Το 2009 ο Noel Clarke ανέβηκε στην σκηνή των BAFTAs, για να παραλάβει το βραβείο Rising Star (Αναδυόμενου Αστέρα). Τότε είχε σχολιαστεί αρνητικά για την αντίδρασή του. Είχε πεταχτεί απότομα από την θέση του και τράβηξε τον γιακά του. Πολλοί τον χαρακτήρισαν αλαζόνα και ειρωνικό τόσο απέναντι στον ίδιο τον θεσμό, όσο και απέναντι στους παρευρισκόμενους. Και ο ίδιος έχει παραδεχτεί ότι πίστευε επίσης για πολλά χρόνια το ίδιο για τον εαυτό του. 

Τώρα βρέθηκε ξανά στα BAFTAs, για πρώτη φορά μετά από εκείνη του την βράβευση. Αυτή τη φορά παρέλαβε το βραβείο Εξέχουσας Βρετανικής Συνεισφοράς στον Κινηματογράφο. Κι ενώ επί χρόνια σκεφτόταν ότι αν ξαναβρισκόταν εκεί θα ζήταγε συγγνώμη για την τότε συμπεριφορά του, τελικά δεν το έκανε. Αντιθέτως, προτίμησε να εξηγήσει το γιατί είχε συμπεριφερθεί με αυτόν τον τρόπο και να μάς χαρίσει έναν από τους πιο αληθινούς λόγους στη φετινή σεζόν βραβείων. 

Ο λόγος του Noel Clarke

“Πετάχτηκα από την καρέκλα μου και τίναξα τον γιακά μου όσο ανέβαινα. Για χρόνια, δεν καταλάβαινα γιατί το έκανα. Δεν μπορούσα να το διευκρινίσω. Για χρόνια, ο κόσμος μου έλεγε πόσο αλαζόνας ήμουν και ότι δεν έπρεπε να το έχω κάνει. Και πάντα έλεγα στον εαυτό μου ότι, εάν ανέβαινα ξανά σε αυτή την σκηνή, θα ζήταγα συγγνώμη. Δεν θα το κάνω. 

Πρόσφατα συνειδητοποίησα γιατί το έκανα. Ένιωθα δικαιωμένος. Είχα νικήσει κάτι που τότε κάποιος σαν εμένα υποτίθεται δεν είχε τη δυνατότητα να νικήσει, κάτι που μου είχαν πει ότι δεν μπορούσα να νικήσω. Το ταξίδι μου σε αυτή τη δουλειά ανά διαστήματα έχει γίνει μάχη. Και καθώς στέκομαι εδώ πέρα αυτή την στιγμή, ξέρω ότι πολλή από τη δουλειά μου δεν είναι άξια για BAFTA, αλλά νομίζω ότι σημασία έχει το ταξίδι. Σημασία έχουν οι στιγμές που ήταν άξια, αλλά δεν αναγνωρίστηκε. Στέκομαι στους ώμους γιγάντων. Δεν είμαι εδώ χωρίς τους ανθρώπους που προηγήθηκαν. Και ελπίζω ότι ο κόσμος βλέπει ότι προσπάθησα να προκαλέσω αλλαγή στη βιομηχανία.  

Αυτό (το βραβείο), λοιπόν, είναι για τους υποεκπροσωπούμενους. Οποιονδήποτε κάθεται στο σπίτι, πιστεύοντας ότι μπορεί να καταφέρει περισσότερα. Αυτό είναι ειδικά για τα νεαρά μαύρα αγόρια και κορίτσια εκεί έξω, που ποτέ δεν πίστεψαν ότι αυτό μπορεί να τους συμβεί. Είμαι τόσο ευγνώμων γι’ αυτό. Χρόνια πριν, ολοκλήρωσα με τις λέξεις ‘Ναι, μπορούμε’. Και ακόμα μπορούμε, απλά είναι δύσκολο. Οπότε ήθελα να ολοκληρώσω αυτή τη φορά λίγο διαφορετικά.  

Κάποιες φορές θα νιώσεις ότι δεν είναι εφικτό. Είναι. Κάποιες φορές θα νιώσεις ότι δεν είσαι αρκετά καλός. Είσαι. Και κάποιες φορές θα νιώσεις ότι δεν το αξίζεις. Το αξίζεις”.