’ επέκταση η επιβολή βίας, γεγονός που, όσο λυπηρό και αν ακούγεται, ο πολύς κόσμος αντιλήφθηκε εδώ και κάνα τρίχρονο. Δεύτερο στην σειρά θα βάλουμε βέβαια τον εν γένει σεξισμό και την απαράδεκτη προέκτασή του που λέγεται pay gap, και τρίτο θα τοποθετήσουμε (επιτέλους) τον ηλικιακό ρατσισμό που συνήθως πλήττει (ώ τι έκπληξη) τις γυναίκες, και άρα εμπίπτει στο ίδιο ζήτημα, τα σεξιστικά στερεότυπα.
Αφού πια τα έχουμε βάλει λοιπόν σε μια σειρά, καλό είναι να τονίσουμε πως αυτές οι διακρίσεις που έχουν ως όχημα τον σεξισμό, δεν αφορούν μόνο την βιομηχανία του σινεμά πχ. ή τις γυναίκες ηθοποιούς, αλλά κάθε γυναίκα που εκτίθεται στην δημοσιότητα. Μια από τις γυναίκες που μίλησε πρόσφατα για την δική της εμπειρία με το age shaming είναι η εξαιρετικά αξιόλογη Ναταλία Γερμανού. Η παρουσιάστρια και τραγουδοποιός αναφέρθηκε στο εν λόγω ζήτημα στα πλαίσια της συνέντευξης που έδωσε στην Κατερίνα Καινούργιου πριν περίπου τρεις εβδομάδες.

Όπως είπε, “Τα τελευταία 2-3 χρόνια έχω υποστεί (ρατσισμό).  Εκτός από το body shaming υπάρχει και το age shaming. Το πόσες φορές έχω διαβάσει σχόλια όπως “παλιόγρια όξω από την τηλεόραση” και “τι θα γίνει με τους δεινόσαυρους” αυτό είναι ο ηλικιακός ρατσισμός. Εγώ την ηλικία μου πια δεν την κρύβω. Κάποια στιγμή είπα ότι πρέπει να ελευθερωθώ από αυτό το πράγμα, Με το που το είπα ήταν σαν να είπα είμαι απολίθωμα του ζωολογικού κήπου. Η πιο συνηθισμένη κακία που θα μου γράψουν είναι το ¨γριά¨.”
Δεν ακούσαμε να λέγονται αυτά ποτέ πχ. για τον κύριο Παπαδάκη (που τίποτα δεν έχουμε εναντίον του, το χρησιμοποιούμε ως παράδειγμα), που σίγουρα ξεπερνάει κατά πολύ την κυρία Γερμανού σε ηλικία.
Εν πάσει περιπτώσει, όλα αυτά προφανώς δεν αποτελούν μόνο εγχώριο πρόβλημα, αφού τα βρίσκουμε ακόμα και (ή κυρίως) στο Hollywood. Μάλιστα σύμφωνα με σχετική έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2020 από το Center for the Study of Women in Television and Film στο Πανεπιστήμιο του San Diego, ο ηλικιακός ρατσισμός ζει και βασιλεύει. Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με τα αποτελέσματα τις έρευνας, οι γυναίκες στο σινεμά και στην τηλεόραση είναι κατά μέσο όρο νεότερες από τους άντρες, καθώς η πλειοψηφία των γυναικών είναι μεταξύ των 20 και των 30 χρόνων ενώ, η πλειοψηφία των αντρών μεταξύ των 30 και των 40 χρόνων. Σε ό,τι αφορά τους ήρωες με ηλικία άνω των 60 χρόνων, 10% των ταινιών της περσινής χρονιάς συμπεριλάμβαναν άντρες, ενώ αντίστοιχα το ποσοστό για τις γυναίκες ήταν 6%.
Αν λοιπόν σε κάποιον δεν φτάνουν οι προσωπικές μαρτυρίες γυναικών για το πώς αντιμετωπίζονται με το που πατήσουν τα 40, ελπίζουμε να καλύφθηκε από τους παραπάνω αριθμούς. Δε θα κάτσουμε τώρα να αναλύσουμε όλους τους λόγους για τους οποίους ο ηλικιακός ρατσισμός έχει αρνητικές συνέπειες στον ψυχισμό κάθε γυναίκας, ανεξαρτήτως ηλικίας, καθώς είναι μάλλον αυτονόητο. Από την άλλη θα δώσουμε μπράβο σε όλες αυτές που μιλούν ανοιχτά για το πώς βιώνουν την συγκεκριμένη παθογένεια της κοινωνίας μας, με “κίνδυνο” να φανούν ευάλωτες στο κοινό. Και να πούμε ότι αυτό τις κάνει μόνο πιο ισχυρές και ακόμα πιο αξιόλογες στα μάτια μας.