Με τα χρόνια, έχουμε υιοθετήσει στο λεξιλόγιο μας αρκετές εκφράσεις και λέξεις, οι οποίες έχουν αρκετά προβληματικές ρίζες. Φυσικά, αυτό αρχικά συνέβη σε άλλες εποχές, που οι απόψεις, που γέννησαν αυτούς τους όρους, επικρατούσαν γενικά. Ωστόσο, είναι πρόβλημα ότι σήμερα, που υποθετικά η κοινωνία μας έχει προχωρήσει αρκετά βήματα, συνεχίζουμε να τούς χρησιμοποιούμε και μία μεγάλη μερίδα κόσμου αρνείται να κατανοήσει ότι αυτό πρέπει να αλλάξει.

Ένας τέτοιος όρος είναι το “οριεντάλ”. Στη σύγχρονη εποχή, συχνά συνεχίζει να χρησιμοποιείται, για να προσδιορίσει οτιδήποτε φαντάζει πιο εξωτικό ή έχει έρθει από την Ανατολή. Ρούχα, χοροί, φαγητά, ροφήματα, τατουάζ, κοσμήματα και αρώματα όλα είναι πιθανό να έχεις πετύχει να έχουν κάπου πάνω τους αυτόν τον προσδιορισμό. Ειδικά τα τελευταία στις πιο πικάντικες εκδοχές τους με βάση το κεχριμπάρι, έχουν δεθεί μόνιμα και σχεδόν επίσημα με αυτόν τον όρο από τον 20ο αιώνα και έπειτα. Σε τέτοιο βαθμό, που σήμερα μεγάλο μέρος της βιομηχανίας αρωμάτων αρνείται να τον αποβάλει θεωρώντας ότι θα πάει κόντρα σε κάποια παράδοση. 

Νομίζεις ότι ο όρος είναι αθώος και δεν πειράζει να τον χρησιμοποιούμε; Τότε μάλλον δεν γνωρίζεις πολύ καλά την ιστορία του. Όπως είπαμε, χρησιμοποιείται εδώ και πάρα πολλά χρόνια για να προσδιορίσει οτιδήποτε θεωρείται ότι προέρχεται από την Ανατολή και ακόμα πιο συγκεκριμένα από την Ασία. Σε αυτό το “οτιδήποτε”, ωστόσο, πολλοί έρχονταν και πρόσθεταν και ένα “οποιονδήποτε”. Με άλλα λόγια, ο όρος “oriental” έγινε κάτι παρόμοιο με το n-word για όποιον είχε καταγωγή από την Ασία, αλλά και γενικά για όποιον θεωρούταν ότι είχε πιο ασιατικά χαρακτηριστικά, άσχετα με το αν είχε γεννηθεί στις ΗΠΑ ή στην Ευρώπη (βασικές περιοχές χρήσης της λέξης) ή γενικώς εκτός της ασιατικής ηπείρου. 

Γιατί, λοιπόν, συνεχίζουμε να ακούμε μέχρι σήμερα μία προσβλητική και ρατσιστική λέξη, αδιαφορώντας για την πραγματική σημασία της; Δεν είναι κάτι, που έχουμε παρατηρήσει μόνο εμείς, αλλά που έχει αναγνωριστεί και επίσημα, με τον πρόεδρο Barack Obama να απαγορεύει από το 2016 η λέξη “οριεντάλ” να υπάρχει στο οποιοδήποτε δημόσιο έγγραφο των ΗΠΑ. Πέρσι, μετά από αρκετές διαμαρτυρίες, αρκετές εταιρείες απαγόρευσαν ουσιαστικά τον όρο. Κι όμως, μία απλή αναζήτηση στο Google θα μάς δείξει ότι ακόμα πωλούνται προϊόντα, που γράφουν “οριεντάλ” στην ετικέτα τους, αλλά και ότι καταστήματα έχουν ολόκληρες κατηγορίες ειδικά, για παράδειγμα, για “οριεντάλ αρώματα”. 

Η απάντηση στο γιατί ο όρος δεν φεύγει είναι αυτή, που έχουμε ακούσει για πολλά πράγματα, ενώ σαν κοινωνία προσπαθούμε για μία αλλαγή. “Δεν είναι σημαντικό”, “δεν έγινε και τίποτα”, “δεν θα αλλάξουμε αυτά, που ξέρουμε”, “αν το αλλάξουμε, ο κόσμος δεν θα καταλαβαίνει, για τι μιλάμε”, “έτσι έχουμε μάθει” και άλλα τέτοια αντίστοιχα. Με άλλα λόγια, ακούμε πολλές διαφορετικές εκδοχές του “Το political correctness πάει να μάς φιμώσει” και “Πλέον θα φοβόμαστε να μιλήσουμε”. Ωστόσο, τι είναι αυτό αν όχι ένα παιδιάστικο καπρίτσιο; Είναι τουλάχιστον τραγικό να συζητάμε σοβαρά αν είναι προτιμότερο να ξεμάθουμε την χρήση μίας λέξης και να ξεβολευτούμε ελάχιστα, μιας και τόσο καιρό αυτήν είχαμε συνηθίσει, ή αν είναι καλύτερο να επιμείνουμε στην χρήση της και να ξεβολευτεί και, στην πραγματικότητα, να πληγωθεί ένα άνθρωπος, που θα πρέπει να βλέπει και να ακούει ξανά και ξανά μία λέξη, που επί χρόνια είχε μοναδικό σκοπό να τον προσβάλει, να τον μειώνει και να τον κάνει να αισθάνεται ότι δεν είναι ανήκει και είναι παρείσακτος.