Γνωρίσαμε τον Νότη Χριστοδούλου το 2002 μέσω του Fame Story, το οποίο και κέρδισε. Αργότερα, μετά από κάποιες μουσικές επιτυχίες, τον είδαμε σε τηλεοπτικές εκπομπές, όπως ο Όμορφος Κόσμος, το Δέστε Τους και το Σιγά τον Πολυέλαιο. Πλέον εδώ και χρόνια έχει βγει εκτός του ελληνικού κόσμου του θεάματος, αφού έχει στραφεί αποκλειστικά στον χώρο της διακόσμησης. 

Τον τελευταίο καιρό ήρθε ξανά στην επικαιρότητα, μετά από συνέντευξή του στο περιοδικό OK! και τον δημοσιογράφο Γιάννη Πουλόπουλο. Εκεί, για πρώτη φορά, αποκάλυψε ότι είναι ομοφυλόφιλος, ενώ μίλησε και για το bullying, που δεχόταν στο σχολείο, και για τη μη αποδοχή από τη μητέρα του. Τώρα, μίλησε ξανά για το ζήτημα στο The 2Night Show και στον Γρηγόρη Αρναούτογλου. Συγκεκριμένα, αναφέρθηκε στο coming out στη μητέρα του, στην αντίδρασή της, στην στιγμή που τελικά τον αποδέχτηκε λίγο πριν φύγει από τη ζωή, αλλά και στην φράση, που άκουγε από εκείνη μεγαλώνοντας.

“Τής έβγαλα κάποια στιγμή στα 25 μου την αλήθεια μου. Όταν βρήκα έναν άνθρωπο, με τον οποίο ζήσαμε μαζί 16 χρόνια, υπέροχα 16 χρόνια, στην αρχή τότε της σχέσης και όταν κατάλαβα ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν ένα πραγματικό διαμάντι για μένα, της είπα ότι ‘Μαμά, έλα να σου πω κάτι. Έχω βρει αυτόν τον άνθρωπο, είμαι πολύ ευτυχισμένος, ζω το ιδανικό’. (…) Δεν μπόρεσε να το αποδεχτεί. Είπε ‘Σ’ ευχαριστώ, που μού το είπες, που μού το κοινοποίησες. Εγώ δεν μπορώ να το αποδεχτώ και κάνω ότι το ξεχνάω’.

(…) Με το που έφυγε η μητέρα μου, ένιωσα μια τεράστια θλίψη και έναν τεράστιο θυμό ότι αυτός ο άνθρωπος δεν με αποδέχτηκε ποτέ. Η μητέρα μου, όμως, ενώ 10-15 χρόνια δεν αποδέχτηκε, τα τελευταία λόγια, που άκουσα από τη μητέρα μου ήταν τα εξής, με όλη τη δύναμη, που είχε, κι εκεί μού έδωσε πολλή στήριξη αυτό, σηκώνει το κινητό της και μού λέει ‘Μπορείς να μού πάρεις τηλέφωνο τον φίλο σου;’. Και της λέω ‘Έλα ρε μαμά τώρα σε παρακαλώ, θα πάρουμε τηλέφωνο; Έχεις πάρει όλο τον κόσμο. Κάτσε φρόνιμα’. Πάω να κάνω στο σπίτι ένα μπάνιο, για να ξαναέρθω, και στον δρόμο μαθαίνω ότι έπαθε ανακοπή. Τα τελευταία λόγια, που άκουσα, λοιπόν, από αυτόν τον άνθρωπο σε αυτό το χρονικό διάστημα, που συμπορευτήκαμε σε αυτόν τον πλανήτη, ήταν η αποδοχή.

(…) Από 5 χρονών, λάτρευα το κλασικό μπαλέτο. Πήγαινα στο σχολείο και χόρευα. Έλεγαν οι καθηγητές στο σχολείο, οι δάσκαλοι, όλοι, στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο στη μητέρα μου ‘Το παιδί πρέπει ν’ ασχοληθεί. Θα μάς δώσετε υπόσχεση’ τής έλεγαν, μπροστά μου, ‘Ή θα γίνει τραγουδιστής ή θα γίνει ζωγράφος ή θα γίνει χορευτής’. Εμένα το μεγαλύτερο απωθημένο της ζωής μου είναι να γίνω χορευτής, να χορέψω. Έβλεπε, λοιπόν, η μητέρα μου ότι είχα κλίση, έκανα ολοκληρωμένη πιρουέτα στα 5 μου. Τής έλεγαν, λοιπόν, οι φίλες της ότι το παιδί είναι γεννημένο, για να χορέψει. Και έλεγε ‘Όχι, το παιδί μου δεν θέλω να γίνει ούτε κλέφτης, ούτε π*στης. Και στον χορό θα μού βγει gay’”.