Η τελευταία ανάρτηση στο Instagram της Camila Cabello ήταν γεμάτη από εμπειρίες με τις οποίες όλοι μπορούμε να ταυτιστούμε σχετικά με την κριτική που κάνουμε διαρκώς στο σώμα μας και για το πως η κουλτούρα του fitness αλλοιώνει την αντίληψη που έχουμε για την υγεία μας.

Η πίεση που ασκείται πάνω μας δεν είναι πλέον απλά για να έχουμε ένα λεπτό σώμα, αλλά πολλά περισσότερα. Αντίθετα, καλούμαστε να είμαστε  αδύνατες, με καμπύλες στα σωστά σημεία, αλλά ταυτόχρονα να είμαστε υπερβολικά γυμνασμένες και γυμνασμένοι, ενώ ταυτόχρονα είναι σχεδόν υποχρεωτικό, να είμαστε ταυτόχρονα και ευτυχείς. Αυτή η τάση, η οποία βασιλεύει στα social media, γεννώντας το ένα trend μετά το άλλο και μας επηρεάζει όλους. Ακόμα και οι άνθρωποι που “είναι όμορφοι” νιώθουν αυτή την διαρκή πίεση.

Όπως εξήγησε η ίδια, φορούσε πάντα μικροσκοπικά μπικίνι όταν πήγαινε σε ένα συγκεκριμένο beach club στο Miami, χωρίς να νοιάζεται καθόλου για το πως είναι το σώμα της, μέχρι που είδε παπαρατσικές φωτογραφίες της στα media με πολύ σκληρά σχόλια που την αναστάτωσαν. Τα σχόλια αυτά επηρέασαν αρνητικά την αυτοπεποίθησή της, παρότι υπενθύμισε στον εαυτό της ότι αυτές είναι οι λανθασμένες απόψεις της σχετικής κουλτούρας και όχι δικές της. Μιας κουλτούρας που υπαγορεύει ακριβώς πως πρέπει να μοιάζει ένα «υγιές» γυναικείο σώμα, κάτι που είναι εντελώς αδύνατο για πολλές γυναίκες.

“Ο κόσμος χρησιμοποιεί Photoshop, εξαντλητικές δίαιτες, υπερβολική άσκηση ή διαλέγει συγκεκριμένες γωνίες για τις φωτογραφίες, που κάνουν τα σώματά μας να φαίνονται διαφορετικά από την φυσική μας εικόνα της στιγμής, όταν για παράδειγμα παίρνουμε μια βαθιά ανάσα, όταν τρώμε ένα γεύμα, όταν αφήνουμε τα κύματα να μας παρασύρουν δεξιά και αριστερά.”

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι τα σώματα έχουν αυξομειώσεις στην εικόνα τους και ότι η κουλτούρα της σύγκρισής μας με τους άλλους, μας κάνει να ταλαιπωρούμε τον εαυτό μας. Αυτό είναι κάτι τόσο ύπουλο που ακόμα κι όσοι έχουν κάνει πολύ δουλειά με τον εαυτό τους για να ξεπεράσουν το body shaming, μπορούν να παρασυρθούν, όπως και η ίδια η Cabello.

“Ακούω podcasts για την ενστικτώδη διατροφή, ακολουθώ γυναίκες που αποδέχονται την κυτταρίτιδά τους, τις ραγάδες, τις κοιλιές ή το πρήξιμο και το φούσκωμα…και παρόλα αυτά, είμαι μια γυναίκα single στα είκοσι μου, χαμένη σε έναν τόνο σκατών δημόσιας έκθεσης και θέλω να νοιώθω ότι “δείχνω όμορφη”.

“Νοητικά γνωρίζω ότι η εικόνα μου δεν είναι καθοριστική για το πόσο υγιής, ευτυχής ή σέξι είμαι. Συναισθηματικά όμως το μήνυμα που παίρνω από τον έξω κόσμο ακούγεται πολύ δυνατά μέσα στο κεφάλι μου.”

Περιγράφει δηλαδή το δίλημμα στο οποίο βρίσκονται οι περισσότερες γυναίκες που νοιώθουν ότι είναι μια χαρά έτσι ακριβώς όπως είναι και παρόλα αυτά νοιώθουν μεγάλη πίεση ότι πρέπει να αλλάξουν

Στην ανάρτησή της η Cabello εξήγησε τον κόπο που κάνει να έχει μια εικόνα που να ταιριάζει με την εικόνα που η κοινωνία θεωρεί ότι θα έπρεπε να έχει για να την αποδεχθεί και με ποιόν τρόπο αυτό την κακοποιεί. “Αγόρασα ένα καινούριο μπικίνι, έβαλα λιπ γκλος, δεν έφαγα τίποτα βαρύ πριν πάω για κολύμπι γιατί γνώριζα ότι το μπάνιο μου θα κατέληγε σε φωτογράφηση. Ρούφηξα τόσο πολύ την κοιλιά μου που πόνεσαν οι κοιλιακοί μου, δεν ανέπνεα ενώ μετά βίας χαμογελούσα, προσπαθώντας να εντοπίσω τους παπαράτσι όλη την ώρα και δεν μπόρεσα να αφεθώ και να χαλαρώσω ή να κάνω όλα όσα υποτίθεται ότι κάνουμε όταν βγαίνουμε έξω στην φύση.”

“Κοίταζα μια παρέα πιστιρικάδων που γελούσαν από ενθουσιασμό παίζοντας με τα κύματα που τους έριχναν κάτω, χωρίς γυαλιά, χωρίς κοσμήματα, χωρίς αυτοσυγκράτηση, μόνο με την αθωότητα της παιδικής ηλικίας, που είναι το ίδιο συναίσθημα που κι εγώ είχα πάντα όταν έβγαινα στην φύση. Ήξερα ότι θα έδειχνα «ωραία» στις φωτογραφίες και λογικά θα έπρεπε να νοιώθω ότι τα κατάφερα, ποτέ όμως δεν είχα περάσει χειρότερα στην παραλία. Αντίθετα ένοιωσα άδεια και λυπημένη γιατί οι απόψεις της κοινωνίας, έγιναν και δικές μου.”

Ολοκλήρωσε την ανάρτησή της με ένα σπουδαίο μήνυμα, λέγοντας ότι η εικόνα της “υγείας” για την οποία πασχίζουμε είναι ανώφελη και όσο περισσότερο προσπαθούμε να την πετύχουμε, τόσο περισσότερο μισούμε τους εαυτούς μας γι’ αυτό.

“Ήθελα να μιλήσω γι’ αυτό διότι βλέπουμε φωτογραφίες γυναικών και τις επαινούμε που φαίνονται όμορφες, που φαίνονται γυμνασμένες και “υγιείς”. Τι σημαίνει όμως υγεία, όταν είμαστε τόσο επικεντρωμένες στην εικόνα του σώματος κι όταν η ψυχική μας υγεία είναι κακή και δεν μπορούμε να απολαύσουμε την ζωή; Για ποιόν προσπαθώ τόσο να είμαι ελκυστική και τελικά, είμαι ελκυστική στον ίδιο μου τον εαυτό αν δεν μπορώ να χαλαρώσω, να ηρεμήσω και να περάσω καλά; Όταν δεν μπορώ να έχω μια όμορφη μέρα χαράς και παιχνιδιού στην παραλία;”

“Δεν έχω φτάσει ακόμα στο σημείο εκείνο του προσωπικού μου ταξιδιού που να μην με νοιάζει καθόλου. Όλη η ψυχοθεραπεία, η εσωτερική δουλειά είναι για να καταφέρω να επιστρέψω στο συναίσθημα του 7-χρονου εαυτού μου μια μέρα στην παραλία. Θρηνώ για αυτό το κορίτσι σήμερα. Ευτυχισμένο, που ανάσαινε ανέμελο, που νόμιζε ότι ήταν γοργόνα, ΕΛΕΥΘΕΡΟ”.