Στις 26 του περασμένου Σεπτέμβρη, δύο γυναίκες πολιτικοί έγραψαν ιστορία, καθώς ήταν οι πρώτες τρανς γυναίκες που εκλέγονται στο γερμανικό κοινοβούλιο. Η Tessa Ganserer και Nyke Slawik ανήκουν αμφότερες στο γερμανικό Κόμμα των Πράσινων, και πιο συγκεκριμένα στο Alliance 90/The Greens, ένα κεντροαριστερό κόμμα με βασικούς άξονες δράσης τη φροντίδα του περιβάλλοντος αλλά και την διεκδίκηση ενός κράτους πρόνοιας για όλους. Σε δήλωσή της στο Reuters η Ganserer ανέφερε “Είναι μια ιστορική νίκη για τους Πράσινους αλλά και για το κίνημα χειραφέτησης των τρανς ατόμων και βέβαια για όλη την queer κοινότητα”. Είναι γεγονός πως η εν λόγω εκλογή είναι μια τρομερά ελπιδοφόρα είδηση, παρ’ ότι άργησε πάρα πολύ να έρθει, και αποτελεί κάτι σαν την εξαίρεση της εξαίρεσης.

 

 

Στην πραγματικότητα, το να εκλεγεί ένα τρανς άτομο σε κυβερνητική ή νομοθετική θέση είναι δυστυχώς ακόμα πολύ μακριά από την πραγματικότητα για την πλειοψηφία της κοινότητας αυτής. Πώς γίνεται άλλωστε να μιλάμε για εκλεξιμότητα όταν αυτή τη στιγμή τα τρανς άτομα στις περισσότερες δυτικές χώρες δυσκολεύονται ακόμα και να ασκήσουν τα εκλογικά τους δικαιώματα; Κοινώς, όταν ένα τρανς άτομο βρίσκεται σε διαδικασία φυλομετάβασης, ενδέχεται ακόμα και αν έχει κάνει την αίτηση για νέα ταυτότητα με το διορθωμένο φύλο, να μην την έχει λάβει λόγω γραφειοκρατικού κωλύματος. Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να αντιμετωπίσει πρόβλημα όταν πάει να ψηφίσει, αφού δεν μπορεί να “πιστοποιηθεί” η ταυτότητά του. Το συγκεκριμένο ζήτημα παρ’ ότι μας ακούγεται σαν μια κατάσταση που θα ‘πρεπε να ανήκει στο παρελθόν, είναι ακόμα δυστυχώς εξαιρετικά επίκαιρο αφού στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του Νοέμβρη του 2020, από τα 1,4 εκατ. τρανς Αμερικάνους κατοίκους, 260.000 δεν κατάφεραν να ψηφίσουν με το παραπάνω πρόσχημα.

Παρ’ όλες τις αδιαμφισβήτητες αντιξοότητες τις οποίες βιώνει η τρανς κοινότητα (οι οποίες αν μη τι άλλο δεν αφορούν μόνο τα εκλογικά δικαιώματα), υπάρχουν κάποια άτομα τα οποία έχουν καταφέρει να εκλεχθούν σε κάποια θέση δημόσιου αξιώματος, αν και λιγοστά. Ωστόσο, η ενασχόληση με τα κοινά για ένα τρανς άτομο, και μάλιστα η επιτυχία τους σε αυτόν τον κλάδο είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο για πάνω από έναν λόγους. Αφενός η περιθωριοποίηση και ο ρατσισμός που αντιμετωπίζουν από ένα μεγάλο ακόμα μέρος δυστυχώς της κοινωνίας και σίγουρα δεν βοηθούν σε κάποια πιθανή εκλογή.

 

 

Από την άλλη ωστόσο υπάρχει ένα αόρατο φίλτρο το οποίο δεν επιτρέπει στους περισσότερους καν να σκεφτούν να ασχοληθούν με την πολιτική. Όταν κάποιος έχει να διαχειριστεί έναν τόσο βάρβαρο κοινωνικό αποκλεισμό που αυτόματα συνδέεται με την ανεργία, την οικονομική δυσμένεια, ακόμα και την έλλειψη στέγης και τον ίδιο τον θάνατο, τότε η ενασχόληση με τα κοινά δυστυχώς δεν αποτελεί προτεραιότητα. Και τα παραπάνω προβλήματα δεν έχουν εν έτει 2021 ακόμα λυθεί, με μια τελευταία έρευνα που έγινε στη Νέα Υόρκη το 2017 να αναφέρει πως ενώ τα τρανς άτομα είναι πιο πιθανό να έχουν ένα Πτυχίο Κολεγίου σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό, μόνο το 45% αυτών εργάζεται κάπου με πλήρη απασχόληση, και παράλληλα το ποσοστό των άστεγων στις ΗΠΑ που είναι τρανς ανέρχεται περίπου στο 30%. Όσο για το τι ισχύει στην Ελλάδα; Δεν βρήκαμε κάποια ανάλογη στατιστική (το οποίο επίσης κάτι λέει) ωστόσο σύμφωνα με την πρόεδρο του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), Μαρίνα Γαλανού, “Τα τρανς και φυλοδιαφορετικά πρόσωπα αντιμετωπίζουν αποκλεισμούς από το χώρο της εργασίας για έναν και μόνο λόγο: την ταυτότητά τους. Αυτός είναι και ο λόγος που –ιδίως οι τρανς γυναίκες– μη έχοντας πρόσβαση στο χώρο της εργασίας, καταφεύγουν στην εργασία στο σεξ.”

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Sarah McBride (@sarahemcbride)

Παρά λοιπόν τις αξεπέραστες σχεδόν ψυχοκοινωνικές καταπιέσεις αλλά και τις πρακτικές δυσκολίες που έρχονται μαζί σε κάθε κράτος, υπάρχουν διεμφυλικά άτομα που τα κατάφεραν και εκλέχθηκαν. Και για να απαντήσουμε στην ερώτηση του τίτλου, οι άνθρωποι αυτοί είναι δυστυχώς μεν αναμενόμενα δε λιγοστοί.

Οι ΗΠΑ μετρούν 19 εκλεγμένα τρανς και non-binary άτομα αυτή τη στιγμή σε πολιτειακό και ομοσπονδιακό επίπεδο, 6 άτομα στην Ευρώπη (κανένα από αυτά στην Ελλάδα), 3 στη Νότια Αμερική, και 3 στην Ασία. Η κατάσταση είναι λυπηρή και άδικη, όμως με τα χρόνια φαίνονται σταθερά βήματα βελτίωσης τόσο ποσοτικά, όσο και ποιοτικά. Για παράδειγμα, σε ολόκληρη την δεκαετία του ’90 έχουμε δυο μόνο άτομα σε θέση δημόσιου αξιώματος στις ΗΠΑ εκ των οποίων το ένα δεν ήταν ανοιχτά τρανς. Από το 2020 μέχρι σήμερα, εκλέχθηκαν 13 τρανς ή non-binary άτομα. Η ποιοτική διαφορά έγκειται στην αποτελεσματικότητα και ισχύ της θέσης για την οποία μιλάμε. Το βασικό μέλημα για ένα διεμφυλικό άτομο δεν είναι απαραίτητα να κάνει μια 4τραετή θητεία δημάρχου (όπως είναι οι περισσότερες περιπτώσεις), αλλά μάλλον μια έδρα στο κρατικό νομοθετικό σώμα, προκειμένου να αποτελέσει τον μοχλό για την εκ των έσω αλλαγή της κατάστασης. Και αυτό είναι κάτι που έχει μόλις πολύ πρόσφατα συμβεί. Πιο συγκεκριμένα η πρώτη φορά που ένα τρανς άτομο ανέλαβε θέση με νομοθετική ισχύ ήταν το 2012, και πρόκειται για την Stacie Laughton στις ΗΠΑ. Από τότε μέχρι σήμερα λιγότερα από 25 τρανς πολιτικά πρόσωπα έχουν περάσει από νομοθετικές θέσεις παγκοσμίως, σίγουρα όμως υπάρχει πρόοδος.

 

 

Ότι και να πούμε, η τρανς κοινότητα είναι ίσως η πιο περιθωριοποιημένη μειονότητα αυτή την στιγμή παγκοσμίως και η κατάσταση χειροτερεύει όταν μπαίνει στην συζήτηση και ο διαθεματικός ρατσισμός. Όταν μιλάμε για ανθρώπους οι οποίοι με το ζόρι επιβιώνουν απλά και μόνο λόγω της ίδιας της ταυτότητάς τους, τότε έχουμε ακόμα να κάνουμε με μια κοινωνία με πολλές και άλυτες παθογένειες. Το μόνο θετικό σημείο στην υπόθεση για τη χώρα μας είναι ότι έπειτα από πολυετή επιμονή του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών, στις 19 Σεπτεμβρίου ανακοινώθηκε πως όποιος είναι τρανς μπορεί (επιτέλους) να αναζητεί εργασία μέσα από τα προγράμματα του ΟΑΕΔ.

 

Το ζητούμενο είναι ένα. Πρέπει να αυξηθούν τα διεμφυλικά άτομα στις κυβερνητικές και νομοθετικές θέσεις, είναι ώρα να αποκτήσουν φωνή, και να υπάρξει ουσιαστική αλλαγή βάσει νόμων.

@oneofusgr

If you're here, you're one of us!