Μία από τις βασικές αιτίες, που τα θύματα της όποιας κακοποίησης συχνά επιλέγουν να μη μιλήσουν, είναι οι πιθανότητες όχι απλά ο θύτης να μην τιμωρηθεί και στιγματιστεί, αλλά και τελικά να βρεθούν τα ίδια στο στόχαστρο. Και, φυσικά, δεν βοηθάει όταν βλέπουμε τον φόβο αυτό να επιβεβαιώνεται και πράγματι άτομα, που μιλάνε για τη βία που βίωσαν, να μην έχουν στήριξη και να βρίσκονται ξαφνικά στη θέση του απολογητή. Ακριβώς όπως έγινε πριν μερικά χρόνια με τη Σοφία Παυλίδου. 

Η καταγγελία της για ξυλοδαρμό από τον Μάνο Παπαγιάννη

Το 2018 η ηθοποιός κατήγγειλε τον τότε συμπρωταγωνιστή της στην παράσταση Πετάει Πετάει, Μάνο Παπαγιάννη, για ξυλοδαρμό. Η ίδια είχε περιγράψει ότι με το τέλος της παράστασης εκείνος νευρίασε γιατί προσπέρασε μία κίνηση που θα του έδινε πάσα για μία αστεία ατάκα. Εκείνος θεώρησε ότι το έκανε για να χάσει αυτός την κωμική σκηνή του. Εκείνη υποστήριξε ότι απλά εκείνη την στιγμή, στη ροή του έργου, δεν της βγήκε. Μετά από μία σειρά υβριστικών εκφράσεων, η ηθοποιός είχε αναφέρει ότι κατευθύνθηκε στο καμαρίνι της. Στιγμές αργότερα, ο ηθοποιός κλώτσησε την πόρτα, την άρπαξε από τον λαιμό και την έριξε, με αποτέλεσμα να πέσει και να χτυπήσει στην καρέκλα της. Μετά από αυτό, ο Σωτήρης Καλυβάτσης, που επίσης έπαιζε στην παράσταση, ακούγοντας τι γίνεται, μπήκε μέσα στο καμαρίνι και τράβηξε έξω τον Μάνο Παπαγιάννη. 

Αμέσως μετά η Σοφία Παυλίδου μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και αργότερα κατέθεσε μήνυση εναντίον του ηθοποιού. Τα αποδεικτικά της στοιχεία είναι τόσο το χαρτί ιατροδικαστή που επιβεβαιώνει τα τραύματά της, όσο και οι καταθέσεις άλλων ηθοποιών της παράστασης, όπως ο Σωτήρης Καλυβάτσης και η Κόνι Μεταξά, που ήταν μπροστά στο περιστατικό και επιβεβαιώνουν τα λεγόμενά της. 

Η μεριά του Μάνου Παπαγιάννη και η στάση των media

Σταδιακά, η πλειοψηφία των media φάνηκε να στηρίζει τον Μάνο Παπαγιάννη. Η ίδια επέλεξε να σταματήσει να μιλάει σε εκπομπές, για να προστατεύσει τα παιδιά της. Έτσι, παρουσιάστηκε σαν να κρύβεται, ενώ όλο και περισσότεροι παρουσίαζαν και προωθούσαν τα λεγόμενα του ηθοποιού. Συγκεκριμένα, εκείνος υποστήριζε ότι μπήκε απλά στο καμαρίνι χωρίς να χτυπήσει την πόρτα. Ότι δεν έπιασε από τον λαιμό τη Σοφία Παυλίδου. Ότι την έσπρωξε σε άμυνα, επειδή όταν μπήκε στο καμαρίνι εκείνη του έκανε επίθεση στο πρόσωπο. Και ότι ο Σωτήρης Καλυβάτσης ποτέ δεν μπήκε στο καμαρίνι. Η ιστορία του, βέβαια, είδαμε να αλλάζει συχνά στις λεπτομέρειες. Τα δικά του λεγόμενα στήριξε ουσιαστικά η παραγωγή της παράστασης, αν και δεν βρίσκονταν μπροστά στο περιστατικό.  

Ο ηθοποιός είχε τότε χαρακτηριστικά δηλώσει ότι δεν καταλαβαίνει πώς είναι δυνατόν το θύμα ξαφνικά να παρουσιάζεται ως ο θύτης. Και εμείς θα συμφωνήσουμε με αυτή του την φράση. Εκείνος, βέβαια, εννοούσε τον εαυτό του. Εμείς εννοούμε τη Σοφία Παυλίδου, η οποία ξαφνικά μπήκε στο στόχαστρο και σχεδόν όλες οι εκπομπές αμφισβήτησαν την ιστορία της και πήραν το μέρος του Μάνου Παπαγιάννη, με έναν παρουσιαστή να φτάνει στο σημείο -ενώ είχε καλεσμένο τον ηθοποιό- να απαιτεί η Σοφία Παυλίδου να βγει στον αέρα να του ζητήσει δημόσια συγγνώμη. 

Τι λέει σήμερα η Σοφία Παυλίδου για το περιστατικό

Τρία χρόνια μετά, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το ελληνικό #MeToo είναι πλέον πραγματικότητα. Ιστορίες ανάλογες με της ηθοποιού -ή και πιο βαριές- όχι απλά δεν βάζουν τα θύματα στο στόχαστρο, αλλά η πλειοψηφία επιλέγει να τις ακούσει πράγματι για να τις ακούσει και όχι για να τις αντικρούσει. Και σήμερα η Σοφία Παυλίδου δηλώνει ότι έχει ακούσει να της λένε πολλές συγγνώμες για τότε. Η ίδια τώρα μίλησε στον Γρηγόρη Αρναούτογλου στο The 2Night Show για το τι θεωρεί ότι τότε ήταν διαφορετικό, γιατί δεν έβγαινε να υπερασπιστεί τον εαυτό της, για την στάση των media και του κόσμου, για την συγγνώμη που ήθελε από τον θύτη και δεν ήρθε ποτέ και για τον κόσμο που της ανοίχτηκε. 

“Το κλασικό που με ρωτάνε όλοι είναι γιατί δεν ξεκίνησε από εμένα το #MeToo, γιατί δεν έγινα η αφορμή να ξεκινήσει. Απ’ όταν συνέβη όλο αυτό, έχω δεχτεί πολλά μηνύματα για συγγνώμες ‘που δεν σε ακούσαμε τότε, τώρα δικαιώνεσαι’ και όλο αυτό. Εγώ θέλω να πω ότι σε καμία περίπτωση δεν ήμουν τότε η Σοφία Μπεκατώρου που μιλούσε, η ολυμπιονίκης. Ήμουν η Σοφία η Παυλίδου. Ευχαριστώ κι εγώ τη Σοφία Μπεκατώρου για τον δρόμο που μάς άνοιξε. Σε καμία περίπτωση αυτό που συνέβη στην ολυμπιονίκη μας, δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό που συνέβη σε εμένα. Και στην ηλικία που της συνέβη.  

Από εκεί και πέρα ήταν μία περίοδος που ήταν ανοιχτά τα θέατρα. Και αυτό πιστεύω ότι έκανε και τους συναδέρφους μου να μην με υποστηρίξουν καθόλου. Και σε συνδυασμό με το ότι δεν είχα στήριξη ούτε από τα μέσα, ούτε από την ίδια την παραγωγή. Αυτό, λοιπόν, δεν με έκανε να ξεσηκώσω κάποιο κίνημα. Επίσης, συνδυαστικά με το γεγονός ότι εγώ αυτό δεν το επικοινώνησα και δεν ήθελα να επικοινωνηθεί, γιατί είχα τότε δύο παιδιά στην εφηβεία και ήθελα όσο το δυνατόν πιο ήρεμα να γίνει. 

Αν υπήρχε άλλη αντιμετώπιση από την άλλη πλευρά, δεν θα ήταν το ίδιο. Γιατί είμαι άνθρωπος και καταλαβαίνω τους ανθρώπους και όλοι κάνουμε λάθη, όλοι είμαστε ατελείς. Από εκεί και πέρα, πέρα από το γεγονός ότι δεν ζητήθηκε μία συγγνώμη, έγινε και όλο αυτό το πανηγύρι για έναν μήνα. Κάτι που δεν το ήθελα και δεν ήταν επιλογή μου και δεν μιλούσα τότε καθόλου. Και ο κόσμος νόμιζε ότι δεν μιλάω γιατί έχω άδικο ή προσπαθώ να κρυφτώ. Σε καμία περίπτωση δεν συνέβαινε αυτό. 

Εγώ εκείνη την εποχή θα ήθελα να το επικοινωνήσω και να βοηθήσω κάποιους ανθρώπους. Δέχτηκα πάρα πολλά μηνύματα για ανθρώπους, που δεχόντουσαν βία είτε στο οικογενειακό τους περιβάλλον, είτε στον επαγγελματικό τους χώρο. Απλά τους άκουγα και ίσως απάλυνα τον πόνο τους. Τώρα, όμως, είμαι χαρούμενη που γίνεται όλο αυτό. Κάτι που εγώ δεν κατάφερα τότε να κάνω. Γιατί πια αυτοί οι άνθρωποι έχουν συλλόγους που έχουν δημιουργηθεί και μπορούν να απευθυνθούν, έχουν γραμμές επικοινωνίας τηλεφωνικές. Και αυτά όλα συνέβησαν μετά από αυτό που έγινε.  

Σήμερα όλοι καταλάβαμε και δώσαμε χώρο στα σπουδαία, σοβαρά και ποινικά αδικήματα. Οι άλλοι σωπάσαμε. Όλοι έχουμε να σου πούμε μία ιστορία που μάς έχει συμβεί στο θέατρο, αλλά νιώθω και από τους συναδέρφους μου ότι σωπάσανε οι άλλοι, που απλά έχουν να κάνουν μία καταγγελία που θα κάνεις μία παρατήρηση στον χ, ψ σκηνοθέτη ή στον τάδε ηθοποιό. Γιατί είδαμε ότι υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά πράγματα, που είναι ποινικά κολάσιμα, και πρέπει να δώσουμε χώρο σε αυτά. 

Και οι εκπομπές πια είχαν μία ωριμότητα να αντιμετωπίσουν όλο αυτό. Δηλαδή εγώ πιστεύω ότι αν δίνουμε 10 βαθμούς σπουδαιότητας σε αυτό που μου συνέβη, αισθάνθηκα και δέχτηκα 20 βαθμούς από τα media και από το γεγονός ότι φιλοξενούσαν τον θύτη, ακούγανε τους ανθρώπους που τον υποστήριζαν. Σε κάθε εκπομπή υπήρχε ένα άλλο ψέμα και μία άλλη περιγραφή, δηλαδή ήταν ηλίου φαεινότερον ότι αυτή δεν είναι η αλήθεια αυτού του ανθρώπου. Από την άλλη, ήμουν εγώ, με ένα χαρτί ιατροδικαστή, με δύο παιδιά, με μάρτυρες που λέγαμε ακριβώς τα ίδια πράγματα. Δέχτηκα από παντού μία κακοποίηση, αν θες να το πούμε κακοποίηση”.