Δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε πως η Madonna αποτελεί μια από τις πιο αναγνωρισμένες και επιτυχημένες μουσικούς που έχουν περάσει από την βιομηχανία. Σε αυτή της την επιτυχία θα λέγαμε πως έχουν σίγουρα συμβάλλει οι συχνά αμφιλεγόμενες κινήσεις της, όπως και οι extravagant, μάλλον επαναστατικές για την εποχή στιγμές της, αυτές που την καθιέρωσαν μεταξύ άλλων και ως φεμινιστικό είδωλο. Με όλα αυτά στο νου μας, η απογοήτευση που μας κατέκλυσε έπειτα από ένα πρόσφατο ποστ της στο Instagram, δεν περιγράφεται.

Πριν περίπου τέσσερις μέρες, λοιπόν, εν όψει της κυκλοφορίας του χειμερινού τεύχους του Vanity Fair, του οποίου το εξώφυλλο κοσμεί η καλλιτέχνης, η Madonna ανέβασε στον λογαριασμό της στο Instagram ένα post που αν το χαρακτηρίζαμε αμφιλεγόμενο θα ήμασταν ευγενικοί. Και ο λόγος που το λέμε αυτό, δυστυχώς, δεν είναι ούτε ένας, ούτε δυο, αλλά τρεις.

Πάμε όμως να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στις 30 του περασμένου Οκτώβρη κυκλοφόρησε το εν λόγω τεύχος, στο οποίο βλέπουμε την Madonna στο εξώφυλλο, όπως και στην υπόλοιπη φωτογράφιση, να ποζάρει σαν μια άλλη Marilyn Monroe. To πρόβλημα; Το στιγμιότυπο που αναπαριστάται στην φωτογράφιση είναι η αυτοκτονία της μεγάλης σταρ και, μάλιστα, το σετ είναι η ακριβής απεικόνιση του δωματίου της, συμπεριλαμβανομένων των χαπιών που βρέθηκαν στο κομοδίνο της. Πασιφανώς, αυτή ήταν μια εξαιρετικά προβληματική δουλειά, η οποία τρόπον τινά κάνει glamourising μια κατάσταση, που δεν είναι απλά ευαίσθητη, αλλά και πάρα πολύ οδυνηρή για πλήθος ανθρώπων. Και εδώ έχουμε το πρόβλημα νούμερο ένα.

Σε δεύτερο χρόνο, με το ποστ της Madonna που προαναφέραμε (παρακάτω), όλη αυτή η προβληματική κατάσταση όχι απλά δεν αποκλιμακώθηκε, αλλά έγινε χειρότερη, φέρνοντας στο προσκήνιο άλλη μια απαράδεκτη εικόνα, στα πλαίσια της κουλτούρας του “προκαλώ για να προκαλώ”. Στις φωτό που μας παραθέτει λοιπόν η μουσικός, βλέπουμε και μια όπου ποζάρει με τον φωτογράφο και καλλιτεχνικό διευθυντή της φωτογράφισης, Steven Klein, ο οποίος κρατάει στο λαιμό της ένα μαχαίρι. Η σύνδεση που γίνεται με αυτή την εικόνα σχετικά με την έμφυλη βία είναι ξεκάθαρη για όποιον κατέχει έστω κοινή λογική, κάτι που όπως φαίνεται δεν ισχύει ούτε για την Madonna, ούτε για τον θρύλικό πλην δε χωρίς κοινωνικές αντένες φωτογράφο. Είναι πραγματικά απαράδεκτο εν έτει 2021, ένα πρόσωπο με τόσο μεγάλη πλατφόρμα και επιρροή, να προβάλλει τέτοιες εικόνες, εικόνες που για πολλές γυναίκες δυστυχώς (μικρή λέξη) δεν είναι ούτε τέχνη, ούτε πλάκα, αλλά μια πολύ επώδυνη πραγματικότητα. Δυο τα κρατούμενα και πάμε παρακάτω, ναι έχει κι άλλο.

Και πάμε στο τρίτο θέμα, που πραγματικά είναι μάλλον το πιο ξεδιάντροπα και εξώφθαλμα απαράδεκτο. Τις φωτό του ποστ η καλλιτέχνης συνόδευσε με μια λεζάντα, στην οποία εκφράζει την ευγνωμοσύνη της για την δημιουργική ομάδα με την οποία συνεργάστηκε για το εξώφυλλο. Όλα καλά μέχρι εδώ, θα ‘λεγε κάποιος, αλλά δυστυχώς όχι. Τι ακριβώς είπε;

“Ευχαριστώ όλους όσους μας στήριξαν και κοιμόντουσαν στους καναπέδες, και δούλεψαν υπερωρίες και χωρίς πληρωμή, και όλα αυτά για να υποστηρίξουν την madame (εννοεί τον εαυτό της), που δεν είναι εδώ απλά για να ταράξει τα νερά αλλά και να κρατήσει την Τέχνη ζωντανή.”

Πραγματικά δεν ξέρουμε από πού να το πιάσουμε. Από την χρήση του τρίτου ενικού για τον εαυτό της (γιατί;), από το γεγονός πως ενώ το net worth της υπολογίζεται περίπου στα 850 εκατ., έβαλε ανθρώπους να δουλέψουν για εκείνη χωρίς αμοιβή (οι οποίοι βασικά θα έπρεπε ούτως ή άλλως να πληρώνονται από το περιοδικό στο οποίο δουλεύουν. Μια ιδέα λεω;). Ή στο ότι όπως λέει, όλα αυτά τα έκανε γιατί η Τέχνη (με Ταφ κεφαλαίο) την έχει ανάγκη για να μην εκλείψει; Δυστυχώς, μέσα από αυτό το post, η Madonna μας δίνει την εικόνα ενός ανθρώπου που δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα, και αν αυτό το κράταγε για τον εαυτό της, τότε όλα καλά. Όταν όμως έχεις αυτές τις συμπεριφορές, ενώ είσαι δημόσιο πρόσωπο και διατηρείς μια επιρροή, και παράλληλα υποβάλλεις άλλους επαγγελματίες σε μια κατάσταση που δεν δικαιολογείται με κάνενα τρόπο, τότε τα πράγματα έχουν πάει πολύ λάθος.

Και για να το κλείσουμε, φτάνει κάπου με την παράβαση πάσης φύσεως ορίων, στο “όνομα της τέχνης”. Δεν είναι η τέχνη το ύψιστο αγαθό, η ανθρώπινη ζωή είναι.