Αρκετές φορές έχω αστειευτεί με φίλους της ηλικίας μου ότι η γενιά των millennials είναι καταραμένη. Από την στιγμή που γεννηθήκαμε χρειάστηκε να αντιμετωπίσουμε την κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας, την αναγέννηση ακροδεξιών ιδεολογιών, την ακραία ανάπτυξη της τεχνολογίας με όλες τις συνέπειες που την συνόδεψαν, πολέμους, μία πανδημία, και οι περισσότεροι από εμάς ίσα ίσα έχουμε κλείσει τα 30.

Ανάμεσα σε όλα αυτά τα ‘δεινά’ που έχουμε κληθεί ως γενιά να αντιμετωπίσουμε είναι φυσικά και η ‘πτώση’ πολλών ειδώλων με τα οποία μεγαλώσαμε, όπως ακριβώς και ο Σάκης Ρουβάς. Αφίσες του στόλιζαν τα παιδικά μας δωμάτια, κοριτσίστικα ουρλιαχτά ακουγόντουσαν μέχρι την απέναντι πολυκατοικία όταν έμπαινε το ‘Έλα Μου’ σε οποιοδήποτε παιδικό πάρτι και ακόμα θυμόμαστε τις αμέτρητες τηλεοπτικές ώρες και τα παράθυρα με δημοσιογράφους να συζητάνε την εμφάνιση με φούστα που είχε κάνει σε συναυλία του. Ο Σάκης Ρουβάς, είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι, κάποτε αποτέλεσε έναν μουσικό θρύλο της ελληνικής pop σκηνής και για ένα παιδί των 90s είναι ιδιαίτερα επώδυνο να τον βλέπεις να στρογγυλοκάθεται σε έναν καναπέ μεσημεριανής εκπομπής και να συγκρίνει έναν προφυλακιστέο βιαστή με έναν ναρκομανή, λέγοντας πως πρέπει αντιμετωπίσουμε και τους δύο με στοργή και να τους αγκαλιάσουμε.

Παρόλο που δεν μου έχει τύχει ποτέ να αποκαλυφθεί για κάποιο κοντινό μου πρόσωπο και συνεργάτη μου ότι έχει μία ολόκληρη δεύτερη ζωή στην οποία δρα εις βάρος άλλων ανθρώπων, βλάπτοντας τους με τον χειρότερο τρόπο, φαντάζομαι πως η θέση στην οποία αναγκάζεσαι να βρεθείς από εκεί και πέρα είναι εξαιρετικά δύσκολη.

Από την μία εσύ έχεις στο μυαλό σου έναν άνθρωπο τον οποίο αγαπάς, σέβεσαι και έχεις μοιραστεί ωραίες στιγμές και κομμάτια του εαυτού σου και από την άλλη έχεις την κοινή γνώμη και (κυρίως) τα θύματα να περιγράφουν με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες ακριβώς πώς τους διέλυσε την ζωή. Καταλαβαίνω απόλυτα να βρίσκεσαι λοιπόν σε μία εσωτερική πάλη για το τι να αισθανθείς από εκεί και πέρα όμως, όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο, και μάλιστα με τόσο τεράστια πλατφόρμα όπως ο Σάκης Ρουβάς, τα βήματα που οφείλεις να πάρεις από εκεί και πέρα μου φαίνεται πολύ συγκεκριμένα και αυτονόητα.

Εάν τα συναισθήματά σου για έναν άνθρωπο που έχει κριθεί προφυλακιστέος και αυτήν την στιγμή δικάζεται για τα αποτρόπαια εγκλήματά του (ανάμεσά τους και σε ανήλικα άτομα) είναι τόσο δυνατά που δεν μπορείς να λάβεις δημόσια θέση εναντίον του, τότε πολύ απλά μην πεις τίποτα. Κάνε απόλυτη ησυχία. Αν ερωτηθείς για το συγκεκριμένο θέμα, πες όσο πιο γρήγορα μπορείς ότι είσαι με το μέρος των θυμάτων και περιμένεις την δικαιοσύνη για να κρίνει τα υπόλοιπα και προχώρησε γρήγορα στο επόμενο θέμα.

Αν όμως έχει λίγο περισσότερο θάρρος, πάρε μία βαθιά ανάσα και κατάλαβε πόσοι σε παρακολουθούν εκείνη την ώρα, πόσους εξακολουθείς να επηρεάζεις ως Σάκης Ρουβάς, κάνε μία πρόβα πριν βγεις στον αέρα μιας εκπομπής και ανέλαβε την ευθύνη του λόγου και της υπόστασής σου. Διότι από την στιγμή που μιλάς μπροστά σε μία κάμερα και το θέμα είναι ένας βιαστής, παύει να έχει κάποιο άλλο χαρακτηριστικό εκτός από αυτό. Δεν είναι ούτε φίλος, ούτε συνεργάτης σου, ούτε ταλαντούχος άνθρωπος, ούτε κάποιος που αγάπησες, ούτε ένας άρρωστος όπως οι ναρκομανείς που χρειάζονται την ‘αγκαλιά’ μας. Δεν ευθύνεται κανένας άλλος για τα εγκλήματά του εκτός από τον ίδιο και την ξεδιάντροπη κατάχρηση εξουσίας που έπραττε επί χρόνια, όσο σε καθοδηγούσε για να παίξεις στην Επίδαυρο, πριν και μετά.

Τέλος, μετά από όλο αυτό το φιάσκο στην τηλεόραση, ίσως θα μπορούσες να βγεις και να πεις ένα ειλικρινές συγγνώμη. Όμως ούτε αυτό συνέβη. Συνέχισες να υποστηρίζεις πως αναφέρεσαι σε μία μεμονωμένη επαγγελματική εμπειρία, λες και μπορούμε να διαχωρίσουμε έναν βιαστή από το πόσο καλά κατευθύνει τους ηθοποιούς του να διαβάζουν ένα σενάριο. Και το κερασάκι στην τούρτα, ότι είσαι πάνω από όλα με το μέρος των θυμάτων. Πού ακριβώς, κύρια Ρουβά; Πόσα ακόμα να αντέξουμε;