Όπως φαίνεται, η Kristen Stewart δεν ενδιαφέρεται για το αν θα κερδίσει το πολυπόθητο αγαλματάκι για την ερμηνεία της στον ρόλο της Πριγκίπισσας Νταϊάνα στο Spencer. Παρότι ο ρόλος αυτός φαίνεται ότι της πήγε εξαιρετικά και πολλοί κριτικοί έχουν εκθειάσει το παίξιμό της, η ίδια, δεν φαίνεται να έχει συγκινηθεί ιδιαίτερα από όλο αυτό το buzz και δηλώνει στο Variety’s Awards Circuit podcast “χέστηκε” για το βραβείο.

“Τα Oscar είναι ένα τόσο αστείο πράγμα. Υπάρχουν τόσες πολλές καταπληκτικές ταινίες και ερμηνείες που δεν έχουν καν την ευκαιρία να τις δουν οι κριτικοί. Αυτό σίγουρα λέει πολλά για το συλλογικό μας ενδιαφέρον. Τι είναι δηλαδή αυτό που μας ενδιαφέρει, τι είναι αυτό που βλέπουμε τελικά.”

“Εννοείται ότι εκτιμώ το γεγονός ότι κάτι στο οποίο εγώ συμμετέχω έχει πυροδοτήσει μια τόσο μεγάλη συζήτηση” προσθέτει. “Δεν κάνουμε ταινίες για να μην συνδεθούμε τον κόσμο.”

Η δραματική ταινία του σκηνοθέτη Pablo Larraín, ακολουθεί την Νταϊάνα στις Χριστουγεννιάτικες διακοπές του 1991, στο Sandringham, όπου βρέθηκε με τον αποξενωμένο πια σύζυγό της Πρίγκιπα Κάρολο και τα δύο τους παιδιά, τους Πρίγκιπες Ουίλιαμ και Χάρι, αλλά και την Βασίλισσα Ελισάβετ με την υπόλοιπη βασιλική οικογένεια. Η ταινία παρουσιάζει τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η Νταϊάνα εκείνη την εποχή και τις προσπάθειές της να τα βγάλει πέρα με την υπόλοιπη οικογένεια.

Ακόμα και ο πρώην σωματοφύλακας της Νταϊάνα, Ken Wharfe, μίλησε πρόσφατα για τον τρόπο με τον οποίο ενσάρκωσε η Kristen Stewart την “Πριγκίπισσα του Λαού” και εγκωμίασε την ερμηνεία της. Ο Wharfe υπηρέτησε ως αξιωματικός της φρουράς της πριγκίπισσας από το 1989 ως το 1993 και ήταν ο προσωπικός της σωματοφύλακας την εποχή στην οποία αναφέρεται η ταινία.

Ο ίδιος εξήγησε επίσης πόσο δύσκολο ήταν για την Νταϊάνα να καταφέρει να περάσει τις συγκεκριμένες χριστουγεννιάτικες διακοπές μέσα στο περιβάλλον της βασιλικής οικογένειας και ταυτόχρονα να μείνει δυνατή για τα δύο αγόρια της.

“Ήταν εξαιρετικά βασανιστικό γι’ αυτήν” συνέχισε, προσθέτοντας ότι κλεινόταν συχνά στην κουζίνα με τον μάγειρα και ανθρώπους σαν κι εμένα, με την ελπίδα ότι έτσι θα περάσει ευκολότερα ο χρόνος μέχρι να μπορέσει να επιστρέψει και πάλι στο Λονδίνο.”